Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Η ιστορία της σημαίας και το μέλλον της

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πότε και από ποιους λαούς χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το σύμβολο της σημαίας. Γνωρίζουμε ότι πρωτόγονοι λαοί χρησιμοποιούσαν αντί σημαίας διάφορα σύμβολα όπως ζώα ακόμη και κρανία, που είχαν τη σημασία του ιερού τοτέμ ή της τρομοκράτησης του εχθρού..

Σε αντίθεση με τους Φοίνικες, τους Αιγυπτίους, τους Σκύθες και άλλους λαούς της εποχής των κλασικών χρόνων, οι Ελληνες ήταν ίσως οι μόνοι που δεν είχαν σημαίες και λάβαρα. Εικάζεται, χωρίς να είναι σίγουρο, ότι ίσως κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο τα σκάφη να είχαν ένα είδος σημαίας, ώστε να διακρίνονται από τα εχθρικά σκάφη. Αυτό όμως ίσχυε μόνο για τα σκάφη και είχε το χαρακτήρα της αναγνώρισης.

Γαλουχημένοι με τα ομηρικά έπη, με την ποίηση του Πινδάρου και τα έργα άλλων μεγάλων ποιητών, φιλοσόφων και τραγικών, είχαν δημιουργήσει μια τέτοια αυτοπεποίθηση για την ουσία της ταυτότητά τους, ώστε σε αντίθεση με τους Αιγυπτίους, τους Φοίνικες και τους Ρωμαίους δε χρειάζονταν σημαίες και λάβαρα για να νιώσουν τον κοινό δεσμό μεταξύ τους ή για να κάνουν αυτό που έπρεπε, δηλαδή το χρέος τους. Περιφρονούσαν αυτά τα σύμβολα και τα θεωρούσαν μορφές επίδειξης αναγκαστικών εξωτερικών δεσμών, που χαρακτήριζε πρωτόγονους λαούς δεσποτικών καθεστώτων οι οποίοι δεν είχαν ίχνος αυτοπεποίθησης και φυσικά ούτε συλλογική μνήμη και ταυτότητα. Γι αυτό και οι περισσότεροι από αυτούς τους λαούς εξαφανίστηκαν ή μεταλλάχτηκαν.

«Οι κοινοί δεσμοί ταυτότητας για τους Ελληνες της κλασικής περιόδου ήταν δεσμοί εσωτερικής πνευματικής ουσίας ιδανικών και αξιών και όχι συμβόλων».

Οι πρώτοι Ελληνες που, πιθανόν, χρησιμοποίησαν λάβαρα ήταν οι Μακεδόνες. Λέγεται μάλιστα ότι οι μακεδονικές φάλαγγες χρησιμοποιούσαν κόκκινες σημαίες τις οποίες ύψωναν πάνω σε σάρισες για να δώσουν το σήμα της έναρξης της μάχης. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν κόκκινες σημαίες με το έμβλημα ενός ασημένιου αετού(aquila). Τη σημαία αυτή την πήραν αργότερα οι βυζαντινοί αυτοκράτορες, μετατρέποντας τον ασημένιο αετό σε χρυσό και την ονόμασαν φοινικίδα από το ερυθρό χρώμα της. Η σημαία αυτή μετά από πολλές μετατροπές κατέληξε τον 11ο αιώνα στο οριστικό έμβλημα του δικέφαλου αετού. Μετά την πτώση του Βυζαντίου το έμβλημα του δικέφαλου αετού το πήραν Ρώσοι, Αυστριακοί, Γερμανοί κ.α. για να υποδηλώσουν έμμεσα ότι είναι συνεχιστές του βυζαντινού μεγαλείου. Σήμερα, η μοναδική χώρα στον κόσμο που χρησιμοποιεί το βυζαντινό δικέφαλο είναι, παραδόξως, η Αλβανία.

Με τη δημιουργία των εθνικών κρατών άρχισε να καθιερώνεται πλέον η σημαία σαν εθνικό σύμβολο του κράτους, διατηρώντας μέχρι σήμερα αυτόν ακριβώς το συμβολισμό. Η πρώτη σημαία που καθιερώθηκε σαν σύμβολο σύγχρονου κράτους – έθνους είναι η Αμερικανική αστερόεσσα το Μάϊο του 1776. Σήμερα όλα τα κράτη έχουν τη δική τους σημαία, σύμβολο εθνικής ταυτότητας, ανεξαρτησίας αλλά και διάκρισης. Στην επίσημη ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Στρατού διαβάζουμε ότι : «η σημαία αποτελείται από ένα κομμάτι υφάσματος το οποίο απεικονίζει κάποιο σχήμα ή έμβλημα, μιας και οι σημαίες, κατά γενική ομολογία, έχουν συμβολική σημασία…Η σημαία αποτελεί για μια χώρα, ένα κράτος, το ιερότερο σύμβολό του..».

