KAFE DEPO

καλως ορίσατε

2012-12-12T00:34:00.000-08:00

2012-01-27T03:25:00.001-08:00

Βγάλαμε σήμερα το θέμα με τους χιμπατζήδες και τι ψηφίζουν και είπαμε να ψάξουμε αν έχουμε τελικά συγγένεια με τους Χιμπατζήδες

Τι συγγένεια έχουν οι άνθρωποι με τους
…χιμπατζήδες; Μάλλον θέλετε να πιστεύετε αρκετά… μακρινή! Δείτε τις
φωτογραφίες και βγάλτε.......

τα συμπεράσματά σας!

Δύο Βρετανοί φωτογράφοι της άγριας φύσης οι Anup Shah και Fiona
Rogers, ταξιδεύουν τα τελευταία χρόνια σε όλο τον κόσμο και καταγράφουν
εκπληκτικές εικόνες… Πορτρέτα χιμπατζήδων που θυμίζουν κάτι από τις
συνήθεις των ανθρώπων!

Για παράδειγμα βλέπετε τα ζώα να χασμουριούνται ή να ξύνονται όπως ακριβώς και οι άνθρωποι.

Επίσης στο πρόσωπο του ενός είναι ζωγραφισμένη η
…έκπληξή του για κάτι που τον ξάφνιασε και στο πρόσωπο ενός άλλου
βλέπουμε τον προβληματισμό του για κάτι που προφανώς τον απασχολεί πολύ…

Αν
σας αρέσουν οι ......καφέδες μας και θέλετε να μαθαίνετε έγκαιρα και
έγκυρα όσα συμβαίνουν γύρω μας, κάντε like στην σελίδα του καφενείου
μας στο πατώντας εδώ.

κλινική περίπτωση

2012-01-14T01:05:00.001-08:00

2011-10-18T04:16:00.001-07:00

Είδαν στο Υπουργείο τις παρελάσεις στη Βέρεια που οι μαθητές έστρεφαν αλλού το προσωπό τους από τους επίσημους και ανησύχησαν.

τεστ

2011-05-25T10:36:00.001-07:00

Τότεναμ - Μάντσεστερ Σίτι 1-5

Νιούκαστλ - Φούλαμ 2-1

βιντεο

2011-03-25T22:52:00.001-07:00

1

2009-05-01T10:47:00.000-07:00

Ασημώνης ο Μέγας

2009-03-19T13:17:00.000-07:00

Γράφει ο Στέργιος Ζυγούρας
Καθηγητής Μ.Σ.Θ.

Παιδεία. Όχι μία, αλλά δύο Ιφιγένειες δείχνει διαθέσιμη να θυσιάσει η κυβέρνηση: τους προηγούμενους υπουργούς της. Για ποια κατεύθυνση όμως επιθυμεί να έχει «ούριο άνεμο» το κυβερνητικό πλοίο της παιδείας; Σε τι «απέτυχαν» οι προηγούμενοι καπετάνιοι, ώστε να φτάσει ο Πρωθυπουργός να ζητά στις 2 Ιανουαρίου «προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή»; Γιατί τόση επισημότητα, τόσο πομπώδεις δηλώσεις πριν την έναρξη του «διαλόγου»; Οπωσδήποτε ο Δεκέμβρης έπαιξε το ρόλο του, η ρευστότητα της πολιτικής κατάστασης επίσης, είναι όμως μόνον αυτοί οι λόγοι; Να μας προβληματίσει η πρόσφατη ομολογία απραξίας της κυβέρνησης στην παιδεία και η -επιτέλους- παραδοχή μιας κάκιστης κατάστασης στο χώρο της; Προφανώς, όταν μάλιστα αυτή προέρχεται από τα πλέον υπεύθυνα -να την προφέρουν- χείλη. Στις πρώτες δηλώσεις του Υπουργού ΕΠΘ κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου, μετά την πρώτη συνεδρίαση της πολιτικής επιτροπής διαβάζουμε:
1. Την ομολογία: «η παιδεία, τουλάχιστον όσον αφορά στο σχολειό, που είναι το βασικό κύτταρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο».
2. Τη διαπίστωση της πολυετούς αντισυνταγματικής πορείας: «θέλουμε ένα σχολείο το οποίο να προάγει τη γενική παιδεία, θέλουμε ένα σχολείο το οποίο να προάγει την κριτική σκέψη… ή θέλουμε όπως σήμερα να αφήσουμε την κατάσταση, όπου -κακά τα ψέματα- από το σχολείο δεν βγαίνουν μορφωμένοι πολίτες; …».
3. Τη χλιαρή παραδοχή της αναξιοκρατίας (ευνοιοκρατίας-κομματοκρατίας) και των μηχανισμών χειραγώγησης: «έχουμε απαξιώσει το ρόλο του εκπαιδευτικού».

Τι τοποθετεί η κυβέρνηση στο άλλο τάσι της..... ζυγαριάς, ώστε να γύρει προς το θετικό το αποτέλεσμα; Τι προτείνει; Ποιες είναι οι πρώτες της εγγραφές πάνω στην tabula rasa;
1. Θέλουμε «γενική παιδεία». Απορρίπτουμε τη «στείρα απομνημόνευση». Θέλουμε «να φτιάξουμε ένα σχολειό το οποίο θα επιτρέπει σε ένα παιδί να μπορεί να σταθεί στα πόδια του σαν ένας στοιχειωδώς μορφωμένος πολίτης, ένας ενεργός πολίτης, που να έχει δηλαδή κριτική σκέψη, που να έχει στάση ζωής, να έχει άποψη, να μπορεί να κρίνει, να συγκρίνει και να αποφασίζει.»
2. Θέλουμε «ένα σχολειό το οποίο να δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να έχουν δημιουργικές δεξιότητες τις οποίες να ξεδιπλώσουν, να κινητροδοτήσουμε τα ταλέντα, ένα σχολειό το οποίο θα έχει ζώνες πολιτισμού.»

Να σχολιάσουμε σύντομα δύο στοιχεία: Α) την όψιμη παραδοχή των πασίγνωστων αγκυλώσεων που οδηγεί στην κραυγαλέα αντίφαση: πώς φτάνει να ασχολείται μια κυβέρνηση σήμερα με ζητήματα των οποίων η ανάγκη επίλυσης την ανέδειξε στην εξουσία το 2004 με άνετη κοινοβουλευτική στήριξη; Επί υπουργίας Γιαννάκου η επίσημη δικαιολογία ήταν: «επεμβαίνοντας στην τριτοβάθμια, θα επηρεάσουμε ταχύτερα το αποτέλεσμα της παιδείας» Β) Η κυβέρνηση επιλέγει ως χρόνο συζήτησης την περίοδο της «οικονομικής κρίσης» που της δίνει (επικοινωνιακά) τα περιθώρια να μην της ασκηθεί η μέγιστη πίεση για την άμεση χρηματοδότηση του όποιου πακέτου μέτρων. Τα επιχειρήματά της όμως δεν άλλαξαν. Συνεχίζει να κινείται μεταξύ του «δεν έχουμε» και του «δεν δίνουμε», όπου για το πρώτο φταίνε οι «πλεονασματικοί προϋπολογισμοί» του ΠΑΣΟΚ, ενώ για το δεύτερο, η άρνηση της κοινωνίας να δεχθεί αδιαμαρτύρητα τις «μεταρρυθμίσεις», δηλ. «περισσότερες δαπάνες για τη συντήρηση της ίδιας κατάστασης είναι σε βάρος όλων». Συμπληρωματικά, μπορούμε να γελάσουμε/κλάψουμε με τις κυβερνητικές δηλώσεις για το 5% του ΑΕΠ και γενικότερα περί χρηματοδότησης της παιδείας.
Εκτός Tabula: ο εκπαιδευτικός, ο μαθητής, ο …πολίτης και ο θεσμός
Πρώτο συμπέρασμα λοιπόν, ότι η κυβέρνηση έχει στόχο σταθερό, άρα, όσον αφορά στην «κακή κατάσταση» παραδέχεται αορίστως το ελάχιστο, για να κρύψει το μέγιστο που βοά ως συγκεκριμένη καθημερινότητα. Ποια είναι η κυβερνητική πρόταση για την αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού; Δεν βρήκε μια φράση να πει γι’ αυτό το θέμα;
Ας πούμε εμείς τι συμβαίνει, ας διαψεύσει η ίδια, αν μπορεί. Πρόσφατη είναι η ποινική αθώωση των βαθμολογητριών που το ΥπΕΠΘ χαρακτήρισε «επίορκες» τιμωρώντας τες παραδειγματικά σε πειθαρχικό επίπεδο και ζητώντας στη συνέχεια αυστηρότερες ποινές. Ακόμα ψάχνει το κίνητρο των δύο καταγγελλουσών ο διενεργήσας την ΕΔΕ. Πρόσφατη είναι η εικονική, υπηρεσιακή διαβούλευση για δύο θέματα: ονοματοδοσία σχολείων και επιμόρφωση του διδακτικού προσωπικού. Σε ασφυκτικά πλαίσια χρόνου και με οικτρές -κατά περίπτωση- μεθοδεύσεις, σύρθηκαν οι εκπαιδευτικοί σε επίπεδο συλλόγου διδασκόντων, να διατυπώσουν τη γνώμη τους. Όχι, δεν αθωώνονται οι εκπαιδευτικοί, όμως η κύρια ευθύνη ανήκει στο ΥπΕΠΘ. Ας παίρνουμε πάντα την καλύτερη εκδοχή: έστω ότι απορρίπτει όλα όσα έγιναν ο νέος υπουργός, η νέα κυβερνητική πορεία. Ωραία! Ακούσατε όμως αυτοκριτική ουσίας ή προβληματισμό στο επίπεδο της ημετεροκρατίας; Στη διαδικασία της στελέχωσης του διοικητικού και του παιδαγωγικού ιστού του ΥπΕΠΘ; Στο επίπεδο της δομής και λειτουργίας των Υπηρεσιακών Συμβουλίων; Στο διαρκώς αυξανόμενο αριθμό των ωρομίσθιων; Ο κακοπληρωμένος και ο εκφοβιζόμενος εκπαιδευτικός είναι αυτός που θα κληθεί να υλοποιήσει το νέο σχολείο; Ο χειραγωγημένος και ο όμηρος του συστήματος είναι αυτός που θα δημιουργήσει τον ανεξάρτητο-κριτικό νου, το μορφωμένο πολίτη; Μήπως όλα αυτά θα επιχειρήσει να τα κρύψει η κυβέρνηση πίσω από μια φιλολογία για την απουσία της ΟΛΜΕ από το διάλογο;
Εκτίθεται με το χειρότερο τρόπο μια κυβέρνηση και πηγαίνει την πολιτική ζωή πολύ πίσω, όταν διοργανώνει εθνικό διάλογο, βάζοντας ως πρώτο στόχο την κατίσχυση του συντάγματος. Γιατί το άρθρο 16 §2 προβλέπει όσα ανέφερε ο Υπουργός (αλλά και ο Πρωθυπουργός) περί μόρφωσης και ελεύθερου πολίτη. Αλλά και γιατί ορκίζεται πάνω στον καταστατικό χάρτη της χώρας η κυβέρνηση πριν αναλάβει. Πώς έρχεται σήμερα, ανερυθρίαστα να δηλώσει, ότι θέλει να επαναφέρει σε ισχύ τις διατάξεις του; Πρώτη φορά όμως γίνεται τέτοια προσβολή; Πώς να ξεχάσουμε ότι ο Πρωθυπουργός που «δεν παίζει με τους θεσμούς» ζητά εκλογές για να καταρτίσει προϋπολογισμό, μόλις δε επανεκλεγεί, αλλάζει τον εκλογικό νόμο. Πώς να ξεχάσουμε την ψηφοφορία «ζαβολιά» στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος; Χρειάζεται αφασία για να σβήσουμε από τη μνήμη την εικόνα των κυβερνητικών βουλευτών που δρουν ως κομματικοί ποιμένες, την εικόνα κυβερνητικών βουλευτών που βάζουν ψηφοδέλτια στην τσέπη αντί στην κάλπη, όλα αυτά, μέσα στο ναό της δημοκρατίας. Ας είναι όμως. Να συνεχίσουμε με την προϋπόθεση: από δω και πέρα, όλα σύννομα, όλα για την επίτευξη του «εθνικού στόχου».
Ας μας διαφωτίσει κάποιος: Τι εμπόδιζε τόσα χρόνια την κυβέρνηση να πατάξει τη «στείρα απομνημόνευση», την απουσία «μόρφωσης», την απαξίωση του διδάσκοντα; Τι εμποδίζει την κυβέρνηση που προβαίνει σε όλες αυτές τις διαπιστώσεις, να κάνει σήμερα ΕΝΑ - τουλάχιστον - βήμα: να αφαιρέσει από τον διοικητικό μηχανισμό του ΥπΕΠΘ τη δυνατότητα να παζαρεύει, να εκβιάζει, να ανταλλάσσει, τελικά, τη «μάθηση» με τη «μάθηση». Εκτός κι αν μπορεί να εξηγήσει γιατί η πρώτη «μάθηση» (=ύλη) εξακολουθεί να θεωρείται ανώτερη της δεύτερης («μάθηση»=εκπαιδευτική εκδρομή). Μέσω αυτής της διαδικασίας κυνικά ομολογείται, ότι το ΥπΕΠΘ ουδόλως ενοχλείται, αν η πολυήμερη εκδρομή και τα πρόσθετα (!) εκπαιδευτικά προγράμματα αποκτούν έναν ακόμα εκπτωτικό ρόλο: την αποτροπή της «κατάληψης». Η υποκριτική διάθεση με την οποία το ΥπΕΠΘ γίνεται προστάτης της «ύλης» γίνεται το συντομότερο ανέκδοτο, η τραγική ειρωνεία, καθώς στη βιασύνη της η προηγούμενη ηγεσία δεν πρόσεξε ότι συμπεριέλαβε στον πολυδιαφημισμένο λογότυπο του υπουργείου και τον τύπο του Αϊνστάιν για τη σχέση μάζας και ενέργειας. Με την παρατήρηση αυτή μπαίνουμε στο σημαντικότερο τμήμα των δηλώσεων της κυβέρνησης. Σημαντικότερο, όχι γιατί έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από άλλα θέματα, αλλά γιατί με το μέγεθος της αντίφασής του δείχνει ότι η κυβέρνηση έχει για την παιδεία μια σταθερή στόχευση, που επιλέγει να μην εκφράσει ανοιχτά, προσπαθώντας να την πετύχει πλαγίως.

Πολλές «ζώνες» και ιδιωτικές πρωτοβουλίες βρε παιδιά..
Από τη μια πλευρά, μας μιλά η κυβέρνηση για «γενική παιδεία», από την άλλη, για «δημιουργικές δεξιότητες» και «κινητροδότηση ταλέντων», από τη μια πλευρά, μας μιλά για «μόρφωση», από την άλλη, για έξτρα «ζώνες πολιτισμού», από τη μια πλευρά, μας μιλά για μείωση του αριθμού των μαθημάτων και των πληροφοριών, από την άλλη, σιγή για επανεξέταση της «ευέλικτης ζώνης». Συνεχίζεται δηλαδή η αντίφαση της διακηρυγμένης «διαθεματικότητας» που συνήθως καταλήγει ως «επιφανειακότητα» και «αποσπασματικότητα».
Ένα είναι το νέο στοιχείο, αλλά κι αυτό προέρχεται από την αναπαραγωγή των «ευρωπαϊκών στόχων παιδείας»: η περιβόητη σχέση «παιδείας και πολιτισμού». Πώς νοείται αυτή, πώς εντάσσεται το δεύτερο στο πρώτο; Η κυβέρνηση που έχει αποδείξει από το 2004, μέσω του αρμόδιου υπουργείου, πώς εννοεί τον «Πολιτισμό», έρχεται με ορμή και περηφάνεια να τον ενσωματώσει στην παιδεία. Η «κινητροδότηση ταλέντων» και το πώς θα αποκτήσουμε «καινούριους καλλιτέχνες, τους καλλιτέχνες του αύριο» κυριαρχούν στις σημερινές ανησυχίες της! Μόνο που για «κινητροδότηση» μιλά η κυβέρνηση όταν οι τράπεζες βραβεύουν τη μαθητική αριστεία. Όσο για την καλλιτεχνία; Βιβλίο μπορεί να γράψει κανείς. Θα περιέχει μεταξύ άλλων: την προώθηση του εμπορικού πνεύματος μέσω των μαθητικών καλλιτεχνικών αγώνων με δέλεαρ το λαϊκισμό του star system, την εγκατάλειψη/ απαξίωση των μουσικών σχολείων, την προβληματικά διχασμένη μουσική παιδεία μεταξύ δύο υπουργείων, την προώθηση πνεύματος «γιουροβίζιον» στις καλλιτεχνικές αναζητήσεις των μαθητών μέσα από τα εκτός κορμού πολιτιστικά σχολικά προγράμματα, τον προσδιορισμό του σκοπού του μαθήματος της μουσικής στο ΔΕΠΠΣ: «καλλιέργεια της ικανότητας για αισθητική απόλαυση».
Αν η κυβέρνηση είχε τη διάθεση να διακρίνει την «ψυχαγωγία» από τη «διασκέδαση» και την «αγωγή του πολίτη» από την «επιχειρηματικότητα», θα ενσωμάτωνε στον κορμό των μαθημάτων όσα αξιολογεί ως «άκρως σημαντικά»: τα θέματα πολιτισμού. Δυστυχώς, ο πολιτισμός είναι γι’ αυτήν μόνο ζήτημα οικονομικό, οπότε καταρρέουν τα άρτι δηλωθέντα περί προτεραιότητας της «γενικής παιδείας». Δεν έχει την πρόθεση η κυβέρνηση, ούτε καν το ρόλο των μουσικών σχολείων να ξεκαθαρίσει. Γιατί άραγε θεωρήθηκε αναγκαία η αλλαγή διοργανωτή των μαθητικών καλλιτεχνικών αγώνων; Γιατί πανηγυρίστηκε σχεδόν η μεταφορά τους από το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας στη Γ.Γ. Νέας Γενιάς; Ο νυν Υπουργός κάλεσε με τον τρόπο του τον πρόεδρο της επιτροπής των καλλιτεχνικών μαθητικών αγώνων (που τοποθέτησε ο προηγούμενος Υπουργός) σε παραίτηση. Η νέα επιλογή προέδρου φωτογραφίζει έναν άλλο στόχο. Φτάνει αυτό; Ας ζητήσει μια συνάντηση ο υπουργός με τον πρόεδρο της Καλλιτεχνικής Επιτροπής των Μουσικών Σχολείων. Δε θα ήταν δείγμα υπηρέτησης του ρόλου του να κάνει ο πρόεδρος έναν απολογισμό του έργου του και να υπερασπιστεί δημόσια το θεσμό των Μουσικών Σχολείων τουλάχιστον με την ίδια θέρμη που δημόσια υπερασπίστηκε το θεσμό της Eurovision; Μήπως όμως δεν είδαμε άλλες επιλογές της κυβέρνησης σε ζητήματα «πολιτισμού», όπως στο χειρισμό του βιβλίου ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού και στην επιμονή του προσδιορισμού του «Έλληνα, Ευρωπαίου πολίτη» κατά τη φραγκική άποψη;
Το μοντέλο που μοιάζει να υπηρετεί η κυβέρνηση δεν είναι ο πολίτης με «στάση ζωής», ούτε ο «μορφωμένος» πολίτης αλλά ο πελάτης του κομματικού συστήματος, ο μοιρολάτρης, που διαμορφώνεται έτσι, επειδή του στερήθηκε η δυνατότητα γνωριμίας και εξήγησης του κόσμου, ο υπάκουος, ανθεκτικός στις αυθαιρεσίες, ο απασχολήσιμος / ημιάνεργος που θα δέχεται αδιαμαρτύρητα τις αλλαγές εργασίας προκειμένου να επιζήσει. Μάλλον έχει παραιτηθεί του δικαιώματος να διαμορφώνει τους κοινωνικούς κανόνες η κυβέρνηση. Παντού και πάντα δείχνει να περιμένει το ιδιωτικό κεφάλαιο να επιτελέσει το ρόλο αυτό. Η δήλωση πολιτικού αμοραλισμού, η προτρεπτική δήλωση θεσμικής εκτροπής του Α. Λυκουρέντζου για ανάγκη «αρωγής και συνδρομής παραγόντων της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να προβλέψουν αλλά και να διαμορφώσουν εν πολλοίς το κοινό μας μέλλον» ισχύει, πρακτικά, στο ακέραιο. Εδώ φαίνεται καθαρά, ότι δεν μιλάμε απλώς για έναντι ανταλλαγμάτων χρηματοδότηση της παιδείας από τον ιδιώτη, αλλά για καθορισμό του περιεχομένου της. Ποια, αλήθεια, μεταβολή κυβερνητικής πορείας διαπιστώνεται σήμερα στις συναινετικές πρωτοβουλίες της; Τι άλλαξε; «Σύνδεση της εκπαίδευσης με τη βιομηχανία και την επιχειρηματική δραστηριότητα» μας έλεγε τότε, το ίδιο μας λέει και σήμερα. «Σύμβαση παραχώρησης» είναι το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής στην παιδεία. Ας προτείνει τουλάχιστον η κυβέρνηση την επαναδιατύπωση του 16-2 του συντάγματος, κάτι που είχε το θάρρος να πει ξεκάθαρα στη σχετική συζήτηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης (10-1-2007).