Η Ελληνική σημαία με τη σημερινή της μορφή και το σταυρό σαν σύμβολο της ορθοδοξίας, καθορίστηκε κατά την Α΄ Ελληνική Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου το 1822.

Με τη συνεχή ολοκλήρωση της ΕΕ ( ευρωπαϊκό σύνταγμα, ευρωπαϊκό στρατό και ευρωπαϊκή κυβέρνηση), το πιο σίγουρο είναι ότι οι εθνικές σημαίες των κρατών μελών της ΕΕ σιγά-σιγά θα υποβαθμίζονται και θα έχουν την ίδια σημασία που έχουν οι σημαίες του Τέξας ή της Βαυαρίας (των ομόσπονδων πολιτειών ή κρατιδίων των εθνικών κρατών).

Ηδη εδώ και μερικά χρόνια υπάρχει ακόμη και σημαία του πλανήτη γη, σχεδιασμένη από κάποιους φαντασιόπληκτους που περιμένουν τους εξωγήινους για να τους υποδηλώσουν την ταυτότητά τους. Αν κάποτε εμφανιστούν κάποιοι εξωγήινοι, πολύ πιθανόν να δούμε και την πλανητική σημαία δίπλα στις εθνικές σημαίες, τις σημαίες των κοινοπολιτειών και τις σημαίες των πολυεθνικών εταιρειών. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ακόμη και το μπλουζάκι ή το παπούτσι της επώνυμης εταιρείας, για τους περισσότερους νέους που το φέρουν με υπερηφάνεια σαν σύμβολο κύρους-στάτους, έχει την ίδια περίπου έννοια. Οσοι φέρουν το ρούχο με το ίδιο πανάκριβο έμβλημα υποδηλώνουν έναν κοινό δεσμό κύρους.


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

Τώρα σωθήκαμε

Ηγετικό ρόλο αναλαμβάνει το ΔΝΤ στη διαχείριση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Στο Μέγαρο του Λαού (τραγική ειρωνεία) στο Πεκίνο, οι ηγέτες Ευρώπης και Ασίας συμφώνησαν να αναθέσουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) να αναλάβει τη διαχείριση της κρίσης!

Οσοι γνωρίζουν λίγο την ιστορία του ΔΝΤ, θα θυμούνται ότι το 1991, η μοναδική τότε χώρα στον κόσμο που εφήρμοσε πιστά τις εντολές του ΔΝΤ, η Αργεντινή, χρεοκόπησε και δεν έχει συνέλθει ακόμη. Μέσα σε μερικά χρόνια, το ΑΕΠ της πλουσιότερης μέχρι τότε χώρας της Λατινικής Αμερικής, μειώθηκε κατά 21% και το 2003 η ανεργία έφτασε στο 23% με το 57% του λαού της να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Η μεσαία τάξη της Αργεντινής εξαφανίστηκε κυριολεκτικά.

Το ΔΝΤ χρεώνεται επίσης την μεγάλη κρίση της Νοτιοανατολικής Ασίας του 1997, όπου η μεγαλύτερη χώρα της περιοχής η Ινδονησία έφτασε στα όρια της χρεοκοπίας, δίχως να μπορεί ακόμη να ορθοποδήσει. Το 97 έκλεισαν 16 τράπεζες και η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας της Ινδονησίας εξακολουθεί μέχρι σήμερα να έχει την αξία 2-3 σεντς.

Το θράσος των υπευθύνων του ΔΝΤ δεν έχει όρια. Ή απάντηση γι αυτές τις κρίσεις ( βλέπε Frankfurter Allgemeine 25.09.98) ενός συμβούλου τους ήταν: «η φαρμακευτική αγωγή και η συνταγή ήταν σωστές αλλά ο ασθενής δεν πήρε τα φάρμακά του όπως έπρεπε»!!!!

Ποια ήταν η αγωγή και ποια είναι γενικώς η συνταγή του ΔΝΤ; Μια, μοναδική και απόλυτη: «ανοίξτε εντελώς τις αγορές σας σε κεφάλαια και εμπορεύματα και ιδιωτικοποιήστε ότι μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί». Αυτή είναι η πολιτική του λεγόμενου Washington Consensus και ο λόγος, που ο νομπελίστας της οικονομίας και αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, ο Joseph E. Stiglitz, παραιτήθηκε το 2000 από τη θέση αυτή. Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, για να δώσουν χρήματα σε μια χώρα που έχει ανάγκη, μέχρι σήμερα, βάζουν αυτούς τους δύο όρους « Ανοίξτε τις αγορές σας σε αυτούς εκείνους που χρηματοδοτούν το ταμείο μας και ιδιωτικοποιήστε τα πάντα». Τόσο απλή είναι η οικονομική επιστήμη. Με αυτήν την «περίπλοκη και σοφή» συνταγή δόθηκαν πάνω από 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια σε τράπεζες για να μην καταρρεύσουν. Με το ένα δέκατο των χρημάτων αυτών, των δικών μας κρατικών χρημάτων, θα μπορούσαν να αγοραστούν, να κρατικοποιηθούν όλες οι τράπεζες και τα εννέα δέκατα να δοθούν για να τονώσουν την παραγωγή και την αγοραστική δύναμη. Αυτό όμως είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τους ανθρώπους του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η ανεργία είναι το τελευταίο που τους ενδιαφέρει. Εδώ και χρόνια, με την πολιτική καταπολέμησης του πληθωρισμού αλλά, σκοπίμως, όχι και της ανεργίας, έχουμε επισήμως και με στοιχεία του ΟΗΕ, πάνω από 200 εκατομμύρια ανέργους σε όλο τον κόσμο. Με την πρόσφατη κρίση, υπολογίζουν το 2009 σε άλλα 20 εκατομμύρια (βάλτε 50 για να είστε μέσα). Οσο θα είναι σίγουροι ότι δεν θα έχουμε κοινωνικές αναταραχές, ότι οι άνεργοι θα κλαίνε την μοίρα τους αντί να βγουν στους δρόμους, δεν έχουν κανένα λόγο να αλλάξουν κάτι.

Οι ηγέτες συμφώνησαν στο Πεκίνο «να τα αλλάξουν όλα για να παραμείνουν εν τέλει όλα όπως ήταν και πριν:οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι».

Τώρα, αν στη Μεγάλη Πορεία μέχρι το τέλος της κρίσης, που κανείς δεν ξέρει επακριβώς πόσο θα διαρκέσει, οι αδύναμοι και ανήμποροι μείνουν στο δρόμο από καύσιμα, ποιος νοιάζεται γι αυτό. Εδώ δεν νοιάζονται οι περισσότεροι από τους αδύναμους και ανήμπορους θα νοιαστούν εκείνοι που δεν έχουν κανένα λόγο;



Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Περπατά με το κεφάλι σκυφτο, εδω και πολυ ωρα, αργα, με εκεινη τη χαρακτηριστικη βραδυπορια που δειχνει ανθρωπο φορτωμενο, προβληματισμενο. Φέρνει και ξαναφέρνει στροβιλισμένες μεσα στο νού του γνωριμες σκεψεις, ομορφες στιγμες, γνωστα προσωπα- καποτε αγαπημενα, τωρα θαμπα, χαμενα στο συναίσθημα που τον πνιγει...

Ειναι μεγαλη η αποφαση και ειναι επιτακτικη η αναγκη να την παρει, εδω και τωρα, μονος καθως περιδιαβαινει τους δρομους της δικιάς του πόλης, της δικιάς του αγαπημένης “φυλακής...” Βλεπεις τα μεγαλα, τα σημαδιακα στοιχεια που συνθετουν τη ζωη μας δεν ερχονται με προειδοποιηση αλλά ερχονται αναπαντεχα, σχεδον απο το πουθενα, και μας ξαφνιαζουν ιδιαιτερα οταν μας βρισκουν σε στιγμες πονου, σε ώρες περισυλλογης και ανασυνταξης δυναμεων, σε καιρους που φαινεται να σημαδευουν το πέρασμά μας απο μια φάση σε μια άλλη, απο μια περιοδο σε αλλη.

Και ετσι καθως περιδιαβαινει το δρομο συλλογίζεταιι ότι εχει, ο καθενας και η καθεμιά μας εχει μεσα του, εκεινη τη Θεϊκη φυτρα που αν την βοηθήσουμε να ευδοκιμησει μπορει να μας φτασει στην ποθητη αυτοπραγματωση... Ειναι αληθεια οτι συχνα, ο καθένας που επιλέγει να πάρει το δρομο της αυτογνωσιας, στην προσπαθεια του να μαθει ποιος ή ποια είναι, αν δεν προσέξει μπορεί να οδηγηθεί σε αδιεξοδα..

Ισως ομως τωρα, ναι αυτη τη στιγμη να ειναι καταλληλος ο χρονος να στρωσει το δυνατο θεμελιο, να ορθωσει μια δυνατη υπαρξιακη βαση. Αν αρκεστεί για μια ακομη φορα στην γοητεια του "πρωτογνωρου" καθως θα φτασει στην ακρη του γκρεμου που πρεπει, που χρειαζεται να πηδηξει για να βρεθει στην αντιπερα οχθη, θα δει οτι και παλι σταματά, γυρνά σε παληα γνωριμα μονοπατια και λέει σε στυλ αυτοπαρηγοριάς, ...ε, τι να κανω, χρειαζομαι περισσοτερη φορα, δεν περνιεται ευκολα αυτη η άβυσσο!...