Συμπερασματικά
Πόσο φαιδρά φαντάζουν τα κακοστημένα καρότα της πρόσκλησης για «συνεννόηση»: πάταξη της «στείρας απομνημόνευσης», και πέρασμα στο ουμανιστικό μοντέλο παιδείας που θα παράγει τον «μορφωμένο πολίτη»; Πόσο έντονα αντιφάσκουν με το κυβερνητικό litemotif της «υπευθυνότητας». Πόση έρευνα χρειάζεται για να διαπιστώσει κανείς το κεντρικό πρόβλημα στα σχολεία: η έλλειψη ενθουσιασμού και η διάχυτη ανία που διαπερνά το σύνολο του ανθρώπινου παράγοντα αποδεικνύει ότι η στόχευση της παιδείας είναι ουσιαστική στα χαρτιά, ανούσια στην πράξη. Αν σήμερα οι δάσκαλοι μπορούσαν με άλλο τρόπο να εξασφαλίσουν 1200€, αν σήμερα καταργούνταν οι «απουσίες» για τους μαθητές, πόσοι αλήθεια, θα διάβαιναν το κατώφλι του σχολείου αύριο; Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κυβέρνηση είναι συνεπής στην πολιτική της για την παιδεία. Τα ίδια που μας έλεγε πριν χρόνια, μας λέει και σήμερα. Σήμερα όμως, με αγανάκτηση, με την αγανάκτηση που αυθόρμητα κυριεύει έναν μη ασκημένο δάσκαλο, που δεν καταλαβαίνει γιατί δεν χωρούν τόσο απλές έννοιες στο μυαλό ενός μαθητή. Ενώ η βασιλόπιτα του 2009 βρίσκεται ακόμα στο τραπέζι, ο Πρωθυπουργός ζητά συζήτηση στη Βουλή, έρχεται στις 23 Ιανουαρίου στην εθνική αντιπροσωπεία ως παράγων συναίνεσης και εκεί θέτει ένα κεντρικό δίλημμα: «Δημιουργούμε το σχολείο του μέλλοντος; Ναι ή όχι;». Το δίλημμα νέο, το σύνθημα παλιό. Μόνον η συνθηματολογία μεταβλήθηκε, ίσα για να δικαιολογείται και η αλλαγή ηγεσίας στο υπουργείο. Λίγο πιο πίσω η «καινοτομία», η «δημιουργικότητα», το «έξυπνο σχολείο», λίγο πιο μπροστά το «σχολείο του μέλλοντος».

Βλ. και αναφορές:
«Δημιουργούμε το σχολείο του μέλλοντος; Ναι ή όχι;» (2009)
Η sedes materiae του Συντάγματος για την Παιδεία (2007)
Άνοιξη της Ευρώπης 2009
Πολιτική Παιδείας 2007-08 - Λόγια και έργα του Υπουργού ΕΠΘ Ευριπίδη Στυλιανίδη
«Παιδεία ή Εκπαίδευση - Το παράδειγμα των Μουσικών Σχολείων, Το μάθημα της μουσικής» 8ο Εκπαιδευτικό Συνέδριο της ΟΛΜΕ (2008)
15-3-2009
Στέργιος Ζυγούρας
Καθηγητής στο Μ.Σ.Θ.

Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;;

2009-03-12T10:37:00.000-07:00

Γράφει η Ρόδι

Το θαύμα , που δημιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος και η Μακεδονία !!!!!

Οι ιστορικοί όλων των εποχών προσπαθούν να απαντήσουν πώς ένας Μακεδόνας έγινε μυθική μορφή στην Χριστιανική Δύση , στον Μουσουλμανικό κόσμο,στην ανατολική φιλοσοφία και στο σύγχρονο μυθιστόρημα.

Μέγας Αλέξανδρος ( 356 - 323 π.χ. )

(Η αποκρυπτογράφηση ενός μύθου)

Η καταγωγή των Μακεδόνων

Η παλαιότερη πληροφορία, που έχουμε για τους Μακεδόνες προέρχεται από τον 'Ελληνα ποιητή Ησίοδο, που έγραψε το 700 π.χ. Σύμφωνα , λοιπόν με τον Ησίοδο , ο Δευκαλίων, που ζούσε στην Θεσσαλία,είχε ένα γυιό τον Ελληνα και μία κόρη την Θυϊα . Ο Ελληνας είχε γυιούς τον Δώρο , τον Ξούθο και τον 'Ιωνα.

Η Θυϊα συνέλαβε με τον Δία και γέννησε δύο γυιούς τον Μάγνητα και τον Μακεδόνα . Συνεπώς οι Μάγνητες και οι Μακεδόνες ήταν συγγενείς με τους 'Ελληνες. Οι Μακεδόνες χρησιμοποιούσαν Μακεδονική διάλεκτο ,της οποίας το βασικό λεξιλόγιο ήταν Ελληνικό .

Οι Μακεδόνες ζούσαν γύρω από το όρος 'Ολυμπος,σαν ημινομάδες βοσκοί και το κράτος τους είχε ακαθόριστα σύνορα . Τον 7ο π.χ αιώνα παρουσιάσθηκε μία κεντρική εξουσία , που ήταν αποτέλεσμα της επέμβασης στην Μακεδονία της δυναστείας των Τημενιδών από το 'Αργος της Πελοποννήσου.

Το 359 π.χ. ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Μακεδόνων ο Φίλιππος ο Β΄, ο οποίος εδέσποσε στον Αιγαιακό χώρο.

Το 336 π.χ. δολοφονείται ο Φίλιππος στις Αιγές και διάδοχός του στέφεται ο εικοσαετής τότε γυιός του Αλέξανδρος ο Γ΄, με την βοήθεια της μητέρας του , της Ηπειρώτισσας Ολυμπιάδας. Ο Φίλιππος , που προόριζε τον γυιό του Αλέξανδρο για διάδοχό του , είχε εμπιστευθεί την μόρφωσή του στον φιλόσοφο Αριστοτέλη και παραλλήλως του παρείχε στρατιωτική εκπαίδευση .

Ο Αλέξανδρος , ανέλαβε να πραγματοποιήσει το σχέδιο του πατέρα του για την κατάκτηση της Ασίας , το οποίο είχε εμπνεύσει στον Φίλιππο ο Αθηναίος ρήτορας Ισοκράτης.

Πριν επιχειρήσει την εκστρατεία του στην Ασία, ο Αλέξανδρος

καταστέλλει πολλές επαναστάσεις στα Βόρεια τω Βαλκανίων , απομακρύνει τους Ιλλυριούς, που είχαν εισβάλλει στην Δυτική Μακεδονία και τον Φθινόπωρο του 335 π.χ. δίνει εντολή να καταστρέψουν την Θήβα (εκτός από το σπίτι του ποιητή Πινδάρου) .

Ο Αλέξανδρος εν συνεχεία ζήτησε από το Αμφικτυονικό συνέδριο των Θερμοπυλών να του απονείμει τον τίτλο του ηγεμόνα των Ελλήνων και το συμβούλιο της συμμαχίας της Κορίνθου του ανέθεσε την εκστρατεία ενάντια στην Ασία.

Η κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας

Η εκστρατεία αρχίζει την 'Ανοιξη του 334 π.χ. Ο Αλέξανδρος περνάει με τον στρατό του την 'Αβυδο, στον Ελλήσποντο και κηρύσσει πόλεμο εναντίον των Περσών. Ως μεγάλος αναγνώστης των Ομηρικών επών, (τα οποία τα είχε πάντα κάτω από το προσκεφάλι του),πήγε στην Τροία και τίμησε τον "πρόγονό" του Αχιλλέα. Με την νίκη του στον Γρανικό ποταμό έγινε κύριος της Φρυγίας, απελευθέρωσε τις Ελληνικές πόλεις της Ιωνίας , κι εγκατέστησε σ' αυτές Δημοκρατικό πολίτευμα .Το 333 π.χ. στην μάχη της Ισσού κατεδίωξε τον Δαρείο πέραν του Ευφράτη ποταμού και μετά την κατάληψη της Γάζας πέτυχε εύκολα την κατάληψη του σατράπη της Αιγύπτου και απελευθέρωσε την Αίγυπτο από τον Περσικό ζυγό .Ο Αλέξανδρος σεβάσθηκε την αυτονομία της Αιγύπτου , η κατάληψη της οποίας δεν είχε προβλεφθεί από την συμμαχία της Κορίνθου ,δεν τοποθέτησε δικό του σατράπη, μόνο εμπιστεύθηκε την διεύθυνση των οικονομικών του στον 'Ελληνα Κλεομένη.Η σπουδαιότητα της παραμονής του στην Αίγυπτο σφραγίζεται από δύο γεγονότα , το προσκύνημα στον Ναό του Αμμωνα Δία, στην 'Οαση της Σίβα και την ίδρυση της Αλεξάνδρειας.Το προσκύνημα στην 'Οαση της Σίβα ήταν επικίνδυνο επιχείρημα ,γιατί έπρεπε να διανύσει την αφιλόξενη έρημο. Τότε υπερφυσικά περιστατικά βοήθησαν τον βασιλιά να βρει τον δρόμο της όασης, όπως βροχές, που έκαναν την άμμο συμπαγή και τον αέρα κατάλληλο για αναπνοή, ενώ το πέταγμα των κορακιών χρησίμευε σαν οδηγός του.

" Ο Θεός του παραχωρούσε ό,τι του ζητούσε". Ο Αλέξανδρος έμεινε στην Αίγυπτο ένα χρόνο και ξαναγύρισε στην Ασία για να τελειώνει με τον Μεγάλο Βασιλιά . Η νίκη του Αλεξάνδρου στα Γαυγάμηλα έκρινε τον μεγάλο αγώνα , ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ασίας και προχώρησε προς τα 'Αρβηλα ελπίζοντας να βρει τον Δαρείο . Αφήνοντας τα 'Αρβηλα κατευθύνθηκε προς την Βαβυλώνα . Το θέαμα που αντίκρυσε μπρος στην ιστορική πόλη , με την επιβλητική της είσοδο (Πύλη Ιστάρ)και τους κρεμαστούς κήπους ,του έκανε μεγάλη εντύπωση. Κατευθυνόμενος προς τα Σούσα βρήκε δολοφονημένο τον Δαρείο,τότε σκέπασε το σώμα του με την κόκκινη χλαμύδα του και το έστειλε κεκοσμημένο να ταφεί, με βασιλικές τιμές , στην τότε πρωτεύουσα της Περσίας , την Περσέπολι. Είχε ξεπεράσει πλέον τους στόχους του Φιλίππου . Το θέλγητρο της λείας όμως και η διανομή του στους στρατιώτες του ήταν ισχυρό. Προχωράει προς τον Ινδοκαύκασο και καταλαμβάνει την Βακτριανή και την Σογδιανή, όπου νυμφεύεται την πριγκίπισσα Ρωξάνη (327 π.χ). Το ίδιο έκαναν και 10.000 Μακεδόνες ευγενείς του (διπλωματικοί γάμοι) Το 326 π.χ. πορεύεται προς την Ινδία.

Ο ξαφνικός θάνατος του Αλεξάνδρου

'Οταν ο Αλέξανδρος έπεσε βαριά άρρωστος, ίσως από τροπική ελονοσία,η πρώτη του πράξη ήταν να προσφέρει θυσίες στους Θεούς. Τον μετέφεραν πάνω σε φορείο για να πραγματοποιήσει αυτήν την τελετή της θυσίας, τελετή ,που πραγματοποιούσε τακτικά. 'Υστερα έχασε την φωνή του. Η σκέψη του περιστρεφόταν στους αξιωματικούς του και τους άνδρες, που είχαν πολεμήσει μαζί του.Όταν οι Μακεδόνες στρατιώτες περνούσαν από μπροστά του ,για τελευταία φορά, ο Αλέξανδρος τους χαιρετούσε ένα-ένα, σηκώνοντας με δυσκολία το κεφάλι του.

....Τη Τρίτη φθίνοντος προς την δήλην του μηνός Δαισίου (Ιουνίου) του 323 π.χ. , ο Αλέξανδρος πέθανε στην Βαβυλώνα.

Ο άνθρωπος Αλέξανδρος

Σύμφωνα με τον ο Πλούταρχο στο “Βίο του Αλεξάνδρου”,ο Αλέξανδρος είχε φυσική τόλμη και πείσμα , έπαιρνε ο ίδιος μέρος στη μάχη χωρίς να φοβάται την ζωή του.

Είχε αυτοκυριαρχία, .κυριαρχούσε στα πάθη του, εκφραζόταν με λιτότητα, μπορούσε να στερηθεί το φαγητό και το ποτό.

'Ηταν γενναιόδωρος , πέραν από κάθε μέτρο , όταν επρόκειτο να ανταμείψει τους στρατιώτες του και τους Ιρανούς . Όταν ερωτεύθηκε την Ρωξάνη , την μεταχειρίσθηκε όχι ως αιχμάλωτη, αλλά ως ίση ανθρώπινη ύπαρξη και όταν έγιναν οι γάμοι τους στα Σούσα , φρόντισε οι σχετικές τελετές να είναι σύμφωνες με τις παραδόσεις της Περσίας, όπου είχε μεγαλώσει η νύφη. 'Ηταν φιλόσοφος. Η συμπεριφορά του ήταν άξια ενός φιλοσόφου , το μεγαλύτερο φιλοσοφικό του προτέρημα ήταν το ότι θεωρούσε ολόκληρη την ανθρωπότητα σαν μια και μόνη κοινότητα. Ανακατεύοντας 'Ελληνες και βαρβάρους , χωρίς διακρίσεις , ήθελε να συμφιλιώσει τον κόσμο, τοποθετώντας τους άξιους ανθρώπους στο ίδιο επίπεδο , σε θέσεις εξουσίας και ευθύνης , ανεξάρτητα από την φυλετική καταγωγή τους, με την εντολή ως κυβερνήτες να επιβάλουν δικαιοσύνη και να δείχνουν κατανόηση στους νικημένους .

Σκιές και Φώτα

Σαν άνθρωπος ο Αλέξανδρος είχε και το σκοτεινό του μέρος .

Υπήρξε βίαιος , οργίλος, στο τέλος της εκστρατείας άρχισε να χάνει το κουράγιο του, την ισορροπία του και την εμπιστοσύνη του στην Θεότητα κι έτσι ο φιλόσοφος βασιλιάς έγινε προληπτικός και άφησε τον φόβο να κυριεύσει το πνεύμα του.

Το θαύμα , που δημιούργησε ο Αλέξανδρος και η Μακεδονία . Ελληνιστικοί χρόνοι (323-201 π.χ. )

Με την κατάκτηση του Ανατολικού κόσμου η Μικρή Ελλάς έγινε Ελληνική Ανατολική Οικουμένη. Το κράτος του Αλεξάνδρου διαλύθηκε και οι διάδοχοί του Πτολεμαίος, Σέλευκος,Λυσίμαχος και Κάσσανδρος ανακηρύχθηκαν βασιλιάδες σε χωριστά βασίλεια . Αυτή η στιγμή ήταν η αρχή της νέας εποχής .

Βρισκόμαστε, πλέον, σε μια νέα μορφή Ελληνισμού . Από την ίδια νερομάνα, που λέγεται Ελλάδα , πηγάζουν ο αρχαικός, ο κλασικός και ο λεγόμενος Ελληνιστικός πολιτισμός . Ο Αλέξανδρος δεν θέλησε να διαλύσει ένα κράτος , αλλά να το εκπολιτίσει και να ιδρύσει ένα νέο με βάση το Ελληνικό .Εξαίρετος ανάμεσα στους διαδόχους του ήταν ο Πτολεμαίος, ο οποίος βασίλευσε στην Αίγυπτο, και το έτος 294 π.χ. θεμελίωσε το πρώτο Μουσείο (οίκο των Μουσών) της Αλεξανδρείας και προσήλκυσε εκεί ερευνητές του Ελληνόφωνου κόσμου για επιστημονική έρευνα στα μαθηματικά ( Ευκλείδης) στην αστρονομία, στην υδραυλική.Για τις ανάγκες του Μουσείου δημιουργήθηκε η πρώτη στον κόσμο δημόσια Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας , με κρατική επιχορήγηση. Ο νέος τύπος 'Ελληνα , που διεμορθώθη έβαλε την σφραγίδα του στον νέο κόσμο και μετέβαλε την σύσταση της Ανατολής. Η Αθήνα δεν έσβησε, αλλά χλώμιασε, μπροστά στη λάμψη της Αλεξανδρείας ,της Αντιόχειας, της Περγάμου, της Ρόδου. Το κέντρο του Ελληνισμού μετεφέρθη Ανατολικά , δημιουργώντας τον "ατείχιστο" πολιτισμό του Καβάφη, όπου για αιώνες συνετελείτο η σύζευξη Ελληνικών στοιχείων με Ανατολικά , ώσπου να σημάνει η μεγάλη ιστορική στιγμή της γεννήσεως του Χριστιανισμού .