Και ομως, χωρις αυτη την τελευταια προσπαθεια, αυτη που μπορει και να ειναι συνεφασμενη με την υπαρξιακη απογνωση ολες οι δοκιμες, οση φορα και αν παιρνει θα αποληγουν ματαιες... Αυτο που ο καθενας και η καθεμια μας χρειαζεται ειναι να μαθουμε στον εαυτο μας να περπατα σταθερα στο δυσβατο, στο στεναχωρο μονοπατι που ειναι ποτισμενο με δακρυ και αιμα ... Μην ξεχνας ποτε οτι το ιδιο μας το κεφαλι, το ανθρωπινο μυαλο μας φτιαχνει προβληματα που τα περιπλέκει ακόμα περισσότερο το συναισθημα και τα εντείνει ην καθημερινοτητα.

Ειναι αδυσωπητη η αληθεια, και μαζι εκεινος ο πόνος ο ανθρωπινος που εξιλεωνει καθως υφαινεται μεσα απο την τιμια προσπαθεια να αλλαζουμε αυτα που μπορούμε και να αφηνουμε αναγγιχτα αυτα που δεν αλλαζουν.. Για να επιβεβαιωσουμε την υπαρξη μας πρεπει να πραγματώσουμε τα χρεη που αθροίζουν οι επιλογές μας...

Για να υπαρχω χρειαζεται να αγωνισθώ με παθος, με υπομονη και ναι, πανω απ΄ολα με ΕΛΠΙΔΑ...

Ο κοσμος μας μοιάζει να ειναι γεματος λαμόγια, ψευτρόνια, αυλοκόλακες και βλακες και όποιος δεν μπορει να το δεχτεί αυτό τοτε καλύτερα να ζησει μονος του αφού πρωτα θα φροντισει να σπασει ολους τους καθρεπτες γυρω του...

Την μεγαλη αποφαση, αυτή που θα ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι που προδιαγράφει το πρώτο βήμα μας θα την πάρουμε μοναχοί ο καθενας και η καθεμιά μας, μέσα στα σύνορα της πατρίδας μας, σε κάποια από τις πολυπρόσωπες - απρόσωπες πόλεις μας, αυτές τις κακόγουστες, δήθεν ελεύθερες, «φυλακές», κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα...

Για αυτόν η συγκεκριμένη μέρα είναι σήμερα, όπως επιβεβαιώνει ο βηματισμός του.

Ο άλλος, ο μεγάλος, πότε θα την πάρει την απόφαση;
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

TEST 3


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Οδοιπορικό-Η καθημερινή ζωή στο Άγιο Όρος

Ένα φωτογραφικό ταξίδι στο περιβόλι της Παναγίας συνοδευόμενο με πληροφορίες,χρήσιμο για όσους θέλουν να το επισκεφθούν,νοσταλγικό για όσους έχουν ήδη βρεθεί εκεί

Το εικοσιτετράωρο στο Όρος υπολογίζεται σύμφωνα με το βυζαντινό ημερολόγιο, που μετακινείται κατά τις εποχές του έτους ούτως, ώστε η ανατολή να συμπίπτει κατά το δυνατόν με την ώρα μηδέν.

Κατά αρχήν το εικοσιτετράωρο του μοναχού υποτίθεται ότι διαιρείται σε τρία ίσα οκτάωρα μέρη, που αφιερώνονται αντίστοιχα στην προσευχή, την εργασία και την ανάπαυση, Υπάρχουν όμως είδη απασχολήσεως τα οποία μπορούν να υπαχθούν σε περισσότερα από ένα οκτάωρο. Π.χ. Η μελέτη, η οποία είναι ταυτόχρονα και προσευχή και ανάπαυση και εργασία. Εξ αλλου κατά τα είδη του βίου παρατηρούνται διαφοροποιήσεις στις λεπτομέρειες.

Γενικά μπορούμε να υπολογίσουμε ότι στις συνήθειες της ημέρας οι μοναχοί αφιερώνουν στην προσευχή 7 ώρες, στην εργασία 7 ώρες, στην ανάπαυση 7, στην μελέτη 1,5 και στα γεύματα 1,5. Οι κοινοβιακές Μονές κατά το 24ωρο διαθέτουν στον ύπνο το χρονικό διάστημα 5,30-6,30 π.μ., 2-3 μ.μ. και 8μ.μ.-1π.μ. κατά το κοσμικό ωρολόγιο.

Οι μοναχοί δεν έχουν άλλη ψυχαγωγία πλην της θέας των αναλλοίωτων ή κυκλικώς επανερχομένων στοιχείων του ουρανού, του ωκεανού και των βουνών , κυρίως δε, επαρκής και αναντικατάστατος « η εν τη προσευχή και τω ιδρώτι κοινωνία μετά του Θεού και των αδελφών».

Δια την καθημερινή τους άσκηση και τον πνευματικό τους αγώνα οι Μοναχοί έχουν σαν όργανά τους την προσευχή, τον σταυρό και το κομποσχοίνι τους.Για αυτό ο επισκέπτης θα αντικρίσει παντού διάφορα σχήματα και μεγέθη σταυρών, γιατί είναι το κυριώτερο όπλο των Μοναχών κατά του διαβόλου. Έτσι συναντούμε σταυρούς σε εξωτερικές και εσωτερικές διακοσμήσεις σε κτίρια, σε τοιχογραφίες, σε μικρογραφίες, σε σχήματα Μοναχών, σε πόρπες ζωνών , σε κεντήματα, σε κανδήλες, σε τέμπλα , σε παράθυρα, σε φεγγίτες, σε καμπαναριά , σε καπνοδόχους, σε μεγάλους βράχους, σε χαλκογραφίες, σε τάφους, σε σύνορα ιερών Μονών, σε ιερά άμφια κ.α.

Γενικά η τροφή των αγιορειτών μοναχών είναι πολύ λιτή και περιορίζεται συνήθως στο ψωμί, το λάδι, το κρασί, τις ελιές ,τα όσπρια και τα λαχανικά. Το κρέας σπανίζει στο Όρος και από τα κοινόβια λείπει εντελώς. Οι ασκητές στην έρημο περιμένουν από τους περαστικούς να τους στείλουν ή να τους αφήσουν κάτι, συνήθως παξιμάδια και καμιά ελιά.

Οι Μονές στον Άθω διατηρούν το παλιό έθιμο της φιλοξενίας για κάθε επισκέπτη τους . Πολλοί προσκυνητές ή εργάτες στο Όρος , ιδίως κατά τους θερινούς μήνες , βρίσκουν ύπνο και τροφή σε αυτές εντελώς δωρεάν.

Εργασία:

Οι μοναχοί στις Μονές, που σήμερα φτάνουν τους 2.500 περίπου, αναλαμβάνουν τα διάφορα διακονήματα , που τους αναθέτουν οι προϊστάμενοί τους. Έτσι φροντίζουν για την τέλεση της λατρείας, τη διαφύλαξη των κειμηλίων, την εξυπηρέτηση των αδελφών και των προσκυνητών κ.λ.π.


Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι ο αριθμός των μοναχών σήμερα στις περισσότερες από τις αγιορείτικες Μονές είναι δυσανάλογος προς τις πολλές υπηρεσίες και είναι συνηθισμένο το φαινόμενο ένας μοναχός να εκτελεί δύο ή και περισσότερες από αυτές. Για αυτό πολλές από τις Μονές αναγκάζονται να παίρνουν λαϊκούς για διάφορες εξωτερικές κυρίως εργασίες.

Παραθέτουμε μερικά από τα διακονήματα των μοναχών:

Πυλωρός ή πορτάρης: μένει σε ιδιαίτερο δωμάτιο μέσα από τη μεγάλη πύλη της Μονής. Ελέγχει με προσοχή τα διαμονητήρια των επισκεπτών και τους οδηγεί στο αρχονταρίκι.

Αρχοντάρης: δίνει φαγητό στους ξένους προσκυνητές και φροντίζει για τον ύπνο τους. Καμιά φορά τον βοηθάει ένας ακόμη μοναχός, ο παραρχοντάρης.

Κωδωνοκρούστης ή καμπανάρης: κτυπάει το σήμαντρο και τις καμπάνες στις διάφορες εκκλησιαστικές ακολουθίες και εορτές.

Εκκλησιαστικός ή εκκλησιάρχης: υπεύθυνος για την προετοιμασία του ναού πριν από τις ακολουθίες.

Βηματάρης: φυλάει τα άγια λείψανα στο ιερό βήμα και τα βγάζει σε όσους από τους επισκέπτες ζητούν να τα προσκυνήσουν.

Τυπικάρης: υπηρετεί ως τελετάρχης μέσα στο ναό και υποδεικνύει στους ψάλτες τα τροπάρια και τα αναγνώσματα της ημέρας.

Αναγνώστης ή διαβαστής: διαβάζει τα αναγνώσματα στο ναό ή στην κοινή τράπεζα.

Επιστημονάρχης: Ο επόπτης διαφόρων διακονημάτων.

Τραπεζάρης: υπεύθυνος για την τράπεζα και την ετοιμασία της.

Μάγειρας: ετοιμάζει το φαγητό στην εστία ( μαγειρείο ) της Μονής.

Μάγκιπας: ο φουρνάρης που ψήνει το ψωμί στο μαγκιπείο ( φούρνο ) .

Δοχειάρης: διαχειριστής στο δοχειό , δηλαδή στην αποθήκη.

Νοσοκόμος: φροντίζει για τους γέροντες όταν πια δεν μπορούν να εργασθούν και να κινούνται μόνοι τους . Συνήθως νοσοκομείο και γηροκομείο συστεγάζονται και λειτουργούν μαζί.

Βιβλιοφύλαξ ή Βιβλιοθηκάριος: έχει τα κλειδιά της βιβλιοθήκης, για την οποία είναι υπεύθυνος.