Τελικά ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος ;

Εργασία: Αγγαρεία ή Πηγή Ικανοποίησης;

2009-03-09T09:16:00.000-07:00

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Τα δεδομένα είναι λίγο ή πολύ γνωστά – εκδιώκοντας τους «αμαρτωλούς» Αδάμ και Εύα από την ΕΔΕΜ ο Κύριος, λέει η Βιβλική παράδοση, τους είπε καθαρά και ξάστερα ότι «…με τον ιδρώτα τους, πλέον θα πρέπει να κερδίζουν το…ψωμί τους!». Η αποδοχή μιας τέτοιας θεώρησης της ΕΡΓΑΣΙΑΣ της αποδίδει άμεσα το νόημα του καταναγκασμού και της τιμωρίας. Τι κρίμα, αλήθεια, καθώς από αισθάνομαι όχι μόνο την υποχρέωση αλλά κουβαλώ και τις ενοχές της επίσης γνωστής θέσης του Αποστόλου Παύλου που συνιστά «…ο μη θέλων εργάζεσθαι, μηδέ εσθιέτω…». Μεγάλη η απόσταση από τις Βιβλικές ρήσεις μέχρι τη διαπίστωση του Καρλ Μαρξ ότι «…ο εργαζόμενος δεν ζει μόνο με το ψωμί…»

Είναι αλήθεια ότι το δόγμα του Τζων Κάλβιν αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των στάσεών μας απέναντι στη δουλειά και στον ελεύθερο χρόνο. Οι άνθρωποι, κυρίαρχα των Δυτικών κοινωνιών, δεν βλέπουμε τη δουλειά σαν…αγγαρεία αλλά, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, οπόταν μας δίνεται η ευκαιρία…το ρίχνουμε και λίγο έξω εκθειάζοντας ταυτόχρονα το μεγαλείο της απόλαυσης της σχόλης!

Εδώ χρειάζεται να γίνει η αντιδιαστολή ανάμεσα στο ΧΘΕΣ και το επερχόμενο ΑΥΡΙΟ ακριβώς καθώς με τα ελαστικά ωράρια, την εκπληκτική πρόοδο των νέων τεχνολογιών της ψηφιακής εποχής αρχίζει να φαίνεται σαν κάτι περισσότερο ρεαλιστικό και πιθανό και λιγότερο σαν φαντασίωση η πιθανότητα ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ εργαζόμενος να πασχίζει να έχει και…λίγο χρόνο εργασίας ανάμεσα στα μεγάλα διαλείμματα…ελεύθερου χρόνου και σχόλης! Και με την επερχόμενη λαίλαπα της οικονομικής ύφεσης εκατομμύρια άνθρωποι θα μείνουν ΧΩΡΙΣ εργασία, όχι επειδή έτσι το θέλουν αλλά επειδή οι εργοδότες τους θα τους…απολύσουν!...

Στις σύγχρονες κοινωνιολογικές και ψυχολογικές θεωρίες ολάκερη η έμφαση του προβληματισμού μας επικεντρώνεται στον εντοπισμό των κινήτρων της εργασιακής μας συμπεριφοράς, ως άτομα και ως ομάδες ατόμων, και στη συνέχεια στην ανάπτυξη εκείνων των στοιχείων που θα βοηθήσουν τον εργαζόμενο ατομικά και την απασχολούμενη ομάδα συλλογικά να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας λειτουργώντας ΟΧΙ μέσα στα πλαίσια του φοβικού καταναγκασμού και της απειλητικής διάθεσης των προϊσταμένων μας αλλά ΑΥΤΟΒΟΥΛΑ και ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ ακριβώς επειδή αισθανόμαστε ότι η δουλειά μας είναι η έμπρακτη έκφραση των δυνατοτήτων, των γνώσεων, των δεξιοτήτων, των ταλέντων μας…

Με άλλα λόγια, η δουλειά μας είναι πηγή άντλησης ικανοποίησης και όχι αγγαρεία! Θα μπορούσε εδώ κάποιος να αντιτάξει το επιχείρημα ότι η παρότρυνση για βελτίωση των αποδόσεών μας μπορεί να απολήξει και σε δημιουργία εργασιακού κλίματος ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ χωρίς ανάλογες αμοιβές.

Η απόκρουση μιας τέτοιας θεώρησης είναι πολύ πιο εύκολη από όσο αρχικά φαίνεται καθώς ήδη είναι δεδομένο στη σύγχρονη θεωρία του Μάνατζμεντ ότι οι αρχικές θεωρήσεις διοίκησης «με το…μαστίγιο» έχουν δώσει προ πολλού τη θέση τους στη σύγχρονη διοικητική επιστήμη που πιστεύει και λειτουργεί καθημερινά με τη θεωρία «του…καρότου» .

Το θεμελιακό πρόβλημα δεν εστιάζεται ούτε και εξαντλείται στην αποδοχή της θεωρίας του «καρότου» και της απόρριψης της θεωρίας του «μαστίγιου». Προχωρά κανείς πολύ πιο βαθιά όταν αποδεχθεί ως γεγονός ότι ο σύγχρονος εργαζόμενος, από τον ανειδίκευτο εργάτη μέχρι τον κοσμογυρισμένο και καλοδιαβασμένο έμπειρο μάνατζερ (τα διεθνή και, ιδιαίτερα τα εγχώρια, golden boys τα αφήνω εκτός) ΔΕΝ προσέρχεται καθημερινά στη δουλειά του ως …Ρόλος (π.χ. καθαρίστρια ορόφου ή διευθύντρια υποδοχής) αλλά μάλλον ως ένα ολοκληρωμένο άτομο που κατορθώνει ...

§ να αφήσει στο σπίτι τα προβλήματα του σπιτιού,
§ να επιλύσει στο χώρο της εργασίας τα προβλήματα της εργασίας του

Εάν ο εργαζόμενος, άνδρας ή γυναίκα, υψηλόβαθμο στέλεχος ή εργαζόμενος σε χαμηλότερο επίπεδο της διοικητικής πυραμίδας ΔΕΝ κατορθώσει να διαχωρίσει αυτούς τους διακριτούς ρόλους του ΤΟΤΕ, δυστυχώς η οικογένειά του θα υποφέρει καθώς θα γίνεται δέκτης των επαγγελματικών του προβληματισμών και ο εργοδότης του θα χάνει καθώς θα έχει ένα προβληματισμένο άτομο που φέρνει στη δουλειά τα προβλήματα του σπιτιού του. Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω μερικά πράγματα ως … ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ που αξίζει να μνημονευθούν εδώ, ακριβώς επειδή αυτό που πραγματικά μετράει είναι η στάση μας απέναντι στη δουλειά μας

Η καθημερινή μας εργασία μπορεί να είναι μια ανεπιθύμητη αγγαρεία

Μια ευκαιρία για προσφορά υπηρεσίας που κάνει τη ζωή μας πιο ευχάριστη

«Το μυστικό της επιτυχίας κάθε εργαζόμενου δεν εξαντλείται με το να κάνει σωστά αυτό που του αρέσει… αλλά στο να μάθει να ικανοποιείται με κάθε τι που …χρειάζεται να κάνει»

Ελπίζω να μείνουν ΖΩΝΤΑΝΑ στη μνήμη σας αυτά τα ερωτήματα:

1. Είμαι ειλικρινά δεμένος και δοσμένος στη δουλειά μου ή σκέφτομαι «ότι με ενδιαφέρει εμένα πώς πάει η επιχείρηση όπου εργάζομαι»?

2. Αισθάνομαι και ενεργώ σαν να τους κάνω χάρη που εργάζομαι εδώ και όχι κάπου αλλού?

3. Πιστεύω ότι τα προβλήματα της υπηρεσίας ΔΕΝ με αφορούν και λέω «άσε κάποιον άλλο να τα...λύσει»?

4. Κάνω ΜΟΝΟ αυτό που μου αναθέτουν ή προσφέρω στην επιχείρηση κάτι παραπάνω και πιο δημιουργικό?

5. Κουτσομπολεύω την επιχείρηση γενικά ή το τμήμα μου ειδικότερα με συναδέλφους ή και με «τρίτους» ?

6. Δεν συμβουλεύω και δεν καθοδηγώ συναδέλφους ή υφισταμένους από φόβο ότι μπορεί να με ξεπεράσουν?

7. Κριτικάρω, αξιολογώ τις επιδόσεις μου ή μου αρκεί η στάση που μεταφράζεται στο «και αυτό που κάνω πολύ είναι»?

8. Με διακρίνει η τάση να είμαι απρόσεκτος αν αυτό περνά απαρατήρητο αλλά προβάλλω άλλοθι και δικαιολογίες ή κατηγορώ άλλους αν αποκαλυφθώ?

9. Αισθάνομαι ότι η επιχείρηση με πληρώνει λιγότερο από όσο αξίζω ή της αποδίδω λιγότερο από όσο πρέπει για τα όσα μου πληρώνει?

10. Εκείνος που ποτέ ΔΕΝ προσφέρει κάτι περισσότερο από ότι πληρώνεται ΠΟΤΕ δεν θα πληρωθεί περισσότερο για αυτό που κάνει!

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

2009-03-05T09:31:00.001-08:00

Πολλοί τον τελευταίο καιρό μιλάνε για κρίση, όλοι την αισθάνονται (πλην αυτών που την προκάλεσαν), κανένας όμως δεν καταθέτει μία ιδέα ή ένα σενάριο εξόδου ή μερικής εξάλειψης των συνεπειών της. Και όμως υπάρχουν μερικές "λύσεις" που θα μπορούσαν ανέξοδα για όλους μας να ελαφρύνουν τις συνέπειές της και να δόσουν ένα τόνο ελπίδας στο λαό.

ΛΥΣΕΙΣ:

-Θα μπορούσαμε όλοι οι έλληνες (όσοι πράγματι είναι) να ιεραρχούμε τις προτιμήσεις μας κατά τις αγορές μας. Π.χ. να προτιμάμε να αγοράζουμε ελληνικά, αντί εισαγόμενων, προίόντα, έστω και αν αυτά είναι λίγο ακριβώτερα. Έτσι η ελληνική επαρχία (κύριος τροφοδότης μας) θα έπαιρνε μια μεγάλη ανάσα. Το ίδιο και οι βιοτέχνες μας. Σίγουρα υπάρχει αντίλογος και καλόπιστος, με σοβαρά επιχειρήματα. Οι κακόπιστοι, που τα συμφέροντά τους θα θίγονται, θα ξεσπαθώσουν, με διάφορες δικαιολογίες.

Αναμφίβολλα όμως η στροφή μας αυτή θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα για όλους. Αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα μπορεί σήμερα να είναι λίγο ακριβώτερα,.........
αύριο όμως το κόστος παραγωγής τους θα πέσει, λόγω της μεγαλύτερης παραγωγής και οι τιμές αλλά και η ποιότητα θα βελτιωθούν. Στη συνέχεια και το κράτος θα ωφεληθεί, και η ανεργία θα μειωθεί και το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας θα ανασάνει. Το κυριώτερο όμως είναι ότι θα ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΚΑΤΙ, σταματώντας εν μέρει να καταναλώνουμε τα σκουπίδια των ξένων. Μόνο η παραγωγή μπορεί να μας σώσει από την κρίση και μάλιστα πολύ σύντομα. Και αυτό γιατί, καταναλώνοντας σε τεράστιες ποσότητες εισαγόμενα, (μοναδική χώρα στον κόσμο), έχοντας τα περιθώρια μιας μικρής μείωσης 15% των εισαγωγών σε ανταγωνιστικά προϊόντα, μπορούμε να βελτιώσουμε θεαματικά την οικονομική μας κατάσταση.

Είναι θλιβερό το φαινόμενο να κοιτάς τα ράφια των μαγαζιών, κάθε είδους και μεγέθους και να ψάχνεις με το λυχνάρι να βρείς ένα ελληνικό προϊόν. Είναι θλιβερώτερο όμως να κοιτάς τα καρότσια των ελλήνων καταναλωτών και να βλέπεις μέσα ισπανικές χαρτοπετσέτες (επειδή στοιχίζουν 2 λεπτά λιγώτερο).

Θα αναφερθώ στη συνέχεια στο ρόλο που παίζουν οι αλυσίδες καταστημάτων, κυρίως ξένων συμφερόντων.

Σε αυτή την προσπάθεια χρειάζεται ευσηνειδησία εκ μέρους των παραγωγών, δηλαδή χρειάζεται να σεβαστούν την προσπάθεια των αγοραστών τους. Και αυτό μόνο μία φωτισμένη πολιτική-πνευματική ηγεσία μπορεί να το επιβάλλει.

-Όσον αφορά τις ελληνικές επιχειρήσεις που έφυγαν από την Ελλάδα και εγκατεστάθηκαν σε άλλες χώρες. Όλοι μας θα πρέπει να σαμποτάρουμε τα προϊόντα τους. Αφού έφυγαν από την χώρα μας, ας πουλήσουν την προμάτεια τους στις χώρες που διάλεξαν να επενδύσουν.

Επομένως κινήσεις πολιτών θα πρέπει να κατονομάσουν αυτές τις εταιρείες και εμείς οι καταναλωτές να σαμποτάρουμε τα προϊόντα τους.

-Ένα άλλο μέτωπο αφορά την ελαχιστοποιήση των δαπανών μας για εισαγόμενα προϊόντα και υπηρεσίες. Π.χ. στα καύσιμα.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΛΥΣΙΔΩΝ:

Ξένοι επενδυτές, εκμεταλλευόμενοι τον άκριτο καταναλωτισμό μας, εξαγόρασαν ελληνικές επιχειρήσεις, εκμηδενίζοντας την παραγωγή εντός της χώρας ή έστησαν νέα δικά τους πολυκαταστήματα. Προωθούν έτσι ευχερέστερα τα δικά τους (της μητρικής τους χώρας) προϊόντα, εξαφανίζοντας τα ελληνικά από τα ράφια τους. Στις ελάχιστες των περιπτώσεων που βρίσκεις ελληνικά προϊόντα στα ράφια τους, αυτά αγοράζονται από τις αλυσίδες με εκβιαστικά χαμηλές τιμές από τους παραγωγούς. Παράδειγμα η γνωστή-ξένη αλυσίδα ταχυφαγίας που εισάγει όλα της τα υλικά από την Ολανδία και μόνο.

Να περιορίσουμε λοιπόν τις αγορές μας από επιχειρήσεις ξένων συμφερόντων που και μας κλέβουν, και οι εργαζόμενοί τους ζουν ένα μεσαίωνα. Και βέβαια τα κέρδη τους τα εξάγουν στην Ελβετία ή όπου αλλού.

Δυστυχώς για την Ελλάδα και τους έλληνες δεν υπάρχει απλά κοινή λογική. Τρανταχτό παράδειγμα οι "εκδρομείς" της βορείου Ελλάδας, που κάθε Σαββατο-Κύριακο ακουμπάνε τα λεφτά τους πότε στα Σκόπια, πότε στη Βουλγαρία, κ.λπ. Και ακόμα πιο "δυστυχώς" δεν υπάρχει ένας ηγέτης (πολιτικός, πνευματικός) να ψελλίσει αυτές τις σκέψεις. Ας πάρουμε όμως σαν παράδειγμα τους Γερμανούς, που ερχόμενοι κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα, φέρνουν ακόμα και το νερό από τη χώρα τους.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Στη σημερινή εποχή το μόνο όπλο που διαθέτουμε πλέον είναι η καταναλωτική μας συμπεριφορά. Αυτή επηρεάζει τη ζωή όλων μας. Αν λ.χ. οι έλληνες προτιμούν μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας που εξάγει όλα της τα κέρδη έξω, αυτό δεν είναι θέμα ατομικό, είναι κοινωνικό.

ΤΟ ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΜΙΚΟ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ. ΑΠΑΙΤΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ.

Διότι το συνάλλαγμα που θα εξαχθεί είναι κοινό μας κτήμα και όχι κτήμα του κάθε ανεγκέφαλου καταναλωτή.

Το συμπερασμα: Αφού οι δυνάστες μας μας θέλουν ως καταναλωτές αποχαυνωμένους και εργαζόμενους-δούλους, ας τους απαντήσουμε με τα ίδια τους τα όπλα.

Α.Τ.

ΔΕΝ πρωτοτυπήσατε κ Κουκουλάκη!..

2009-03-05T07:43:00.000-08:00

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Προφανώς και ΔΕΝ πρωτοτύπησε ο διαιτητής του χτεσινού αγώνα Κυπέλου ανάμεσα σε ΟΛΥΜΠΙΑΚΙΟ και ΠΑΟΚ στου Καραϊσκάκη καθώς είχε προηγηθεί και μάλιστα σε επίπεδο χημικής-φωτοσύνθεσης η ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ διαιτησία του κ Κάκου στο πρώτο παιχνίδι της Τούμπας. Τι έννοώ, ήταν η πρώτη φορά που συνδυάζοντας το μαυρόασπρο του ΠΑΟΚ με το Κοκινόασπρο του Ολυμπιακού μας είχε προκύψει τεράστια ποσότητα….ΚΙΤΡΙΝΟΥ! ….

Την επόμενη μέρα είχα γράψει, «άντε να δούμε τι θα γίνει στο ΚαραΪσκάκη τον Μάρτιο…»

Και το ΕΙΔΑΜΕ, το είδαν οι απανταχού της Ελλάδος αλλά και ανα την Υφήλιο Έλληνες οι οποίοι διαπίστωσαν ότι τώρα έπαιξε με άλλο επίσης ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ δημιουργικό τρόπο με τις ΚΙΤΡΙΝΕΣ ο κ Κουκουλάκης ακρωτηριάζοντας τον ΠΑΟΚ στους 9, και βοηθώντας ΑΝΕΝΔΟΙΑΣΤΑ ένα ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ που αγκομαχούσε ΜΙΣΗ ώρα να καταβάλει τον ΠΑΟΚ των 9…

Ο διαιτητης καθε ποδοσφαιρικης αναμετρησης, ασχετα με την κατηγορια καταταξης των ομαδων, σε όλο τον πλανητη , κατεχει την αδιαμφισβητητη θεση του απολυτου κριτη καθως η σφυριχτρα του, συνεπικουρουμενη και απο τη δυνατοτητα της προφορικης παρατηρησης η ακομη και απο την θεαματικη εξαγωγη απο το τσεπακι της κιτρινης ή - αλοιμονο μας -της κοκκινης καρτας αποτελουν τα μεσα ελεγχου και τιμωριας της ανεπιθυμητης συμπεριφορας οχι μονο παικτων αλλα και παραγοντων και φιλαθλων!

Η κερκιδα, ακομη και η πιο παθιασμενη και εθελοτυφλουσα απο ενθουσιασμο, παντοτε σέβεται τον σωστο διαιτητη μια και οσο και αν της τσουζουν τα σφυριγματα του αποδεχεται το κυρος και την αντικειμενικοτητα του! Οταν ομως οι διαιτητές δείχνουν με τη συμπεριφορα τους οτι "..κατι βρωμαει απαισια στο βασιλειο της Δανιμαρκιας..." τοτε χανουν το σεβασμο παικτων φιλάθλων και παραγόντων και οδηγούν στη δημιουργια εκρυθμων και επικινδυνων καταστασεων ...