Σκευοφύλακας: υπεύθυνος για το συνοδικό , όπου συνεδριάζουν οι προϊστάμενοι των Μονών.

Προσμονάριος: φροντίζει, όπου υπάρχει θαυματουργή εικόνα της Παναγίας , για το παρεκκλήσι της και την εικόνα, ψάλλει τις παρακλήσεις και δέχεται τις προσφορές των προσκυνητών.

Βορδονάρης ή χατλάρης: φροντίζει τους σταθμούς και τα ζώα της Μονής.

Βαγενάρης: Ο υπεύθυνος του βαγεναρίου ( κρασαριού ) .

Κουρτζής: Ο υπεύθυνος για το δάσος της Μονής.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Πηγη:"Εμπειρίες από τον αμίλητο κόσμου του Άθω",Νικόλαος Ζαχαριάδης
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Χρειαζόμαστε Ταυτότητα και Όραμα!...

Για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα…

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Σύμφωνα με τις κρατούσες θεωρίες της ψυχοκοινωνικής εξέλιξης του ανθρώπου η αλλαγή μας από βιολογικά σε κοινωνικά όντα συντελείται με τη διαδικασία της κοινωνικοποίησης την οποία ολοκληρώνουν οι θεμελιακοί φορείς της οικογένειας, θρησκείας, παιδείας, οι κλίκες και οι δευτερογενείς ομάδες που ποικίλλουν από τα πολιτικά κόμματα μέχρι τις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες. Μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης που ξεκινά με τη γέννησή μας και συνεχίζει μέχρι το θάνατό μας, βιώνουμε την καθημερινή μας πραγματικότητα, αντλούμε τα πλαίσια αναφοράς για απόψεις, ιδέες, αξίες και στάσεις, αποκτάμε εμπειρίες και χαράζουμε την πορεία μας προς το μέλλον. Αποκτάμε την "ταυτότητα" μας που αποτελεί μια προέκταση του υπαρξιακού μας πυρήνα, της "φύτρας" με την οποία γεννιόμαστε.

Η έννοια της "ταυτότητας" αναφέρεται, συνήθως, στην ψυχική οργάνωση που προκύπτει καθώς το άτομο περνά εξελικτικά από διάφορες φάσεις προβληματισμού στη ζωή του. Το άτομο αντλεί την υποκειμενική του αίσθηση "ταυτότητας" καθώς έρχεται σε μια μετωπική αντιπαράθεση με εμπόδια, με προβλήματα, με δυσχέρειες και με την πρόκληση της πετυχημένης επίλυσης ή υπέρβασής τους. Σίγουρα, όπως έγραψε ο Αλντους Χάξλεη "εμπειρίες δεν είναι αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά αυτά που εμείς κάνουμε με όσα μας συμβαίνουν!"

Με άλλα λόγια, η "ταυτότητα" μας θεμελιώνεται σε σταθερές αξίες και απορρέει από την συνειδητοποίηση του ατόμου ότι οι στάσεις και οι πράξεις που συνθέτουν το δικό του πλαίσιο αναφοράς βρίσκονται μεταξύ τους σε αρμονικά λειτουργική σχέση. Ταυτότητα ίσως σημαίνει ότι κάπου αισθάνομαι κάποια δεδομένα ολοκλήρωσης, γνωρίζω τι είναι σωστό ή λάθος, τίμιο ή άτιμο και έχοντας κάποιες θεμελιακές γνώσεις ηθικής είμαι σε θέση να κάνω τις επιλογές μου ελεύθερα και αβίαστα!

Στις τελευταίες δεκαετίες συντελέσθηκαν εδώ στο δικό μας ελλαδικό χώρο θεμελιακές, καταλυτικές και αμετάκλητες αλλαγές τόσο στις συγκεκριμένες εμπειρίες ατόμων και ομάδων όσο και στα συστήματα αξιών και τα "πλαίσια αναφοράς". Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών των διαδικασιών, η υποκειμενική αίσθηση της "ταυτότητας" έγινε και δυσκολότερη για το άτομο να τη συλλάβει συνειδητά και πιο ρευστή για να συνεχίσει να τη διατηρεί βιώνοντάς την.

Κάθε γενιά είχε τις δικές της "χαμένες ψυχές" είχε εκείνα τα άτομα που για το δικό τους λόγο έμειναν στο περιθώριο. Ίσως είναι πικρόχολη η θέση και η άποψή μου αλλά στη δική μας γενιά μοιάζει να χτίσαμε τις προϋποθέσεις ώστε τα παιδιά μας, μία ΟΛΑΚΕΡΗ δυστυχώς γενιά, να μεταλλαχθούν σε "χαμένες ψυχές".