Σίγουρα με τον τρόπο που ΕΚΛΕΨΕ έναν ακόμη αγώνα ο «Θρύλος» αποδεικνύεται ΠΑΝΣΟΦΗ εκείνη η ΡΗΞΙΚΕΛΕΥΘΗ απόφαση (του συμπολίτη μας τότε αρμόδιου για τον Αθλητισμό Υφυπουργού Γιώργου ΟΡΦΑΝΟΥ, εάν δεν κάνω λάθος» να…ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ τα ντέρμπυ ΜΟΝΟ οι φίλαθλοι των φιλοξενούντων…Έτσι αποφεύγουμε τις εντός γηπέδων…αιματοχυσίες, αλλά ΟΛΟΙ εμείς που βλέπουμε αγώνες εκτός γηπέδου φλερτάρουμε με…εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια ή βγάζουμε το θυμό μας σε δικά μας αντικείμενα…

Ο ρολος του διαιτητη ειναι απαιτητικος,προϋποθετει τεχνικη καταρτιση, αριστη σωματικη κατασταση, διαυγεια πνευματος και ικανοτητα για αντίληψη και κριση εσκεμμένης ή ακούσιας συμπεριφορας των παικτων, χαρακτηρα και ψυχικο σθενος που να αντιστεκεται στις κραυγαλεες απαιτησεις της κερκιδας και φυσικα του αορατου αλλα πραγματικου και παντοδυναμου... παρασκηνιου.

Οταν δεί κανείς τα ΥΠΕΡ και τα ΚΑΤΑ του ρολου του διαιτητη, τις αμοιβές, τους κινδυνους της σωματικής του ακεραιοτητας και της κοινωνικής του υπόληψης, λογικά αναρωτιέται για τα ψυχορμηματα που κανουν αυτους τους ανδρες να κρατησουν τη σφυριχτρα και να γινουν διαιτητες...

Τους αρεσει ο ρολος; Επιδιωκουν τη δημοσιοτητα; Αγαπουν τη μπαλλα;...Χωρις διαιτητες δεν παιζεται ποδοσφαιρο η αλλο σπορ... Συχνά στην πατρίδα μας " εξ αιτιας των διαιτητων “ οχι μονο δεν παιζεται ποδοσφαιρο αλλα τα γήπεδα μετατρέπονται σε βιτρίνα επιδειξης της δυναμης του αορατου και, όπως το εισπράτουμε, ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ βρωμικου παρασκηνιου...

Υπαρχουν Ελληνες διαιτητες που σφυριζουν τοσο συχνα ωστε να μας κανουν να αναρωτιομαστε εαν η σφυριχτρα τους εχει δυο η μπορεί και τρια...στραγαλια, και αλλοι που προξενουν οικτο καθως οι σφυριχτρες τους παραμενουν αφωνες και αναλογιζομαστε ποιος αραγε να τους εκλεψε το...ρεβυθι; Η ψυχολογια της σφυριχτρας ειναι ,τελικα.,συναρπαστικο θεμα όχι μόνο για ψυχολόγους και κοινωνιολόγους αλλά και πολιτικούς επιστήμονες...

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ήρθε η εποχή, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, οι διαιτητές να είναι ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ με ανάλογες αμοιβές και, φυσικά, ΑΥΣΤΗΡΕΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΟΙΝΕΣ και ΦΥΛΑΚΙΣΗ χωρίς αναστολή όταν με την βοήθεια του βίντεο εντοπίζονται «σφάλματα» που σε αντικειμενική αξιολόγηση ξεπερνούν τα όρια του στατιστικού λάθους!.....

«Η εξουσία φθείρει» λέγεται ότι εχει πει ο Βρετανός λόρδος Αστορ συμπληρώνοντας οτι «η απολυτη εξουσια φθειρει...απολυτως»

Στα ελληνικά γήπεδα πώς στέκονται απέναντι στην εξουσία Διαιτητές και…Νταβαντζήδες υπεράνω ΚΑΘΕ εξουσίας;

Ελληνική Τηλεόραση: Πού μας οδηγεί;

2009-03-03T12:35:00.000-08:00

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Σε άλλες εποχές, στην ευλογημένη χώρα όπου σήμερα κατοικούν 11 εκατομμύρια ανδρών, γυναικών και παιδιών (Έλληνες και…αλλοδαποί) αλλά παραμένει άγνωστος ο αριθμός των…φιλελλήνων, οι ρόλοι ήταν ευκόλως διακριτοί καθώς η Νομοθετική εξουσία νομοθετούσε, η Εκτελεστική εφάρμοζε, η Δικαστική ήλεγχε και ο ΤΥΠΟΣ μέσω των ΡΕΠΟΡΤΕΡ κάθε φορά που εντόπιζε πρόβλημα, απεκάλυπτε πτυχές και ιδιαιτερότητες που θα έμεναν κρυμμένες επιτήδεια, ξεσκέπαζε πρωταγωνιστές και λεπτομέρειες ανατριχιαστικές ή …γαργαλιστικές δίνοντας στο αναγνωστικό κοινό υλικό για στοχασμό, σχολιασμό και μαθησιακές εμπειρίες!…

Όμως ο κόσμος άλλαξε, αλλάξανε οι καιροί, είναι ΟΛΑ ψέματα και ας φαίνονται για…αλήθεια! Στην Ελλάδα σήμερα ΔΕΝ διαβάζουμε, κοιτάμε ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ η οποία δεν προσπερνά, αλλά μένει στην επιδερμίδα στην οποία έμειναν και όσοι πριν μερικά χρόνια «θεωρούσαμε ανόητες και εφήμερες» τις επιδράσεις του big brother, του μπαρ, της φάρμας…Τότε λίγοι είχαμε αναλάβει την ΕΥΘΥΝΗ που οφείλουμε να έχουμε ΟΛΟΙ οι επιστήμονες της συμπεριφοράς απέναντι στην κοινή γνώμη (τώρα σερφάρουμε στο διαδίκτυο) …

Δεν μπορεί να αποτελέσει ξεπερασμένη ηθικολογία ούτε όμως και να βαπτισθεί ως οπισθοδρομική η θέση ότι ως ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και μέλη της κοινωνίας στην οποία ζούμε και λειτουργούμε οφείλουμε να έρθουμε αρωγοί στην τηλεοπτική κοινή γνώμη που μάταια αναζητά ένα σημείο αναφοράς για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές…Τουτέστιν, ότι προφανώς, έστω σε επίπεδο αντιγραφής, κάποιοι τηλεοπτικοί παραγωγοί έχουν εμπλέξει και το ελληνικό τηλεοπτικό φιλοθεάμων κοινό σε διαδικασία σύγχρονου Μιθριδατισμού!

Καθότι το πρόβλημα με τις κάμερες που εισέβαλαν βάναυσα, βίαια και αδηφάγα στον προσωπικό μας χώρο εξαγοράζοντας την χυδαιότητα με το τίμημα της αναγνώρισης, της καθιέρωσης και της εισπρακτικής μας δυναμικής είναι ότι στο στυλ του αρχαίου μυθικού ηγεμόνα Μιθριδάτη μας οδηγούν σε ολοένα και δελεαστικότερες, ολοένα και περισσότερο καταστάσεις απαξίωσης.

Είναι αλήθεια επιστημονικά δεδομένη ότι τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα δεν μπορεί να αναλυθούν, να αξιολογηθούν ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη επειδή η απαιτούμενη αντικειμενικότητα που θεμελιώνεται στην πλήρη αποστασιοποίηση από αυτά δεν είναι φοβερά δύσκολη αλλά σχεδόν ακατόρθωτη να την επιτύχει ακόμη και ο πλέον έμπειρος και αντικειμενικός ερευνητής. Ζούμε τέτοια φαινόμενα στα ελληνικά ραδιοτηλεοπτικά δρώμενα εδώ και μερικά χρόνια. Όσο αρνητικό και εάν ακουσθεί αυτό, τα πράγματα στο ελληνικό τηλεοπτικό πεδίο είναι ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ!

Καταθέτω σήμερα τον προβληματισμό γιατί αισθάνομαι ότι κάποια πράγματα πρέπει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να ειπωθούν με το όνομά τους. Εάν, όμως, δεν είστε έτοιμοι να δείτε το πραγματικό πρόσωπο της ελληνικής τηλεοπτικής πραγματικότητας διαπερνώντας την επιδερμική γοητεία της, μην συνεχίζετε, ΣΤΟΠ, σταματήστε την ανάγνωση του κειμένου μου εδώ! Εάν έχετε την τάση να υποβαθμίζετε τη δύναμη της τηλεόρασης, της τηλεοπτικής εικόνας ως παιδαγωγικού εργαλείου «διαμόρφωσης της κοινής γνώμης», σας ικετεύω, ΣΤΟΠ μη συνεχίζεται να διαβάζετε το κείμενό μου, διακόψτε εδώ! Και τελικά, εάν νομίζετε ότι επειδή είμαι από τα πρόσωπα που συχνά φιλοξενούν τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα ραδιοφωνικά μπαλκόνια ΔΕΝ έχω το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να κρίνω καλόπιστα αλλά και πολύ αυστηρά το ελληνικό ραδιοτηλεοπτικό πεδίο, κάντε μου μία προσωπική χάρη, μη συνεχίσετε το διάβασμα, ΣΤΟΠ εδώ!

Όλοι εμείς που ασχολούμεθα με τις επιστήμες της συμπεριφοράς και μαζί μας κατά κύριο λόγο όσοι θεραπεύουμε την ειδικότητα της επικοινωνιολογίας χρειάζεται να αποδώσουμε ΟΡΘΑ για την επιμόρφωση του κοινού την εκπληκτική δύναμη της σύγχρονης τηλεόρασης στην άσκηση όχι της συνειδητής αλλά κυρίως της υποδόριας, της υποσυνείδητης επίδρασής της στην καθιέρωση προτύπων συμπεριφοράς προς μίμηση και ταύτιση για τα παιδιά που στέκονται ευάλωτα και εύπλαστα μπροστά στους δέκτες και για μας τους μεγάλους που έχουμε σχεδόν συστηματικά οδηγηθεί στην αποδοχή της ψεύτικης «εικονικής πραγματικότητας» με την αποκρυστάλλωση μιας πολύ στρεβλής αντίληψης της…πραγματικότητας!

Για τις υπερβολές στην παντοδύναμη τηλεόραση σε ΟΛΕΣ τις χώρες έχει συσταθεί η αρμόδια ελεγκτική αρχή για να τις ανακόπτει και να προστατεύει το τηλεοπτικό κοινό και τις ευπαθείς ομάδες. Τέτοια ΑΡΧΗ είναι στην Ελλάδα το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο…Όσο θυμάστε και θυμάμαι ΠΟΤΕ επενέβη το ΕΣΡ με τέτοιον τρόπο ώστε να αποκαταστήσει βλάβες και προσβολές τιμωρώντας παραδειγματικά τους παραβάτες και επιτυγχάνοντας έτσι την αποτροπή μελλοντικών παραπτωμάτων;

Στη μεταπολεμική περίοδο και με απίστευτα υψηλούς ρυθμούς στις τελευταίες δύο δεκαετίες από τα τρία επικοινωνιακά μέσα μεταφοράς μηνυμάτων, τον Τύπο, το Ραδιόφωνο και την Τηλεόραση η τελευταία έχει πάρει την αδιαμφισβήτητη πρωτιά και μέσα από αυτήν περνούν και σε συνειδητό αλλά και σε υποσυνείδητο επίπεδο μηνύματα που καθιερώνουν εταιρίες και προϊόντα, που προάγουν αντιλήψεις και διαμορφώνουν απόψεις που καθιερώνουν στην κοινή γνώμη ως αναγνωρίσιμα πρόσωπα τα οποία στη συνέχεια και διεκδικούν και επιτυγχάνουν την εκλογή τους στα ύψιστα αξιώματα – όχι μόνο στην Ελλάδα μας – αλλά και σε κάθε δημοκρατική κοινωνία από το επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού μέχρι και εκείνο των Εθνικών Αντιπροσωπειών ως Βουλευτές και γερουσιαστές.

Η ουσία το περιεχόμενο και ο «λόγος» όχι μόνο στην ελληνική αλλά στην παγκοσμιοποιημένη «τηλεοπτική δημοκρατία» δίνουν τη θέση τους στο περίβλημα, στο επιδερμικό, στην εικόνα. Ίσως άλλοι λαοί να μην νοιάζονται για αυτές τις μεταλλάξεις, αλλά εμάς εδώ στην χώρα-κοιτίδα του πολιτισμού, της δημοκρατίας και της λογικής δεν θα έπρεπε να μας…πειράζει όταν διαπιστώνουμε τη διάβρωση της δημοκρατίας από το σύγχρονο ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ την ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ που λέγεται τηλεόραση;

Πριν μερικές δεκαετίες στην Αμερική «ψαχνόμασταν» επιστήμονες, καλλιτέχνες και διανοούμενοι όλων των μεγεθών διαπιστώνοντας ότι τις επιλογές σε «πιλοτικά επεισόδια» για τα τηλεοπτικά σήριαλ που θα έβλεπε ΟΛΗ η ΑΜΕΡΙΚΗ στην επόμενη σεζόν ΔΕΝ τις έκαναν κάτοικοι γνωστών κοσμοπολίτικων κέντρων όπως η Νέα Υόρκη, Βοστόνη, Σικάγο ή Σαν Φρανσίσκο αλλά κάποιων κωμοπόλεων του Κάνσας ή της Μινεσότα ( όπου τα συνήθη δημογραφικά στοιχεία κατέγραφαν… βούβαλοι 18,000, αγελάδες 108,000, αιγοπρόβατα 208,000, και κάτοικοι 8,000 εκ των οποίων οι 800 απόφοιτοι…Λυκείου!)

Η τηλεόραση ως το Μέσο Επικοινωνίας που έχει αναδείξει τα ΜΜΕ ως «πρώτη εξουσία» με τη βοήθεια ψυχολογικών τεχνικών και ανεπίτρεπτης χρήσης στρατηγικών προπαγάνδας, ανελέητα και μεθοδικά μας αποβλακώνει!..

Εμείς οι Έλληνες, ένας – πάλαι ποτέ όπως θα λέγαμε στην καθαρεύουσα – λαός λεξιπλάστης και λεξιλάγνος οδηγηθήκαμε – και εξαιτίας της άκριτης τηλεοπτικής μας εξάρτησης και εθελουσίας αποβλάκωσης σε λαό…διακεκριμένης…λεξιπενίας!

Τι κρίμα!...

Διασκεδαστικές ιστορίες του Μουλά (χότζα) Νασρεντίν

2009-03-03T09:08:00.000-08:00

Ο Μουλάς Νασρεντίν είναι ένα πιθανώς φανταστικό πρόσωπο της ανατολής. Αποτελεί την ενσάρκωση της λαϊκής σοφίας της ανατολής. Οι ιστορίες του είναι απλές, διδακτικές και συχνά-πυκνά αστείες. Για εκατοντάδες χρόνια μεταφέρθηκαν στόμα με στόμα μεταξύ ανθρώπων που καθόντουσαν γύρω από την φωτιά και συζητούσαν.

Γενικά χαρακτηριστικά των ιστοριών.(1)
Τα ανέκδοτα που του αποδίδονται αποκαλύπτουν μια σατιρική προσωπικότητα με καυτηριάζουσα γλώσσα την οποία δεν φοβόταν να χρησιμοποιήσει ακόμα και στους πιο τυρρανικούς άρχοντες της εποχής του. Είναι σύμβολο της σατυρικής κωμωδίας της Μέσης Ανατολής και των επαναστατημένων αισθημάτων των ανθρώπων απέναντι στις δυναστείες που κυβερνούσαν.
Μερικές μυστικιστικές παραδόσεις χρησιμοποιούν αστεία, ιστορίες και ποίηση οι οποίες επιτρέπουν την παράκαμψη των κοινών μοτίβων σκέψης που "δια-κρίνουν". Η λογική που περιορίζει και αντικειμενοποιεί την διαδικασία σκέψης είναι αντίθετη προς την διαισθητική νοοτροπία "του όλου" την οποία ο μυστικός προσπαθεί να κινήσει, εισέλθει και διατηρήσει.
Με την ανάπτυξη μια σειράς επιπτώσεων που ενισχύουν ορισμένες βασικές ιδέες, το ορθολογικό μυαλό είναι απασχολημένο με μια επιφανειακή έννοια ενώ άλλες έννοιες εισάγονται. Έτσι, το παράδοξο, το μη αναμενόμενο, και εναλλακτικές λύσεις για συμβιβασμό, χρησιμοποιούνται. Αν και υπάρχουν πολλά βιβλία που επιχειρούν να θέσουν από κοινού τα πολλά ανέκδοτα που του καταλογίζονται, οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα αστεία, στο πλαίσιο της καθημερινής τους ζωής. Συχνά, ένα αστείο του λέγεται από το ένα μέρος, όταν η άλλη πλευρά κάνει το είδος του λάθους που είχε παρωδήσει ο Νασρεντίν. Μερικές ιστορίες του Νασρεντίν έχουν επίσης προσαρμοστεί για να χρησιμοποιηθούν ως διδακτικές ιστορίες από οπαδούς του σουφισμού. Αυτό συμβαίνει τόσο τακτικά ώστε, δεδομένου της φύσεως πολλών από τις ιστορίες του, πολλαπλές ερμηνείες (ή περισσότερα "επίπεδα" κατανόησης) πρέπει να αναμένονται.

Σ'αυτήν την ανάρτηση επιχειρώ μια μικρή παράθεση αυτών που μου έκαναν την μεγαλύτερη εντύπωση και που σίγουρα αποτελούν τροφή για σκέψη.

Ιστορία 1η: Ο Έρωτας (2)
Ο μουλάς ταξίδεψε στον κόσμο για να βρει το νόημα της ζωής. Στο λιμάνι του Hamadan είδε ένα πλήθος από άνδρες, γυναίκες, παιδιά, καμήλες, όνους, άλογα, κατσίκες και κότες να τρέχουν πίσω από έναν νεαρό. Ο νεαρός, έκλαιγε, χόρευε και μιλούσε ακατάληπτα. Έπεφτε κάτω και ξανασηκωνόταν. Ξαναέκλαιγε, ξαναγελούσε και έτρεχε και έριχνε χώμα στο κεφάλι του.
Ο μουλάς σταμάτησε ένα γέρο και τον ρώτησε: "Αδελφέ, πες μου σε παρακαλώ, τι τρέχει με αυτόν το νεαρό;"
- "Το χτύπησαν τα βέλη του έρωτα. Όλοι έρχονται να κοιτάξουν για να γνωρίσουν την αγάπη."

Ιστορία 2η: Το Πεπρωμένο. (3)
-"Ποιά είναι η έννοια του πεπρωμένου, Μουλά;"
-"Εικασίες"
-"Πως αυτό;"
-"Υποθέτετε πως τα πράγμαα πρόκειται να πανε καλά και δεν πηγαίνουν. Αυτό το λέτε κακή τύχη. Υποθέτετε ότι τα πράγματα πρόκειτε να πάνε άσχημα και δεν πηγαίνουν. Αυτό το λέτε καλή τύχη. Υποθέτετε ότι κάποια συγκεκριμένα πράγματα πρόκειτε να συμβούν ή να μην συμβούν. Και σας λείπει τόσο η διαίσθηση ώστε να μην γνωρίζετε τι πρόκειται να συμβεί. Υποθέτετε πως το μέλλον είναι άγνωστο. Όταν αιφνιδιάζεστε αυτό το ονομάζετε Πεπρωμένο.

Ιστορία 3η: Αποφεύγετε Κάθε Πίστη στο Αναπόφευκτο. (4)
Ο Νασρεντίν περπατούσε σ'ένα σοκάκι όταν κάποιος έπεσε από μια στέγη και προσγειώθηκε στο σβέρκο του. Ο άνθρωπος δεν έπαθε τίποτα, αλλά ο μουλάς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Μερικοί μαθητές του τον ρώτησαν, τι σοφία βλέπει στο συμβάν. Αυτός αποκρίθηκε: "Αποφεύγετε κάθε πίστη στο αναπόφευκτο, ακόμα κι όταν η αιτία και το αποτέλεσμα φαίνονται αναπόφευκτα. Εκείνος έπεσε από την σκεπή αλλά το δικό μου σβέρκο έσπασε. Μην δείχνετε εμπιστοσύνη σε θεωρητικές υποθέσεις όπως : « Αν κάποιος πέσει από την στέγη δεν θα σπάσει τον σβέρκο του;»"

Ιστορία 4η: Το σχοινί απλώματος. (5)
Ένας γείτονας ήθελε να δανειστεί το σχοινί του απλώματος των ρούχων. "Λυπάμαι" είπε ο Νασρεντίν "αλλά το χρησιμοποιώ. Στεγνώνω το αλεύρι." "Για το Θεό, πως μπορείς να στεγνώσεις αλεύρι πάνω στο σχοινί του απλώματος;" "Είναι λιγότερο δύσκολο απ'ότι νομίζεις αν δε θες να το δανείσεις..."

Ιστορία 5η: Αποφεύγετε να δεσμευτείτε. (6)
Το πλοίο φαινόταν έτοιμο να βυθιστεί και οι συνταξιδιώτες του Νασρεντίν που είχαν γελάσει με την προειδοποίηση του, ότι θα έπρεπε να ετοιμάσουν τις ψυχές τους για τον άλλο κόσμο, έπεσαν στα γόνατα και ζητούσαν βοήθεια. Στους θρήνους τους υπόσχονταν τι θα έκαναν αν σωζόνταν. "Σταθείτε φίλοι!" φώναξε ο μουλάς. "Τι γενναιοδωρία κι αυτή για τα υλικά σας αγαθά! Αποφεύγετε να δεσμευτείτε όπως κάνατε μέχρι τώρα στη ζωή σας. Εμπιστευτείτε με. Νομίζω πως βλέπω ξηρά!"

Ιστορία 6η: Το παιδί και η στάμνα. (7)
Ο Νασρεντίν έστειλε ένα παιδί να φέρει νερό από την πηγή. "Πρόσεξε να μην σπάσεις το σταμνί!" του φώναξε και έδωσε ένα σκαμπίλι στο παιδί. Ένας περαστικός ρώτησε το μουλά γιατί χτύπησε κάποιον που δεν έχει κάνει τίποτα. "Μα άνθρωπε μου" είπε ο μουλάς, "θα ήταν ανώφελο να τιμωρήσω το παιδί όταν θα είχε πια σπάσει το σταμνί, έτσι δεν είναι;"

Ιστορία 7η: Ο μουλάς δικάζει. (8)
Ο μουλάς ήταν δικαστής - διατητής σε μια διαμάχη. Πρώτα ο δικηγόρος της μιάς πλευράς έδωσε μια εύγλωττη ομιλία πάνω στις απαιτήσεις του πελάτη του. Ο μουλάς που άκουγε προσεκτικά συμφώνησε και είπε: "Σωστά." Στην συνέχεια πήρε το λόγο ο δικηγόρος της άλλης πλευράς και ο λόγος του ήταν εξίσου θαυμάσιος. Για ακόμα μια φορά ο μουλάς συμφώνησε λέγοντας, "Σωστά." Ο υπάλληλος που άκουσε τις απαντήσεις του μουλά σχολίασε: "Μα δεν μπορεί και οι δύο να έχουν δίκιο!" Και ο μουλάς συμφώνησε λέγοντας: "Σωστά."

Ιστορία 8η: Όταν αντιμετωπίζεις τα πράγματα μόνος. (9)
Μπορεί να έχασες το γάιδαρο σου, Νασρεντίν, αλλά δεν χρειάζεται να στεναχωριέσαι περισσότερο απ'όσο όταν έχασες την πρώτη σου γυναίκα. "Αν θυμάσαι, όταν έχασα την πρώτη μου γυναίκα, όλοι οι συγχωριανοί είπανε: Θα σου βρούμε κάποια άλλη. Μέχρι τώρα, κανένας δεν προσφέρθηκε να αντικαταστήσει τον γάιδαρο μου.

Ιστορία 9η: Η λάμπα και το Κλειδί. (10)
Ήταν ένας άνθρωπος που κάτω από το φως μιας λάμπας έψαχνε κάτι. Ο μουλάς τον πλησίασε και τον ρώτησε τι ήταν αυτό που έψαχνε. Εκείνος απάντησε ότι έψαχνε το κλειδί του. Ο μουλάς άρχισε να ψάχνει και αυτός αλλά μετά από μισή ώρα άκαρπης έρευνας τον ρώτησε που το είχε χάσει. Και εκείνος απάντησε: "Στο σπίτι μου." - "Μα καλά είσαι τρελλός άνθρωπέ μου" του είπε ο μουλάς "γιατί δεν ψάχνεις στο σπίτι σου τότε;"
Αυτή η ιστορία είναι μια αλληγορία για την "ανοησία" του ανθρώπου να ψάχνει πνευματικές αλήθειες έξω από τον εαυτό του.

Ιστορία 10η: Ταπεινότητα. (11)
Φίλοι μου, θυμάμαι πριν καιρό όταν ήμουν ακόμα μουλάς και ζούσα σε μια μικρή πόλη, ένα απόγευμα που μόλις είχαμε τελειώσει τις προσευχές μας. Τα αστέρια φαινόντουσαν καθαρά και λάμπανε στον ουρανό. Κάθησα δίπλα στο παράθυρο του ναού κοιτάζοντάς τα και σκεφτόμουν πόσο μακρυά από εμάς είναι και ότι το καθένα ήταν μεγαλύτερο από το δικό μας κόσμο. Σκέφτηκα πως περπατάμε σ'αυτήν τη γη, γεμάτοι υπεροψία για την σημασία μας, όταν δεν είμαστε παρά κόκκοι άμμου. Αν περπετήσεις λίγο μακρυά από την πόλη, όχι πολύ, μισή ώρα το πολύ, κοιτώντας πίσω σου βλέπεις την πόλη αλλά οι άνθρωποι είναι πολύ μικροί για να τους δεις ακόμα και από αυτήν την απόσταση. Όταν σκέφτομαι το πόσο αχανές είναι το σύμπαν, γεμίζω με δέος και θαυμασμό για την τόσο μεγάλη δύναμη. Αυτά σκεφτόμουν και συνειδητοποίησα ότι είχα πέσει στα γόνατα μου. "Είμαι ένα τίποτα, τίποτα!" φώναξα γεμάτος θαυμασμό και τρόμο.
Υπήρχε ένας άνθρωπος εύπορος στην πόλη, ένας άνθρωπος που ήθελε να τον σκέφτονται σαν πολύ θρήσκο. Τον ένοιαζε περισσότερο τι σκεφτόντουσαν οι άλλοι γι'αυτόν παρά τι ήταν στην πραγματικότητα. Έτυχε να περάσει από εκεί και ντράπηκα που με είδε. Αυτός όμως γονάτισε δίπλα μου και ρίχνοντας μια ελπιδοφόρα ματιά μπας και τον βλέπει κανένας αναφώνησε: "Είμαι ένα τίποτα! Είμαι ένα τίποτα!"
Φαίνεται ότι ένας φτωχός που καθάριζε το ναό, είχε ήδη μπει από την πλαϊνή πόρτα και είχε αρχίσει τη δουλειά του. Μας είδε και επειδή ήταν ένας άνθρωπος απλοϊκός που πίστευε αληθινά μοιράστηκε τις ίδιες σκέψεις που μου είχε στείλει ο Άλλαχ. Άφησε την σκούπα να πέσει και πέφτοντας στα γόνατα σε μια σκοτεινή γωνία είπε σιγανά: "Είμαι ένα τίποτα... ένα τίποτα!"
Ο εύπορος άνδρας δίπλα μου με σκούντηξε με τον αγκώνα του και μου είπε ψυθιριστά: "Κοίτα ποιός νομίζει ότι είναι τίποτα!''

Ιστορία 11η: Η δουλειά του αναζητητή της Αλήθειας. (12)
Μια μέρα, ρώτησε τον Νασρεντίν ένας μαθητής του: «Πες μου δάσκαλε: Πώς θα μπορούσες να περιγράψεις τη δουλειά ενός αναζητητή της Αλήθειας;» Ο Νασρεντίν κοίταξε για λίγο σιωπηλός τον μαθητή του κι ύστερα χαμογέλασε πονηρά και του είπε: «Σαν την ιστορία της κούκλας από αλάτι». «Δηλαδή;» ρώτησε ο μαθητής απογοητευμένος, νομίζοντας ότι ο δάσκαλός του τον κοροϊδεύει. «Άκου την ιστορία, λοιπόν», είπε ο Νασρεντίν, «όχι όμως με τ’ αυτιά σου, αλλά με την καρδιά σου». Και να η ιστορία που είπε ο Μουλά Νασρεντίν στον μαθητή του: «Μια κούκλα φτιαγμένη από αλάτι, ψάχνοντας να βρει την αλήθεια για το τι τέλος πάντων ήταν, ταξίδεψε χιλιάδες μίλια στεριάς, μέχρι που έφτασε και σταμάτησε στην άκρη της θάλασσας. Έμεινε ακίνητη κοιτάζοντας μαγεμένη εκείνη την υγρή κινούμενη μάζα που δεν έμοιαζε με τίποτα από όλα όσα είχε δει ως τότε και δεν ήξερε το όνομά της. «Τι είσαι εσύ;» ρώτησε η κούκλα από αλάτι τη θάλασσα. «Έλα μέσα και δες μόνη σου», απάντησε η θάλασσα με ένα χαμόγελο καλοσύνης κι αγάπης. Έτσι, η κούκλα από αλάτι προχώρησε, τσαλαβουτώντας στα νερά, προς τα μέσα. Όσο πιο βαθιά προχωρούσε, τόσο περισσότερο διαλυόταν μέχρι που έμεινε ένα μικρό κομματάκι από αυτή. Πριν διαλυθεί και το τελευταίο αυτό κομμάτι της και γίνει ένα με τη θάλασσα, η κούκλα από αλάτι πρόλαβε και φώναξε με θαυμασμό, μεθυσμένη από μια αλλόκοτη και πρωτόγνωρη χαρά: «Τώρα ξέρω τι είμαι»!

Από τον Ιπτάμενο Ολλανδό

«Aξίζει τον κόπο να...»

2009-02-23T08:58:00.000-08:00

Ανοικτή Επιστολή:

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ,

Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

προς τον κ Άρη Σπηλιωτόπουλο,

Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων,

την κ Μαριέτα Γιαννάκου, πρώην ΥΠΕΠΘ

τον κ Γιώργο Παπανδρέου, Πρόεδρο ΠΑΣΟΚ και πρώην Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων

Υπάρχουν, τέτοια παιδιά στα Πανεπιστήμιά μας!…

Τι είναι λοιπόν ο επαναστατημένος άνθρωπος, αναρωτιέται στο ομώνυμο βιβλίο του ο Albert Camus και συνεχίζει, ένας άνθρωπος που λέει όχι! Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση! Το όχι του σημαίνει: «Μέχρι εκεί και μη παρέκει» , «το παρακάνετε», «υπάρχει ένα όριο που δεν θα ξεπεράσετε». Με λίγα λόγια αυτό το όχι του εξεγερμένου επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου.

Η επιβεβαίωση που συνεπάγεται κάθε πράξη εξέγερσης εξελίσσεται σε κάτι που ξεπερνά το άτομο αφού το βγάζει από την υποθετική μοναξιά του και του δίνει μια αφορμή δράσης!
Ο σκλάβος δεν ξεσηκώνεται μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, όταν κρίνει πως με την υπάρχουσα τάξη κάτι μηδενίζεται μέσα του που δεν ανήκει μόνο σε αυτόν, αλλά είναι κοινός τόπος, όπου όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που του αντιπαρατάσσονται μπορούν να αποτελέσουν μια κοινότητα και να συμβιώσουν σε καθημερινή βάση, ειρηνικά και παραγωγικά σε αυτήν.
Ίσως τελικά να είναι ευλογία για εμάς που ζούμε, εργαζόμαστε και αναλώνουμε τη ζωή μας στον ακαδημαϊκό χώρο των ΑΕΙ και ΤΕΙ, το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα στην εποχή του άκρατου ατομικισμού, των διαπροσωπικών μας σχέσεων που έχουν το βάθος της επιδερμίδας, και της έλλειψης οραμάτων και αγνής αφοσίωσης σε ιδεώδη ΥΠΑΡΧΟΥΝ ανάμεσά μας φοιτητές και φοιτήτριες, που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που οι άλλοι εγκλωβισμένοι στην ευδαιμονία της ασφάλειας που προσφέρει το «μαντρί» αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η πραγμάτωση, η βίωση της Ελευθερίας...

Από τέτοιου ψυχισμού παιδιά αποτελείται μία εκπληκτικής ποιότητας ομάδα φοιτητών και φοιτητριών του Τμήματος Μάρκετινγκ και Διοίκησης Λειτουργιών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που εδρεύει στην Έδεσσα. Τα παιδιά αυτά έχουν ιδεολογικούς προσανατολισμούς αλλά αποφεύγοντας τις Κομματικές Αγκυλώσεις έχουν αποφύγει και τον εγκλωβισμό τους στο Κομματικό «μαντρί».

Η εξέγερση γεννιέται από το θέαμα της παραφροσύνης μπροστά σε μία άδικη κι ακατανόητη κατάσταση. Αλλά η τυφλή της ορμή διεκδικεί την τάξη μέσα στο χάος και την ενότητα μέσα στην ίδια την καρδιά αυτού που φεύγει και χάνεται. Φωνάζει, απαιτεί, θέλει να σταματήσει το σκάνδαλο και να γίνει επί τέλους σταθερό αυτό που μέχρι τώρα γραφόταν χωρίς ανάπαυλα πάνω στη θάλασσα. Το κίνημα της εξέγερσης στηρίζεται ταυτόχρονα πάνω στην κατηγορηματική άρνηση μιας παραβίασης που κρίνεται απαράδεκτη και την όχι πολύ ξεκάθαρη βεβαιότητα ενός σταθερού δικαιώματος ή σωστότερα την εντύπωση του επαναστατημένου ότι «έχει το δικαίωμα να...». Η εξέγερση δεν γίνεται χωρίς το αίσθημα ότι κάποιος κάπου έχει δίκιο. Εδώ είναι που ο επαναστατημένος λέει ταυτόχρονα και ναι και όχι. Επιβεβαιώνει ότι εκτός από το όριο υποψιάζεται πως κάτι υπάρχει που θέλει να διατηρήσει μέσα από το όριο.Αποδείχνει πεισματάρικα ότι υπάρχει μέσα του κάτι που «αξίζει τον κόπο να...». (Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος – Αlbert Camust)

Τα παιδιά αυτά - ο Ιορδάνης, ο Γιάννης, η Κατερίνα, η Κική, η Πετρίνα, η Ντίνα, η Χριστίνα, η Μαρίνα, η Πέγκυ – (και πολλά άλλα τα ονόματα των οποίων θα δημοσιευθούν μετά το Δικαστήριο της 12^ης Μαρτίου που θα γίνει μετά από δύο αναβολές στην πόλη της Έδεσσας) αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον Νόμο 3549/2007 - ΦΕΚ 69/Α'/20.3.2007 που στοχεύει στην «Μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου για τη δομή και λειτουργία των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων» όπου στο Αρθρο 22, με τίτλο « Συλλογική έκφραση - εκπροσώπηση στα Πανεπιστήμια» επισημαίνεται:

«Οι εργαζόμενοι στα Α.Ε.Ι., καθώς και οι φοιτητές ή σπουδαστές, είναι ελεύθεροι να εκφράζονται συλλογικά μέσα από τα συνδικαλιστικά τους όργανα που διευκολύνονται στη λειτουργία τους από τις αρχές των Α.Ε.Ι..και…η ανάδειξη των εκπροσώπων των φοιτητών στα πανεπιστημιακά όργανα γίνεται για ετήσια θητεία και μόνο από το νόμιμο φοιτητικό σύλλογο κάθε τμήματος, ο οποίος οφείλει να έχει συγκροτηθεί ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου. Μέλη του φοιτητικού συλλόγου μπορούν να είναι όλοι οι φοιτητές του Τμήματος, εκτός από εκείνους που έχουν νομίμως διαγραφεί……..»

Στην προσπάθεια των φοιτητών και φοιτητριών του Τμήματος Μάρκετινγκ και Διοίκησης Λειτουργιών της Έδεσσας ΑΝΤΙΠΑΡΑΤΑΧΘΗΚΕ με πείσμα και με πακτωλό χρημάτων που ξοδεύθηκαν σε δικονομικές μεθοδεύσεις η Διοίκηση του Κεντρικού Φοιτητικού Συλλόγου του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (ο οποίος είναι παγκοίνως γνωστό ότι ελέγχεται από την ΔΑΠ - ΝΔΦΚ και ο οποίος σύμφωνα με την κείμενη Νομοθεσία και την εκτίμηση έγκριτων Νομικών δεν είναι ΣΥΝΝΟΜΟΣ ιδιαίτερα μετά την δημοσίευση του παραπάνω Νόμου τον Μάρτιο του 2007).

Ο επαναστατημένος με την ετυμολογική έννοια αλλάζει στάση. Ξαφνικά παύει να είναι πειθήνιος! Θέλει να αντιτάξει κάτι που προτιμάει σε κάτι που δεν του αρέσει. Κάθε αξία δε συνεπάγεται και επανάσταση, αλλά κάθε κίνημα εξέγερσης συνεπάγεται σιωπηλά μία αξία. Ο επαναστάτης θέλει να είναι το παν, να ταυτίζεται ολοκληρωτικά με αυτό το αγαθό που συνειδητοποίησε ξαφνικά και που επιθυμεί να αναγνωρίζεται και να γίνεται σεβαστό σαν στοιχείο της προσωπικότητάς του, ή να είναι ένα τίποτα, δηλαδή να αποστερηθεί οριστικά τη δύναμη που τον κυριαρχεί. (Albert Camus)

Η ίδια Διοίκηση του – ΕΝΙΑΙΟΥ φοιτητικού συλλόγου του Πανεπιστημίου Μακεδονίας είχε αντιπαραταχθεί με πείσμα και με πολυέξοδο δικαστικό αγώνα στην προσπάθεια των φοιτητών του Τμήματος Διοίκησης Τεχνολογίας που εδρεύει στην Νάουσα να δημιουργήσουν τον δικό τους ανεξάρτητο φοιτητικό σύλλογο ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου.