O αφοσιωμένος μέχρι χθες μαρξιστής που είναι τώρα βέβαιος μόνο για την εγγενή αβεβαιότητα αυτών που χθες θεωρούσε "δόγμα", ο ορθόδοξος χριστιανός που βλέπει την πίστη του να κλονίζεται από κάποιους πρωταγωνιστές της Ορθοδοξίας, ο εργαζόμενος που δεν μπορεί να ξεχωρίσει πια τη συνάρτηση της άντλησης ικανοποίησης από τη δουλειά του και το "μηνιάτικο", ο επιστήμονας που πείσθηκε ότι η αναζήτηση της αλήθειας είναι επικερδής όταν πάψει να είναι...επιστημονική και γίνει αντικείμενο "εμπορίας" ιδεών, δυστυχώς αν όχι ΟΛΟΙ, οι περισσότεροι, μοιάζει να έχουμε χάσει αν όχι την καθολική μας αίσθηση "ταυτότητας" τότε τουλάχιστον και σίγουρα ένα μεγάλο μέρος της συλλογικής και της ατομικής μας "ταυτότητας".

Στην επαγγελματική μου ζωή, μέσα και έξω από το πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, έχω πολλές φορές διαπιστώσει ότι όταν το άτομο διαθέτει μια λειτουργική "ταυτότητα" τότε μπορεί να ξεπεράσει και τις πλέον δύσκολες δοκιμασίες, εφόσον και το γενικότερο πλαίσιο αναφοράς παραμένει σταθερό. Αν όμως εκλείψει η σταθερότητα του πλαισίου αναφοράς, τότε χάνεται και η συνοχή της ταυτότητάς μας...Γιατί δεν μπορεί κανείς να ασκήσει πίεση παρά μόνο όταν "πατάει" κάπου σταθερά.

Όσο και αν θέλω να βάλω τον ώμο μου στον τροχό της άμαξας και να σπρώξω, δεν θα το καταφέρω αν δεν υπάρχει σταθερό χώμα πάνω στο οποίο να...πατήσω!

Και δυστυχώς, σήμερα, στον ιστορικό ελλαδικό χώρο αν υπάρχει κάτι εντυπωσιακά κοινό ανάμεσα στον μαρξιστή, τον χριστιανό, τον επιστήμονα, τον εργαζόμενο, τη νοικοκυρά και τη νεολαία (ανάμεσα στους πραγματικά, και όχι λόγω...αυτοκόλλητης ετικέτας, προοδευτικούς ανθρώπους όλων των κομμάτων) είναι το κοινό παράπονο ότι δεν βρίσκουν κομμάτι "σταθερής γης" για να...πατήσουν, έχουν χάσει το απαραίτητο "πλαίσιο αναφοράς..."

Πόσοι, ειλικρινά, ανάμεσά μας μπορούν να βρούνε "σταθερό χώμα" ώστε να βάλουμε τον ώμο μας στον τροχό και να σπρώξουμε προς τα μπροστά το ψυχοκοινωνικό και πολιτικο-οικονομικό μας όχημα, την ελληνική "άμαξα", που μοιάζει να έχει τελματωθεί σε πολύχρωμες και πολύμορφες λάσπες;

Δυστυχώς από τη στιγμή που τα πάντα τίθενται σε "ερώτηση" τότε καμιά πια ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί!..

Χρειαζόμαστε νέα οράματα νέες προοπτικές εδραιωμένες στο ελληνικό φιλότιμο και κυμπαριλίκι. Χρειαζόμαστε ικανούς και νέους - όχι αποκλειστικά στην ηλικία - οραματιστές που σίγουρα υπάρχουν περιμένοντας το «κάλεσμα» για να βγούνε στο προσκήνιο της δράσης πριν να είναι πολύ…αργά!


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Σκοπός του ταξιδιού των νέων Γερμανών Αντιφασιστών και της Δρ. Gesine Letzsch, μέλους του Γερμ. Κοινοβουλίου στην Ελλάδα και της συνοδείας της

(Έρχονται στην Ελλάδα την Τετάρτη 22/10, θα παραμείνουν μια εβδομάδα και θα επισκεφθούν το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, την Καισαριανή και τη Νίκαια)

‘’’’’’’’’’

Δήλωση της βουλευτού Δρ. Gesine Letzsch

Ο αγώνας ενάντια στον ακροδεξιό εξτρεμισμό και την εχθρότητα απέναντι στους ξένους είναι ένα από τα κύρια θέματα της δικής μου πολιτικής δραστηριότητας και του δικού μου κόμματος της Αριστεράς.Για τον λόγο αυτό πριν από πέντε έτη προκήρυξα έναν αντιφασιστικό διαγωνισμό σ’ όλη τη Γερμανία, με σκοπό να ενθαρρύνω νέους ανθρώπους να προβάλλουν ενεργή και αποτελεσματική αντίσταση εναντίον νεοφασιστικών δραστηριοτήτων και να εκφράσω τον έπαινο για την έως τώρα ενασχόληση με τον θέμα αυτό.