Στην Νάουσα, τελικά, οι φοιτητές δημιούργησαν τον δικό τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ Σύλλογο ο οποίος ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΜΕΘΟΔΙΚΑ από την συμμετοχή του στα δρώμενα του Τμήματος καθώς ο Προεδρεύων της Προσωρινής Γενικής Συνέλευσης του Τμήματος καθηγητής και Αντιπρύτανης κ Αθανάσιος Νούλας ΟΥΔΕΠΟΤΕ πληροφορεί την διοικούσα επιτροπή του Ανεξάρτητου Φοιτητικού Συλλόγου για τις ημερομηνίες Γενικών Συνελεύσεων – οπότε είναι διαφαινόμενη η προστασία των Πρυτανικών Αρχών στον ΕΝΙΑΙΟ Φοιτητικό Σύλλογο που ελέγχεται ΑΠΟΛΥΤΑ από την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας καθώς ο Πρύτανης καθηγητής κ Ηλίας Κουσκουβέλης ΑΡΝΕΙΤΑΙ να δεχθεί τους εκπροσώπους του στις συνεδριάσεις της ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ!...

Παρόμοια προσπάθεια φοιτητών του Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη – στην έδρα του ΠΑΝΜΑΚ – ΠΟΛΕΜΗΘΗΚΕ με πείσμα!.. Στη συνέχεια, όμως, και μετά από δικονομικές και άλλες μεθοδεύσεις στελέχη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δημιούργησαν έναν «δήθεν και γιαλαντζί» κατά τα λεγόμενα εκπροσώπων του συγκεκριμένου τμήματος Ανεξάρτητο Φοιτητικό Σύλλογο ο οποίος καθώς δημιουργήθηκε και ελέγχεται πλήρως από συγκεκριμένα μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έχει παραχωρήσει ΟΛΑ τα δικαιώματά του στον ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ παραμένοντας από την ημέρα της Ίδρυσής του….μία ΣΦΡΑΓΙΔΑ καθώς αυτός ήταν ο ΣΤΟΧΟΣ και εκεί αποσκοπούσαν οι ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ των...δημιουργών του!...

Στον “επαναστατημένο άνθρωπο" ο Albert Camus, ο μεγάλος, αδικοχαμένος, Γάλλος διανοούμενος σίγουρα εκφράζει τα δρώμενα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και την επαναστατημένη ομάδα φοιτητών που ΕΙΡΗΝΙΚΑ προσπαθεί να εφαρμόσει το Νόμο και βρίσκει ΑΠΕΝΑΝΤΙ της ως ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ εκείνους που ΕΠΡΕΠΕ πρώτοι να τον εφαρμόσουν αλλά, προφανώς, εμποδίζονται από την απειλή στα συμφέροντά τους και από δεσμεύσεις με τις οποίες ίσως αναρριχήθηκαν σε θώκους εξουσίας! Ταιριάζει εδώ εκείνο το αρχαϊκό : «Αρχή Άνδρα Δείκνυσι…»

Σωπαίνοντας αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν έχεις ούτε κρίση ούτε επιθυμία για τίποτα και σε μερικές περιπτώσεις πραγματικά δεν επιθυμείς τίποτα. Στην επανάσταση ο άνθρωπος γίνεται ο πλησίον του και από αυτήν την άποψη η ανθρώπινη αλληλεγγύη έχει μεταφυσικό χαρακτήρα. Απλούστατα, για την ώρα πρόκειται για κείνο το είδος αλληλεγγύης που γεννιέται μέσα στα δεσμά.
Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι κάθε επανάσταση που έχει σκοπό την άρνηση ή την καταστροφή της αλληλεγγύης χάνει αμέσως το όνομα επανάσταση και στην πραγματικότητα ταυτίζεται με μια εγκληματική συγκατάθεση….(Albert Camus)

Σεβαστέ μου κύριε Υπουργέ, Σεβαστή κυρία, Σεβαστέ κύριε πρώην ΥΠΕΠΘ θα περιμένω με υπομονή τις απόψεις σας στο επίμαχο θέμα, επειδή αυτήν την ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ συγκατάθεση, όπως την χαρακτηρίζει ο Camus, (φρονώ ότι εκφράζει ο Πόλεμος που διενεργείται από τον ΕΝΙΑΙΟ Φοιτητικό Σύλλογο) που βόλεψε και βολεύει πολλούς όχι μόνο στην Έδεσσα ή τη Νάουσα ή το τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής, όχι μόνο στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας αλλά σε όλη την τριτοβάθμια εκπαίδευση και άλλες δομές της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Αυτή την ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ προσπαθούν να αναιρέσουν τα παιδιά που έχουν προσφύγει στη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ επιθυμώντας να γεννηθεί και να θεσμοθετηθεί ο ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ του Τμήματος Μάρκετινγκ και Διοίκησης Λειτουργιών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στην Έδεσσα…

Κλείνοντας να επισημάνω το ενδεικτικά και καταλυτικά ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟ γεγονός ότι στα ΠΕΝΤΕ (5) ακαδημαϊκά έτη της ύπαρξης του Τμήματος Μ.Δ.Λ., τόσο ο πρώην Προεδρεύων της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής του Τμήματος της Έδεσσας νυν Πρύτανης καθηγητής κ Ηλίας Κουσκουβέλης όσο και ο νυν Προεδρεύων Αναπληρωτής καθηγητής και Αντιπρύτανης κ Δημήτριος Σουμπενιώτης ΔΕΝ βρήκαν τον χρόνο – μήπως και τα απαιτούμενα ψήγματα αγάπης για τα παιδιά και την Πόλη – να ΚΑΝΟΥΝ έστω ΜΙΑ, ΕΣΤΩ ΜΙΑ, Γενική Συνέλευση του Τμήματος στην Έδεσσα…

Ο νοών, νοείτω!...

Η ενορχηστρωμένη αποχαύνωση του λαού σε πλήρη εξέλιξη

2009-02-23T08:01:00.000-08:00

Γράφει ο Αλκιμος

Τους τελευταίους μήνες, το να παρακολουθείς τηλεόραση, να ακούς ραδιόφωνο ή να διαβάζεις κάποιες εφημερίδες, έχει καταντήσει μαρτύριο για κάθε ευαίσθητο και σκεπτόμενο άνθρωπο. Δεν είναι μόνο ο ορυμαγδός των διαφόρων παπαγάλων που πουλάνε μούρη από τα παράθυρα, δεν είναι μόνο η μπόχα που αναδίνουν τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και τα παρεπόμενά τους, είναι κάτι πολύ σοβαρότερο: Ο πολύς κόσμος έχει χάσει τον μπούσουλα.

.
Υποπτεύομαι πως, παρά το τεράστιο πολιτικό κόστος και την ανεπανόρθωτη ηθική φθορά του συστήματος όλη αυτή η υπόθεση βολεύει το κατεστημένο (όρος που αν θυμάστε εισήγαγε ο Ανδρέας Παπανδρέου), γιατί αποσπά την προσοχή του κόσμου από τα πραγματικά καίρια και φλέγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει: την ακρίβεια, την ανεργία, την κατεδάφιση των τελευταίων υπολειμμάτων του κράτους προνοίας, τη δωρεάν παιδεία και άλλα πολλά.

.
Ταυτόχρονα όλη αυτή η φασαρία ενορχηστρώνεται στην γενικότερη τάση των Μέσων Μαζικού ...Εκμαυλισμού να τρομοκρατούν τον κόσμο. Αυτό φυσικά δεν είναι ούτε τωρινό, ούτε τοπικό (ελλαδικό δηλαδή) φαινόμενο. Γινόταν εδώ και αρκετές δεκαετίες και σε παγκόσμια κλίμακα. Ειδικά στην Ελλάδα τα υποχείρια στο κατεστημένο ΜΜΕ (ή μήπως συμβαίνει το αντίστροφο: το κατεστημένο είναι υποχείριο των ΜΜΕ;), βομβαρδίζουν κυριολεκτικά τον ελληνικό λαό με κάθε είδους πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους και καταστροφές.

.
Κανείς δεν αρνείται φυσικά πως η κατάσταση είναι γενικά δύσκολη και σε πολλές περιπτώσεις άσκημη, αλλά από το σημείο της επισήμανσης των υπαρκτών κινδύνων ως αυτή την ακατάσχετη καταστροφολογία η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Αυτό σημαίνει πως κάποιοι θέλουν τον ελληνικό λαό περίφοβο και καταπτοημένο, να ψάχνει να βρει τους σωτήρες που θα του προτείνουν. Κάποιοι άλλοι θέλουν τον ελληνικό λαό μια παθητική κι άβουλη μάζα καταναλωτών, θεατών και οπαδών.

.
Κανείς δεν το αρνείται πως μέσα στον ελληνικό λαό υπάρχουν και οι αποχαυνωμένοι θεατές και οι ντοπαρισμένοι οπαδοί και οι άπληστοι καταναλωτές, καθώς και οι οπαδοί της λούφας και της αρπαχτής και οι καλοπερασάκηδες.

.
"…και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι…"

.
...έγραφε ο μεγάλος Παλαμάς.

.
Υπάρχουν όμως και τα γερά κλαδιά, υπάρχουν οι φιλότιμοι, υπάρχουν οι νέοι που λαχταρούν να δουν τον τόπο να νοικοκυρεύεται και να προκόβει, υπάρχουν οι μεγαλύτεροι που δε θέλουν να δουν τους κόπους τους να πηγαίνουν στράφι. Υπάρχουν αυτά που θα τα έλεγα «υγιή στοιχεία» αν ο όρος δεν είχε αποχτήσει μιαν ασφαλίτικη απόχρωση. Κι όλοι αυτοί αρνούνται κι αποστρέφονται αυτή την καταστροφολογία. Το ζητούμενο είναι όλοι αυτοί να μη χάσουνε τον μπούσουλα, γιατί τότε θα μεταπέσουν στην προηγούμενη κατηγορία.

.
Και θα είναι κρίμα κι άδικο, γιατί, όσο κι αν αυτό φαίνεται σήμερα αντιφατικό, μπορεί το ελληνικό κράτος να είναι μπάχαλο –το μόνο μεσαιωνικό και αφρικανικό κράτος της Ευρώπης– η ελληνική κοινωνία, όμως αντέχει. Όλοι οι σχετικοί δείκτες κι οι παράμετροι που αναφέρονται στη συνεκτικότητα της οικογένειας, στον αριθμό των διαζυγίων, στην κοινωνική αλληλεγγύη, στις αυτοκτονίες, στην έφεση για σπουδές, στα ναρκωτικά, είναι από τους καλύτερους στην Ευρώπη. Κι ακόμα όσο κι αν φαίνεται περίεργο, σχεδόν μυστηριώδες και η ελληνική οικονομία αντέχει. Παρά τις δομικές της αδυναμίες και τις εγγενή προβλήματά της, υπάρχουν πολλοί τομείς υγιείς και ανταγωνιστικοί.
.

Ο ελληνικός λαός, χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί, έχει επίγνωση πως παρά τις περί του αντιθέτου δυσοίωνες προβλέψεις, μπορεί να τα βγάλει πέρα. Θέλει όμως αυτό να τ' ακούσει κι από υπεύθυνα χείλη. Περιμένει με λαχτάρα ν' ακούσει μιαν αισιόδοξη φωνή.

.
Όχι ένα χαζοχαρούμενο ανεδαφικό οπτιμισμό.

Όχι μια προεκλογική ψεύτικη ωραιοποίηση της κατάστασης.

Όχι μια παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του.

(Ό,τι δηλαδή ακούει, τριάντα χρόνια τώρα, από τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας».)

.
Θέλει ν' ακούσει μια φωνή που να του λέει πως δε χάθηκαν όλα αλλά πως αντίθετα μπορεί η κατάσταση ν' αντιστραφεί. Να του πει πως κι αν έχουμε κατέβει ως το τελευταίο σκαλί του "κακού τη σκάλα" καιρός είναι να δούμε…

.
«…να μας φυτρώνουν τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά μας

τα μεγάλα.»[*]

Αλκιμος

Καλύτερα μερικά στρέμματα γηs λιγότερα ........

2009-02-21T07:28:00.000-08:00

Αφήγηση του κ. ΘΩΜΑ ΣΑΡΑ, αρχισυντάκτη τηs Βορειο - Αμερικανικήs Επιθεώρησηs « ΠΑΤΡΙΔΕΣ » , Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Συντακτών του Ξενόγλωσσου Τύπου του Καναδά,

Την χρονιά του 1999, πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο του Καναδά η ετήσια σύνοδοs τηs πολιτικήs ηγεσίαs των μελών του ΝΑΤΟ, με συμμετοχή των Υπουργών Άμυναs όλων των χωρών μελών. Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο Άκηs Τσοχατζόπουλοs, Υπουργόs Αμυναs, επικεφαλήs μιαs μικρήs αντιπροσωπείαs και ενόs σχετικά μεγάλου αριθμού δημοσιογράφων από την Αθήνα. Την ομάδα αυτή ενίσχυαν ο Πρέσβηs τηs Ελλάδαs στο Καναδά Γιάννηs Θωμόγλου και ο διευθυντήs του γραφείου τύπου τηs πρεσβείαs. Οι συζητήσειs περιστράφηκαν γύρω από τιs διαμορφώσειs στα Βαλκάνια. Οι πληροφορίεs που είχα έλεγαν ότι η ελληνική αντιπροσωπεία βασικά συμφωνούσε με τιs αποφάσειs χωρίs να εκδηλώσει καμία ουσιώδη αντίδραση στα σχέδια αυτά αλλαγήs των συνόρων.

Οι εργασίεs του συνεδρίου έκλεισαν με συνεντεύξειs τύπου των συμμετεχόντων μελών. Στην συνέντευξη τηs Ελληνικήs αντιπροσωπείαs, ο Υπουργόs αρκέστηκε να δηλώσει ότι όλα πήγαν καλά και ότι η Ελλάδα . . . έφευγε κερδισμένη από την σύνοδο. Ακολούθησε η συνέντευξη τύπου τηs αντιπροσωπείαs των ΗΠΑ τηs οποίαs προΐστατο ο Υπουργόs Άμυναs Δαβίδ Κοέν, με τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων τηs χώραs και εκπροσώπουs του τμήματοs εξωτερικών υποθέσεων. Μιλώνταs στουs δημοσιογράφουs ο Αμερικανόs πολιτικόs τόνισε ότι οι εργασίεs πήγαν πολύ καλά και ότι ο ίδιοs ήταν πραγματικά ενθουσιασμένοs για την συνεργασία και κατανόηση που επέδειξαν όλα τα μέλη. Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια των ερωτήσεων βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα τον ομιλητή πωs είναι δυνατόν να μιλά για "συνεργασία και κατανόηση", ενώ την ίδια ώρα οι ειδήσειs ανέφεραν ότι αεροσκάφη τηs πολεμικήs αεροπορίαs τηs Τουρκίαs παραβίαζαν τον εναέριο χώρο τηs Ελλάδαs, καθώs επίσηs ότι μόλιs πρόσφατα οι δύο χώρεs μέλη τηs συμμαχίαs, ήλθαν τόσο κοντά στο πόλεμο εξ αιτίαs ορισμένων ελληνικών βραχονησίδων που διεκδικούσε η "σύμμαχοs τηs Ελλάδαs, Τουρκία."

"Έχειs δίκιο," συμφώνησε με τα λόγια μου ο Αμερικανόs υπουργόs τηs κυβέρνησηs Κλίντον, "εδώ έχουμε πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που πιστεύω ότι τελικά είμαστε στο σημείο επίλυσηs του, καθώs η Ελληνική πλευρά αποδέχεται ορισμένουs συμβιβασμούs ικανοποίησηs αιτημάτων τηs Τουρκίαs, παραιτούμενη για τον σκοπό αυτόν δικαιωμάτων τηs , προs όφελοs τηs εδραίωσηs τηs ειρήνηs και καλήs γειτονίαs μεταξύ των δύο χωρών. Αυτή είναι μια υποχρέωση που ανέλαβε η ελληνική πλευρά και πιστεύω ότι σύντομα το θέμα αυτό θα έχει τακτοποιηθεί."

Κατά σύμπτωση μερικέs εβδομάδεs αργότερα επισκέφθηκε το Τορόντο ο Υπουργόs Εξωτερικών τηs Ελλάδαs Γιώργοs Παπανδρέου. Με την ευκαιρία εκείνηs τηs επίσκεψηs, οργανώθηκε συνέντευξη τύπου του Υπουργού προs τουs φορείs των ομογενειακών μέσων μαζικήs ενημέρωσηs, σε κεντρικό ξενοδοχείο του Τορόντο. Όταν κάποτε και με αρκετή καθυστέρηση εμφανίστηκε ο Υπουργόs αναφέρθηκε πάνω στο πρόγραμμα τηs κυβέρνησηs και υπεραμύνθηκε τηs πολιτικήs του να ονομάσει τουs μουσουλμάνουs τηs Θράκηs ωs Τούρκουs. Ζήτησε δε την κατανόηση των αποδήμων ομογενών οι οποίοι έχουν τιs δικέs τουs εμπειρίεs πάνω στον πολύ-πολιτισμό. Αναφερόμενοs πάνω στο Μακεδονικό και ιδιαίτερα στην νεοσύστατη δημοκρατία τηs ΦΥΡΟΜ, ο επί κεφαλήs τηs ελληνικήs διπλωματίαs δήλωσε ότι "μαs συμφέρει σαν έθνοs να γειτονεύουμε με μια αδύνατη δημοκρατία την οποία είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε να επιζήσει, παρά να τη σπρώξουμε με την άρνησή τηs αποδοχήs μαs στα σλαβόφωνα κράτη τηs περιοχήs, όπωs η Βουλγαρία και η Σερβία".

Όταν κάποια στιγμή μου δόθηκε ο λόγοs, ανέφερα στον Υπουργό τουs ισχυρισμούs των Αμερικανών υπευθύνων και τον ρώτησα εάν πραγματικά συμφωνεί μαζί τουs. "Για του λόγου του αληθέs", τόνισα, "επικαλούμαι και την μαρτυρία του Πρέσβη σαs στο Τορόντο ο οποίοs ήταν παρόν και άκουσε αυτά που ειπώθηκαν", και του έδειξα τον παρακαθήμενό του Γιάννη Θωμόγλου, Πρέσβη τηs Ελλάδαs στην Οτάβα.

Ο υπουργόs αφού μου άκουσε, απάντησε: " Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γηs λιγότερα από εκείνα που μαs ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείs, παρά να έχουμε ότι μαs ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιαs ξαφνικήs επίθεσηs κακόβουλων γειτόνων εναντίον μαs."

Έμεινα με το στόμα ανοικτό από την απάντηση του Υπουργού. Ήταν η πρώτη φορά στα σαράντα χρόνια τηs δημοσιογραφικήs μου εμπειρίαs που δεχόμουν την επιβεβαίωση των πληροφοριών μου από το πλέον υπεύθυνο στόμα, τον υπουργό εξωτερικών υποθέσεων τηs Ελλάδαs. Σύμφωνα με τουs διεθνώs αναγνωρισμένουs κανόνεs ρώτησα τον Υπουργό εάν είχε ενημερωθεί και συμφωνούσε μαζί του ο Ελληνικόs λαόs στον οποίο ανήκε η υπό διαπραγμάτευση γη. Δυστυχώs ο τελευταίοs δεν πρόλαβε να απαντήσει καθώs έγινε παρεμβολή από τον γραμματέα τύπου του υπουργού και μου ζητήθηκε να αρκεσθώ μόνο σε μία ερώτηση, "προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία ερωτήσεων και στουs υπόλοιπουs εκδότεs των παροικιακών εντύπων".

Προσφωνώνταs αργότερα το νέο πρόεδρο η πρόεδροs του Ελληνικού κοινοβουλίου Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη του "υπενθύμιζε" ότι κατά την περίοδο τηs θητείαs του στην κορυφή τηs κρατικήs ιεραρχίαs πρόκειται να συμβούν "σημαντικέs αλλαγέs τηs συνοριακήs γραμμήs σε βάροs τηs Ελλάδαs, απαραίτητεs για την προαγωγή τηs παγκόσμιαs ειρήνηs και την ασφάλεια τηs περιοχήs." Μια πραγματικότητα την οποία γνώριζε πολύ καλά ο νέοs πρόεδροs τηs δημοκρατίαs, από τα ποιό έμπιστα στελέχη του Ανδρέα Παπανδρέου, και γνώστηs των δεσμεύσεων του αρχηγού του κινήματοs για την εφαρμογή του Νατοϊκού σχεδίου "Φαιδόρα".

Ήταν η πρώτη φορά που το πολιτικό κατεστημένο των Αθηνών, τολμούσε ανοικτά πλέον να προετοιμάσει τουs Έλληνεs πολίτεs για τιs προθέσειs του να ξεπουλήσει τη Θράκη και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Περιοχέs τιs οποίεs απαιτούσε η Άγκυρα ή η "Νέα Τάξη" είχε υποσχεθεί στα Σκόπια, την δε εφαρμογή τουs είχε αναλάβει το ΝΑΤΟ. Θα μπορούσε όμωs και πάλι ο σκεπτικόs αναγνώστηs να ισχυρισθεί ότι τα λόγια τηs κυρίαs Μπενάκη μάλλον αποτελούσαν κάποια αόριστη αναφορά για "κάθε ενδεχόμενο". Ίσωs. Έξη μήνεs αργότερα, ωστόσο, μετά την ανάληψη τηs προεδρίαs από τον κ. Παπούλια, την Αθήνα επισκέφθηκε το προεδρείο τηs ΑΧΕΠΑ Αμερικήs και Καναδά για το γνωστό "ετήσιο προσκύνημά τουs στη προγονική γη". Ανταποδίδονταs τον χαιρετισμό των επισκεπτών του ο Πρόεδροs τηs Δημοκρατίαs, μεταξύ άλλων δήλωσε ότι: "στιs μέρεs που μαs έρχονται θα επιτελεσθούν σημαντικέs αλλαγέs στον συνοριακό χάρτη τηs περιοχήs σε βάροs τηs Ελλάδαs," και ζήτησε από τουs επισκέπτεs του να είναι έτοιμοι για άμυνα και αγώνα. "Αυτόs είναι και ο λόγοs που θα πρέπει να προετοιμαστείτε για αγώνα εσείs οι απόδημοι", συμπλήρωσε ο Πρόεδροs. Μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν σε εκείνη την αποστολή ήταν και ο εκπρόσωποs τηs ΑΧΕΠΑ Καναδά, συν-πάροικοs Αντώνηs Μαυρομαράs, ο οποίοs μου δήλωσε πρόσφατα ότι η δήλωση του προέδρου αυτόματα έφερε στη μνήμη του εκείνα που γράφω για δεκαετίεs τώρα στην επιθεώρηση "Πατρίδεs". Για τον Κάρολο Παπούλια ήταν μια τραγική ομολογία αποδοχήs άσκησηs λαθεμένηs πολιτικήs τόσο του ιδίου όσο και των κομματαρχών τηs Αθήναs, η οποία έφερε ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο τηs χώραs σε κατάσταση ηθικήs και ουσιαστικήs πτώχευσηs.

Θα πρέπει δε να ομολογήσουμε ότι σε αυτό βοηθήσαμε, λίγο πολύ, όλοι μαs. Ορισμένοι με τον πολιτικό καιροσκοπισμό τουs και την ελπίδα προσωπικών κερδών σε αμοιβή για την προσήλωση και τιs υπηρεσίεs τουs στιs ηγεσίεs του κομματικού κατεστημένου άσκησηs τηs εξουσίαs τηs Ελλάδαs. Άλλοι με την προσφορά υπηρεσιών με αντάλλαγμα την εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών κάποιαs σταδιοδρομίαs στη πολιτική, την διπλωματία ή την εκκλησία, και άλλοι έναντι υπόσχεσηs μικρό προνομίων υπό την μορφή επαγγελματικών αδειών ή και οικονομικών δωρεών, χωρίs να μπορούν να φαντασθούν ότι έτσι γίνονται συνεργοί στην μεγαλύτερη κίνηση εθνικήs μειοδοσίαs που δρομολογήθηκε ποτέ κάτω από συνθήκεs ειρήνηs, σε βάροs του εθνικού κέντρου και τηs Ελληνικήs επικράτειαs

Το Καρναβάλι στην Αθήνα του 1890

2009-02-18T08:57:00.000-08:00

"Αποκριάτικα θέματα καταθέλγοντα τα όμματα"

Του Δημήτρη Χίλιου
Σπύρου Βασιλείου: «Το καρναβάλι της Αθήνας»

Ήταν δεν ήταν λίγο πριν τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας του 1896, τότε που η νεότευκτη αθηναϊκή κοινωνία έπαιρνε να διαμορφώνει δικές της συνήθειες και έθιμα, δική της παράδοση. Και η αποκριά, το καρναβάλι, απεδείχθη πεδίον λαμπρόν.

Όμως το τέλος της αποκριάς σηματοδοτούσε το τέλος των διασκεδάσεων και της κρεοφαγίας για την χειμερινή περίοδο, εν όψει της νηστείας και των προετοιμασιών του Πάσχα. Αυτά τότε, και για έναν περίπου αιώνα από την ίδρυση του νεώτερου Ελληνικού κράτους! Σήμερα τίποτα δεν αναστέλλεται, απλώς τις μέρες της αποκριάς εντείνεται η διασκέδαση φτάνοντας στην υπερβολή, με την κακογουστιά και την προχειρότητα να δίνουν τον τόνο.

Άλλοτε επίσης η αποκριά σηματοδοτούσε και τον ερχομό της άνοιξης, όταν ακόμη οι εποχές ήσαν τέσσερις και η αμυγδαλιά άνθιζε, προμηνύουσα έαρ το γλυκύ.

Στο περιοδικό «ΚΛΕΙΩ» (Φεβρουάριος 1889), εκδιδόμενο εν Λειψία, διαβάζουμε: «Αι αμυγδαλαί, αι προάγγελοι του έαρος, λευκάζουσι γραφικώς· και οι κλάδοι αυτών, οίτινες προ μηνός ήσαν κατάφορτοι παγεράς χιόνος, νυν είνε κατάφορτοι της ευώδους χιόνος των ανθέων».

Οι αποκριάτικες χοροεσπερίδες ήσαν κοσμικό γεγονός τόσο για την Αθήνα όσο και για κάθε ακμάζουσα επαρχιακή πολιτεία.

«Κόσμος εκλεκτός, αμφιέσεις πολυτελείς, ζωηρότης άπτωτος και εισπράξεις ικανοποιητικόταται παρ’ όλην την κρίσιν του τόπου...», έγραφαν οι κοσμικές στήλες τον Φεβρουάριο του 1910.

Η κρίση είναι κάτι παραδοσιακό σ’ αυτόν τον τόπο, όπως το αρνί της Λαμπρής, το δέντρο των Χριστουγέννων, η λαγάνα της Καθαροδευτέρας και η καμένη γη που παραλαμβάνει η μια κυβέρνηση από την άλλη. Κάθε γεννιά κληροδοτεί την κρίση στην επόμενη. Όπως το δαχτυλίδι της γιαγιάς, το ρολόϊ με την καδένα, τα κεντητά σεντόνια και την κονσόλα με τον καθρέφτη της εισόδου.

Από το Καρναβάλι της Ψωροκώσταινας στον βασιλιά Καρνάβαλο

Πριν πολλές δεκαετίες οι Δήμοι δεν οργάνωναν παρελάσεις αρμάτων με συμβολισμούς και εικόνες που να σχολιάζουν και να καυτηριάζουν αναδεικνύοντας την επικαιρότητα. Μήτε εγχώριες βραζιλιάνες να παρελαύνουν με παλλόμενα τα νότια ημισφαίρια, τα ήθη της εποχής δεν το επέτρεπαν.

Οι αναπαραστάσεις τότε στήνονταν εκ των ενόντων και, βεβαίως, εκ του προχείρου. Τα θέματα αντλούνταν από τις ανθρώπινες σχέσεις, τις δυσκολίες της συμβίωσης ανόμοιων κοινωνικών ομάδων, τη φτώχεια και τις αδυναμίες της κρατικής μηχανής. Όλα με πνεύμα σκωπτικό και φόντο μια καθημερινότητα μίζερη.

Το Συμβούλιον των Γιατρών, με ράκη και στραπατσαρισμένα ημίψηλα καπέλα, κάρρα διακοσμημένα με ό,τι παράταιρο, φανταχτερό και αηδές συγχρόνως, δείγμα του αλλοπρόσαλου και ανομοιογενούς της νεόκοπης και μίζερης ελληνικής κοινωνίας. «Κατεσκληκότες καί ψωραλέοι όνοι», θέαμα ανάξιο της πρωτεύουσας του νεοσύστατου κράτους. Η πομπή του Γάμου, ακολουθούμενη από τα προικιά της νύφης, πομπή το ίδιο άθλια στην εμφάνιση και τη σύνθεση. Κουρέλια, μουντζούρες, λουλάκι καί καρβουνόσκονη.

Ήταν το Καρναβάλι της Ψωροκώσταινας. Ίδιο με εκείνη, πάμπτωχο και θλιβερό κακέκτυπο του αριστοφάνειου πνεύματος. Τέτοια θα μπορούσε να είναι η αποκριά μονάχα σε χώρα της νοτίου Βαλκανικής κι αυτό μέχρι πριν λίγα χρόνια.

Βάρβαρους καί χυδαίους, χαρακτηρίζει σε εφημερίδες της εποχής ο Αριστοτέλης Κουρτίδης τους μεταμφιεσμένους την προ του 1887 περίοδο. Μέχρι τότε χρέη προσωπίδας έκανε η ασβόλη, η μουντζούρα των μαγειρείων.

«Άπλυτοι σινδόνες, καννάβινα ράκη σάκκων απετέλουν την στολήν των αυτοσχέδιων μασκαράδων, των γυμνοπόδαρων και βδελυρων την ρυπαρίαν...»

Τότε ιδρύθηκε από φιλόκαλλους άνδρας το Κομιτάτον των Απόκρεω της Αθήνας που ανέλαβε να αναβαθμίσει και να ευπρεπίσει τις μέχρι τότε αποκριάτικες εκδηλώσεις. Μαζί με την πρωτεύουσα, εκσυγχρονίσθηκε και πήρε μορφή συγκεκριμένη ο Βασιλιάς Καρνάβαλος σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια πλην εξαιρέσεων, όπου υπάρχει από αιώνων ισχυρή τοπική παράδοση. Εκεί τηρούνται ακόμη τοπικά έθιμα με διονυσιακές τελετές, φαλλικά σύμβολα, σκαμπρόζικα στιχουργήματα. Ένα μείγμα από παγανιστικά και θρησκευτικά σύμβολα, χορούς και τραγούδια γαργαλιστικού περιεχομένου, μα πάντα με πίστη στην τοπική παράδοση.

Το γαϊτανάκι και το ντόμινο, τα ρόπαλα, «οι στιχοπλόκοι του κάρρου», το κομφετί, η παρέλαση του καρνάβαλου, η καμήλα, οι μάσκες. Αναπαραστάσεις ιστορικών σκηνών, παρελάσεις αρμάτων και πεζοπόρων που δίνουν μια συνολική εικόνα κατά ομάδες παριστάνοντας κάτι συγκεκριμένο, σατιρίζοντας καταστάσεις και άλλοτε δίνοντας απλά και μόνο μια καλόγουστη εικόνα. Πανδαισία χρωμάτων και εφευρετικότητα συνθέσεων που συνέθεταν «θεάματα καταθέλγοντα τα όμματα, κινούντα το μειδίαμα ή πλατύν γέλωτα εξεγείροντα...»

Από τας δράκας οπώρων στον λεμονοπόλεμο

Η μόδα σύντομα μεταφέρεται στην ελληνική επαρχία.

Η «ΚΛΕΙΩ» (1888) γράφει: «Πλήθος πυκνόν συνωστίζεται εις τας οδούς εν βοή και θορύβῳ ή σταθμεύει προ των καφενείων και ζαχαροπλαστείων, παράθυρα κι εξώσται των οικιών πληρούνται μετά γυναικών και παίδων. Οι μετημφιεσμένοι παρελαύνουν ή εφ΄ αμάξης ή πεζή (εν ταις αμάξαις υπό την μεταξωτήν προσωπίδα και το κομψόν δόμινον μαντεύεται η ανθηρά μορφή, διαγράφεται το χαριτωμένον σώμα περικαλλούς νεάνιδος. Μικροί μεγάλοι εκσφενδονώσι δράκας οπώρων κατά της μορφής των θεατών...»

Τούτο το τελευταίο αναφέρεται στο «ευγενές» ανά την επικράτειαν έθιμον να κυνηγούν τους μασκαρεμένους με στιμμένα λεμόνια. Εξ΄ ου η φράση η απευθυνόμενη προς ρέκτας πολιτικούς: Φέρτε τα μούτρα σας και θα σας πάρουμε με τα λεμόνια.

Η ρήση εμπεριέχει απειλή και συγχρόνως ταύτιση με τον καρνάβαλο, με τους μασκαράδες. Ο Γιώργος Σουρής από τον «ΡΩΜΗΟ», χλευάζει προς πάσαν κατεύθυνσιν, υμνώντας συγχρόνως τον βασιλιά Καρνάβαλο:

Συ νέαν μεταρρύθμισιν

κι ανάστασιν σαλπίζεις

κι ο κόσμος διοργανωτήν

εσένα μόνον βλέπει...

Μη κομφετί και σερπαντέν

Καρνάβαλε σκορπίζεις,

σαπιολεμονοπόλεμος

στη ρωμηοσύνη πρέπει!

Ο λαϊκός ποιητής Θεοδοσίου, διάδοχος μιας δυναστείας στιχοπλόκων του κάρρου, που μαζί με άλλους ομοίους του απετέλεσαν τους προπομπούς της ελληνικής επιθεώρησης, του θεατρικού είδους που με την σάτιρα κατέγραφε, σκωπτικά, γεγονότα και καταστάσεις, εξαπέλυε ανηλεώς παρλάτες επί δικαίων και αδίκων «φθεγγόμενος στίχους εις την καθαρεύουσαν», μας ενημερώνει η «ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ», μηνιαίο περιοδικό της εποχής.

Οι εφημερίδες και τότε σχολίαζαν πικρόχολα τη σπατάλη χρημάτων για γιορτές και παράτες. Χαρακτηριστικό το έμμετρο του «ΡΩΜΗΟΥ».

Την Ρωμηοσύνη περγελούν

πως δεν σκορπά παράδες.

Μα αφού ξοδεύει μάτια μου

και για τους μασκαράδες!

Αλλά δεν παρέλειπε να χλευάζει και των πολιτικών ανδρών τα καρναβαλικά φερσίματα, τα μασκαροκαμώματα.

Γεια σου μωρέ Καρνάβαλε

με τους γλεντζέδες γλέντα,

πολιτικοί Καρνάβαλοι

γλεντούν στα παρλαμέντα...

Τα βράδια η διασκέδαση συνεχιζόταν ανάλογα με την κοινωνική τάξη. Οι αστοί έτρεχαν στις βεγγέρες και τα σουαρέ, πλήττοντας συχνά φορά θανάσιμα. Καλά, το τι απώλειες του πολυτιμωτέρου πλην ανεπανορθώτου συντελούνταν μια τρελή βραδιά καρναβαλιού, αφήστε καλύτερα. Οι καλή κοινωνία έσπευδε στους χορούς του παλατιού, οι λόγιοι στα σπίτια άλλοι στου Παλαμά και άλλοι στου Σουρή. Οι κατώτερες τάξεις, οι λαϊκές, τα κοπανούσαν σε πλακιώτικες ταβέρνες τσιμπολογώντας κοκορέτσια, γαρδούμπες και σπληνάντερα, καταβρέχοντάς τα με κατάξανθη ρετσίνα, αποφαινόμενοι πως Κι ο Θεός είναι πλακιώτης!

Όμως εκεί, κατά τις μικρές ώρες, αφού εξαντλούσαν τις καντάδες, ρίχνανε καμμιά στροφή στους ήχους της λατέρνας ανεμίζοντας την καρώ τραγιάσκα στον αέρα με Ώπα, αναφωνώντας Ας καεί και το παλιάμπελο, κι άλλοτε με τη δήλωση Δεν πάω σπίτι μου απόψε. Ήταν το ξέσπασμα σε υπερβολές μιας χαμοζωής ταπεινής και στερημένης. Τρώγανε, πίνανε πάρα πάνω απ’ όσο άντεχαν, κάποτε τους πήγαιναν στο σπίτι σηκωτούς, ή καυγάδιζαν άγρια για ψύλλου πήδημα.

Το πρωϊνό έβρισκε το μαγαζί γυαλιά καρφιά, ελληνικότατη συνήθεια, με τον πρωταγωνιστή στο μαγγανοπήγαδο του μεροκάματου. Το στομάχι κόμπος, τα μάτια πρησμένα και το όνειρο να έχει πετάξει μακριά...

Εκατό και βάλε χρόνια μετά, οι αλλαγές είναι μετρημένες. Τα οικονομικά μας το ίδιο προβληματικά, η θέση μας στη διεθνή σκηνή αναβαθμισμένη, λένε οι κυβερνώντες, επισφαλής οι επίδοξοι. Όμως τα κόμματα πολιτεύονται με την ίδια ακριβώς νοοτροπία. Ο λαός, που μονάχα προεκλογικά αναβαθμίζεται σε πολίτες, καταπιεσμένος, αγχωμένος, πάντα με το φόβο της εφορίας και του νέου Κ.Ο.Κ., το δίκιο του δεν το βρίσκει ποτέ. Μόνο το πνεύμα του βασιλιά Καρνάβαλου παραμένει αναλλοίωτο. Κι ο Γιώργος Σουρής, από τον «ΡΩΜΗΟ», πάντα επίκαιρος.