Όσοι από τους νέους κερδίσουν στον διαγωνισμό, που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, ταξιδεύουν στην Ευρώπη σε μέρη, όπου έχει διεξαχθεί αντιφασιστικός αγώνας, για να γνωρίσουν άμεσα, πως άνθρωποι στο παρελθόν έχουν αποδυθεί με θάρρος και αλληλεγγύη και με θυσία της ζωής τους στον αγώνα για Ελευθερία, Δημοκρατία και Δικαιοσύνη.

Το φρόνημά τους οφείλει για μας να είναι πρότυπο για τη δική μας αποφασιστική, δυναμική και συλλογική παρέμβαση στην Ευρώπη ενάντια στον ακροδεξιό εξτρεμισμό και την εχθρότητα απέναντι στους ξένους. Στην προσπάθεια αυτή οφείλουν οι νέοι να μάθουν από πρώτο χέρι ιστορία από ανθρώπους που τα έχουν βιώσει στον τόπο των συμβάντων.

Πρόκειται για μένα για μία εμπειρία από το παρελθόν για την σημερινή μας αποφασιστική παρέμβαση ενάντια στον ακροδεξιό εξτρεμισμό, που αναβιώνει στις μέρες μας.

Με αφορμή την πρόσκληση και την αποφασιστική υποστήριξη του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα επισκεπτόμαστε αυτή τη χρονιά την Ελλάδα.

Μία χώρα που για την οικουμένη αποτελεί τη μήτρα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού και στην οποία γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα διέπραξαν κατά την διάρκεια της Κατοχής στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανείπωτες θηριώδεις πράξεις ενάντια στον Λαό.

Τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, όπως και η Νίκαια και Καισαριανή, τα οποία θα επισκεφθούμε, είναι αντιπροσωπευτικά για τους πολλούς τόπους στην Ελλάδα, όπου έλαβαν χώρα σφαγές, εκτελέσεις και βασανισμοί.

Θέλουμε με τον τρόπο αυτό να σηματοδοτήσουμε την συμφιλίωση ανάμεσα σε νέους Γερμανούς και Έλληνες.

Γνωρίζουμε τι απερίγραπτο πόνο προξένησαν Γερμανοί Φασίστες στον άμαχο πληθυσμό και αγωνιζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια για την οικονομική αποζημίωση των θυμάτων, παρ’ όλο που έχουμε συνείδηση ότι μια τέτοια ενέργεια μας δεν ελαττώνει ούτε στο ελάχιστο τον πόνο ή την ενοχή.

Αγωνιζόμαστε με όλα τα μέσα, ώστε να μην ξεκινήσει ποτέ πια ούτε πόλεμος ούτε φασισμός από γερμανικό έδαφος.

Από το ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

----- 210.6741599, 6713526 ---------


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ


Πεδιάδας 17-19, Περιστέρι, Τ.Κ. 121 36

Ιστολόγιο: http://ellines-energoi-polites.blogspot.com

Ηλεκτρ. ταχυδρομείο:

ellinesenergoipolites@gmail.com

Τηλ. επικοινωνίας: 210 57 22 034 και 6972 259 600


ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ

Κάθε χρόνο πάνω από 1.000.000 άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο πεθαίνουν από τροχαία ατυχήματα, ενώ στην Ελλάδα πάνω από 1700 είναι οι νεκροί και πάνω από 8000 είναι οι σοβαρά τραυματίες από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

Πάνω από το 15% των ατυχημάτων που φθάνουν στα επείγοντα των νοσοκομείων συμβαίνουν στο σπίτι ενώ πολύ περισσότεροι συνάνθρωποι μας χάνονται από την έλλειψη παροχής πρώτων βοηθειών.

Αρκετοί όμως τραυματίες ή ασθενείς θα μπορούσαν να έχουν σωθεί ή να είχαν λιγότερες επιπλοκές, εάν κάποιος από τους παρευρισκόμενους είχε τις κατάλληλες γνώσεις, καθώς πάνω από το 40% των συμβάντων θα μπορούσε να έχει θετική κατάληξη εάν υπήρχε παροχή Πρώτων Βοηθειών την πρώτη ώρα, τη λεγόμενη “χρυσή ώρα”.

Γνωρίζοντας τον τρόπο να προσφέρουμε Πρώτες Βοήθειες μπορούμε να προστατεύουμε και να σώσουμε ζωές στην καθημερινότητα μας. Ένα ατύχημα, ένα επείγον περιστατικό, μια αιφνίδια ασθένεια, ή ένας πνιγμός από ξένο αντικείμενο ή κολυμπώντας, μπορεί να συμβεί στο σπίτι, με τα παιδιά μας, στην εργασία μας, στο γήπεδο ακόμα και στις διακοπές μας.

Εκείνο που οφείλουμε όλοι μας, είναι να έχουμε την γνώση