Παράτα, Μούσα, κάθε τι

τον πόλεμο, τη νίκη

κι εξύμνησε το κομφετί

και το μασκαραλίκι...

* Ο Δημήτρης Χίλιος είναι συγγραφέας και από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του «Με το σφύριγμα του τραίνου» και «Χάρτινα φιλιά».

Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΗΜΙΑΙΜΟΥ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΛΑΓΟΣ

2009-02-14T23:08:00.000-08:00

Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΗΜΙΑΙΜΟΥ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

ΛΑΓΟΣ

LEPUS EUROPAEUS

Διπόταμο, Ζαγόρι.

Όταν τα παιδιά σκοτώνουν...

2009-02-04T01:26:00.000-08:00

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Το δράμα που «έκλεισε» τυπικά στα Δικαστήρια της Θεσσαλονίκης με την ανακοίνωση ποινών στην υπόθεση με τίτλο «ΑΛΕΞ» είναι σύνθετο – έχει στοιχεία ζηλόφθονης αντιπαράθεσης σε επίπεδο παιδιών, αδιαφορίας της κοινωνίας, απεμπλοκής γονέων και κηδεμόνων από κλασικά καθήκοντα, ελλείψεις στις απαιτούμενες δεξιότητες των παιδαγωγών, ελλείψεις κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων σε σχολικά συγκροτήματα πολυεθνικής υφής.

Το δράμα έφερε στο προσκήνιο θεσμούς που συστηματικά απαξιώσαμε, όπως την κατάπτωση της σημασίας του Σχολείου που μεταλαμπάδευε στα παιδιά κάθε νέας γενιάς όχι μόνο χρήσιμες ή στείρες γνώσεις αλλά συστήματα αξιών, όπως την έλλειψη θρησκευτικής αγωγής και πίστης στον Ιησού μας, όπως την εξαφάνιση της γειτονιάς που αποτελούσε το φυτώριο προστασίας της ανθρώπινης ανάγκης για παρέα, φιλία, συναναστροφή.

Στην εμπειρία της καθημερινής μας πραγματικότητας είναι δεδομένη η εφήμερη ύπαρξή μας στη γη και θεωρείται αυτονόητο ότι εκείνο που όλοι απευχόμαστε είναι ο τερματισμός της ζωής μας πρόωρα για λόγους υγείας, ή με βίαιο τρόπο. Ο βίαιος θάνατος στις σύγχρονες κοινωνίες έχει πολλά πρόσωπα που ξεκινούν από τα οδικά, θαλάσσια ή εναέρια ατυχήματα και φτάνουν στην εγκληματική πράξη.

Στόχος του κοινωνικού συστήματος υπήρξε ανέκαθεν και συνεχίζει να είναι η αποτροπή μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης της πιθανότητες εκδήλωσης αντικοινωνικής συμπεριφοράς που μπορεί να φτάσει ακόμη και στο ακραίο σημείο της αφαίρεσης μιας ζωής. Το βιβλικό παράδειγμα της αδελφοκτονίας του Άβελ από τον Κλάϊν λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί αποτρεπτικά σε συμβολικό επίπεδο δεδομένου ότι μέσα στην εκκλησία του Χριστού μας είμαστε «όλοι αδέλφια…»

Στην κλασική διαδικασία της πορείας προς την ενηλικίωση και την ωρίμανση το κάθε παιδί, μικρό και αδύναμο στην καθημερινή αντιπαράθεσή του με τους ενήλικους του περιβάλλοντός του, συγγενείς, φίλους ή τρίτους, αισθάνεται σωματικά και μυϊκά αυτό που πραγματικά είναι- δηλαδή μικρότερο, ασθενέστερο, υποδεέστερο. Τα παιδιά “ξεπερνούν” αυτά τα συναισθήματα κατωτερότητας μαθαίνοντας τρόπους επιβολής στους άλλους μέσα από το παιχνίδι χρησιμοποιώντας φυσικές και πνευματικές ικανότητες.

Και εδώ έρχεται το μεγάλο θέμα της συνυπευθυνότητας όταν μέσα από τα ΜΜΕ εμείς ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ στα παιδιά μας πώς να φονεύουν, πώς να κρατούν και να χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα για να σκοτώσουν άλλα παιδιά!..

Το έχουμε ζήσει ΑΝΥΠΟΦΟΡΑ πολλές φορές αυτό το γεγονός στην Αμερική τα τελευταία χρόνια! Και στη συνέχεια το ζήσαμε πριν μερικά χρόνια στην Ευρώπη με την περίπτωση των δύο ανήλικων πιτσιρικάδων που απήγαγαν σε πολυκατάστημα του Λονδίνου και στη συνέχεια σκότωσαν ένα 2χρονο αγοράκι. Ομολόγησαν την αποτρόπαια πράξη τους δηλώνοντας ότι ενσωμάτωσαν τους ρόλους που είχαν βιώσει και είχαν δει παρακολουθώντας ένα τηλεοπτικό σήριαλ με παρόμοιο μακάβριο περιεχόμενο!.

Το ζήσαμε πέρυσι (δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο σε σχολικό ίδρυμα της Φινλανδίας – μιας χώρας που σε παγκόσμια κλίμακα ανήκει στις 3 μαζί με την Αμερική και την Υεμένη με απίστευτες αναλογίες ατόμων άνω των 15 που οπλοφορούν νόμιμα!).

Ώ καιροί, ώ ήθη!..

Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τους μηχανισμούς της ΤΑΥΤΙΣΗΣ και της ΜΙΜΗΣΗΣ, μέσα από επαναλαμβανόμενες στα ΜΜΕ στο διηνεκές και συχνά μέχρι αηδίας σκηνές βαρβαρότητας από άνθρωπο σε συνάνθρωπο χωρίς κανένα λόγο ή με την απίστευτη δικαιολογία της «ανθρωπιστικής-απελευθερωτικής παρέμβασης» και επαναλαμβάνουν, βιωματικά, χωρίς βαθύτερη συνειδητοποίηση, ΟΛΑ όσα εμείς τους μαθαίνουμε..

Κατακερματίζεται έτσι η συστηματική προσπάθεια κάθε κοινωνίας από συστάσεως του πρώτου κοινωνικού συστήματος της ανθρωπότητας να μετουσιώσει τον άνθρωπο-ζώο σε άνθρωπο κοινωνικό με τη βοήθεια κλασικών δομών και θεσμών όπως η οικογένεια, η παιδεία, η θρησκεία, το σύστημα Δικαιοσύνης και το σύστημα ελέγχου και καταστολής.

Κάθε φορά που μας έρχονταν ειδήσεις από την Εσπερία για ανήλικους που δολοφονούσαν ανήλικους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, την γειτονιά τους ή μέσα στην σχολική αίθουσα ΟΛΟΙ εμείς κουνούσαμε «αυτάρεσκα και φιλάρεσκα» τα κεφάλια εφησυχάζοντας εαυτούς και αλλήλους ότι «εδώ είναι Ελλάδα» εδώ τέτοια πράγματα ΔΕΝ συμβαίνουν…

Και εφόσον φαινόμενα απίστευτης βίας έχουν αρχίσει να συμβαίνουν και εδώ, καθώς αναδύονται απίστευτες πραγματικότητες που σοκάρουν και κοινωνικά φαινόμενα τόσο απόμακρα – μέχρι χτες – στη φύση του Έλληνας και της Ελληνικής κοινωνίας δεν πρέπει να αναρωτηθούμε ΤΙ πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να προετοιμασθούμε για να τα χειριστούμε;

Να δεχθούμε ως ορθό και όχι τόσο απομακρυσμένο από την ορθή ερμηνεία τέτοιων φαινόμενων, όπου παιδιά ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ παιδιά, το αναδυόμενο, σύγχρονο ψυχοκοινωνικό μοντέλο που εξυπηρετεί την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ και στοχεύει στη δημιουργία αυριανών ΑΝΔΡΩΝ και ΓΥΝΑΙΚΩΝ που θα μπορούν εύκολα, απρόσωπα και χωρίς να καταδιώκονται από τις αναμενόμενες ενοχές και ερινύες να ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ εξυπηρετώντας τις προδιαγραφές τύπου «απελευθερωτικών» και “ανθρωπιστικών“ πολέμων; Ή, μήπως, τελικά, όταν τα παιδιά σκοτώνουν, εφόσον εμείς ΔΕΝ φροντίσαμε να ανακόψουμε τις προσπάθειες κάποιων κέντρων που εξυπηρετούν αυτήν την ερμηνεία, ΟΛΟΙ εμείς τελικά γινόμαστε, είτε το θέλουμε είτε όχι, ΣΥΝυπεύθυνοι;...

Ή καθώς ερχόμαστε βίαια στα «συγκαλά μας» να ενεργοποιήσουμε πατροπαράδοτες δυνάμεις της ελληνικής μας φύσης και του πολιτισμού, να σκύψουμε και να αφουγκραστούμε τις αγωνίες των παιδιών μας και να τολμήσουμε – μαζί με τις δικές μας ειλικρινείς και συστηματικές ενέργειες – να πούμε, ξεπερνώντας τους Εφραίμ των οικονομικών συναλλαγών και τους αρχιμανδρίτες της παιδεραστίας- «Βόηθα Παναγιά;»

Εσείς τι λέτε;

Για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα…

2009-01-31T04:10:00.000-08:00

Χρειαζόμαστε Ταυτότητα και…Οράματα!

Του Γιώργου Πιπερόπουλου

Καθηγητή Πανεπιστημ ίου Μακεδονίας

Προσωπικά και με λόγου γνώση προσπερνώ τόσο την τρέχουσα πραγματικότητα της εβδομάδας που πέρασε και άφησε πολλούς από εμάς να προβληματιζόμαστε με τα πολλά συμβαίνοντα εντός και εκτός περιοχών αγροτικών μπλόκων και όσα μέλλει να έρθουν καθώς λιγοστεύουν οι μήνες μέχρι τον Ιούνιο του 2009 και τις Ευρωεκλογές. Θα σας προβληματίσω σήμερα επικεντρώνοντας την ανάλυσή μου στο θέμα της «Πολιτικής Ταυτότητας του Νέο-Έλληνα»…

Σύμφωνα με τις κρατούσες θεωρίες της ψυχοκοινωνικής εξέλιξης του ανθρώπου η αλλαγή μας από βιολογικά σε κοινωνικά όντα ξεκινά και συντελείται με τη διαδικασία της κοινωνικοποίησης την οποία ολοκληρώνουν οι θεμελιακοί φορείς της οικογένειας, θρησκείας, παιδείας, οι κλίκες και οι δευτερογενείς ομάδες που ποικίλλουν από τα πολιτικά κόμματα μέχρι τις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες. Μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης που ξεκινά με τη γέννησή μας και φρονούμε ότι σταματά μόνο με το θάνατό μας, βιώνουμε την καθημερινή μας πραγματικότητα, αντλούμε τα πλαίσια αναφοράς για σκέψεις, ιδέες, αξίες και πράξεις, αποκτάμε εμπειρίες και χαράζουμε την πορεία μας προς το μέλλον. Αποκτάμε την "ταυτότητα" μας που αποτελεί μια προέκταση του υπαρξιακού μας πυρήνα, της "φύτρας" με την οποία γεννιόμαστε.

Η έννοια της "ταυτότητας" αναφέρεται, συνήθως, στην ψυχική οργάνωση που προκύπτει καθώς το άτομο περνά εξελικτικά από διάφορες φάσεις προβληματισμού στη ζωή του. Το άτομο αντλεί την υποκειμενική του αίσθηση "ταυτότητας" καθώς έρχεται σε μια μετωπική αντιπαράθεση με εμπόδια, με προβλήματα, με δυσχέρειες και με την πρόκληση της πετυχημένης επίλυσης ή υπέρβασής τους. Σίγουρα, όπως έγραψε ο Αλντους Χάξλεη "εμπειρίες δεν είναι αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά αυτά που εμείς κάνουμε με όσα μας συμβαίνουν!"

Με άλλα λόγια, η "ταυτότητα" μας θεμελιώνεται σε σταθερές αξίες και απορρέει από την συνειδητοποίηση του ατόμου ότι οι πράξεις του και οι αξίες που συνθέτουν το δικό του πλαίσιο αναφοράς βρίσκονται μεταξύ τους σε αρμονικά λειτουργική σχέση. Ταυτότητα ίσως σημαίνει ότι κάπου αισθάνομαι κάποια δεδομένα ολοκλήρωσης, γνωρίζω τι είναι σωστό ή λάθος, τίμιο ή άτιμο και έχοντας κάποιες θεμελιακές γνώσεις ηθικής είμαι σε θέση να κάνω τις επιλογές μου ελεύθερα και αβίαστα!

Στις τελευταίες δεκαετίες συντελέσθηκαν εδώ στο δικό μας ελλαδικό χώρο θεμελιακές, καταλυτικές και αμετάκλητες αλλαγές τόσο στις συγκεκριμένες εμπειρίες ατόμων και ομάδων όσο και στα συστήματα αξιών και τα "πλαίσια αναφοράς". Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών των διαδικασιών, η υποκειμενική αίσθηση της "ταυτότητας" έγινε και δυσκολότερη για το άτομο να τη συλλάβει συνειδητά και πιο ρευστή για να συνεχίσει να τη διατηρεί βιώνοντάς την.

Κάθε γενιά είχε τις δικές της "χαμένες ψυχές" είχε εκείνα τα άτομα που για το δικό τους λόγο έμειναν στο περιθώριο. Ισως είναι πικρόχολο αυτό που θα πω αλλά στη δική μας γενιά μοιάζει να χτίσαμε τις προϋποθέσεις ώστε τα παιδιά μας, μιά ολάκερη πιά γενιά, να γίνουν "χαμένες ψυχές".

O αφοσιωμένος μέχρι χθες μαρξιστής που είναι τώρα βέβαιος μόνο για την εγγενή αβεβαιότητα αυτών που χθες θεωρούσε "δόγμα", ο ορθόδοξος χριστιανός που βλέπει την πίστη του να κλονίζεται από πρωταγωνιστές της Ορθοδοξίας, ο εργαζόμενος που δεν μπορεί να ξεχωρίσει πια τη συνάρτηση της άντλησης ικανοποίησης από τη δουλειά του και το "μηνιάτικο", ο επιστήμονας που πείσθηκε ότι η αναζήτηση της αλήθειας είναι επικερδής όταν πάψει να είναι...επιστημονική και γίνει αντικείμενο "εμπορίας" ιδεών, δυστυχώς αν όχι ΟΛΟΙ, οι περισσότεροι, μοιάζει να έχουμε χάσει αν όχι κάθε αίσθηση "ταυτότητας" τότε τουλάχιστον και σίγουρα ένα μεγάλο μέρος της συλλογικής και της ατομικής μας "ταυτότητας".

Στην επαγγελματική μου ζωή, μέσα και έξω από το πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, έχω πολλές φορές διαπιστώσει ότι όταν το άτομο διαθέτει μια λειτουργική "ταυτότητα" τότε μπορεί να ξεπεράσει και τις πλέον δύσκολες δοκιμασίες, εφόσον και το γενικότερο πλαίσιο αναφοράς παραμένει σταθερό. Αν όμως εκλείψει η σταθερότητα του πλαισίου αναφοράς, τότε χάνεται και η συνοχή της ταυτότητάς μας...Γιατί δεν μπορεί κανείς να ασκήσει πίεση παρά μόνο όταν "πατάει" κάπου σταθερά.

Όσο και αν θέλω να βάλω τον ώμο μου στον τροχό της άμαξας και να σπρώξω, δεν θα το καταφέρω αν δεν υπάρχει σταθερό χώμα πάνω στο οποίο να...πατήσω!

Και δυστυχώς, σήμερα, στον ιστορικά γοητευτικό ελλαδικό χώρο αν υπάρχει κάτι εντυπωσιακά κοινό ανάμεσα στον μαρξιστή, τον χριστιανό, τον επιστήμονα, τον εργαζόμενο, τη νοικοκυρά και τη νεολαία (ανάμεσα στους πραγματικά, και όχι λόγω...αυτοκόλλητης ετικέτας, προοδευτικούς ανθρώπους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και άλλων κομμάτων εντός και εκτός Κοινοβουλίου) είναι το κοινό παράπονο ότι δεν βρίσκουν κομμάτι "σταθερής γης" για να...πατήσουν έχουν χάσει το απαραίτητο "πλαίσιο αναφοράς..."

Πόσοι, ειλικρινά, ανάμεσά μας μπορούν να βρούνε "σταθερό χώμα" ώστε να βάλουμε τον ώμο μας στον τροχό και να σπρώξουμε προς τα μπροστά το εθνικό μας όχημα, την ελληνική "άμαξα", που μοιάζει να έχει τελματωθεί σε πολύχρωμες και πολύμορφες λάσπες; Και δυστυχώς από τη στιγμή που τα πάντα τίθενται σε "ερώτηση" τότε καμιά πια ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί!..

Χρειαζόμαστε νέα οράματα νέες προοπτικές εδραιωμένες στο ελληνικό φιλότιμο και κυμπαριλίκι. Και χρειαζόμαστε νέους (όχι μόνο στην ηλικία) ικανούς οραματιστές που σίγουρα υπάρχουν και περιμένουν το «κάλεσμα» για να βγούνε στο προσκήνιο της δράσης…Ας εντοπίσουμε την πηγή από την οποία θα ξεπηδήσουν άνθρωποι που μπορούν, που θέλουν και που είναι έτοιμοι όχι μόνο να οραματίζονται αλλά και να συνεπαίρνουν τις λαϊκές μάζες στην πραγμάτωση των νέων και αναγκαίων ΟΡΑΜΑΤΩΝ στον μέχρι στιγμής εντυπωσιακά «πεζό»…21^ο αιώνα …

Τον Ιούνιο θα κληθούμε να επιλέξουμε τους ανθρώπους που θα μας εκπροσωπήσουν στην Καρδιά της Ενωμένη Ευρώπης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Προσωπικά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να γίνει το κάλεσμα στους ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ που χρειαζόμαστε και που επιβάλλουν η ποικιλία, τα μεγέθη και ο βαθμός σοβαρότητας των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σε επίπεδο Δήμων, Νομών και Περιφέρειας (αλλά για μια ακόμη φορά – να είστε βέβαιοι ότι τα Κόμματα θα διαλέξουν στις εκλόγιμες θέσεις πρόσωπα που ΔΕΝ εκπροσωπούν τον λαό τους αλλά τις ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ επιλογές Αρχηγών και επιτελείων και στις υπόλοιπες θέσεις πρόσωπα τύπου «γαρνιτούρας» κυρίου πιάτου ή «κερασάκια» τούρτας!).

Το κάλεσμα στους οραματιστές που διαθέτουν ικανότητες, ήθος και θέληση για προσφορά στα κοινά – και όχι υποχρεωτικά την επιθυμητή κομματική ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ - πρέπει να ξεκινήσει από τώρα με λαϊκή πίεση στις Κομματικές Νομενκλατούρες.

Εσείς τι λέτε;

----------------------------------------------------------------------------------------

Ο κ Γιώργος Πιπερόπουλος είναι Δρ Κοινωνιολογίας – Ψυχολογίας,

Καθηγητής Επικοινωνίας και πρόεδρος στο Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη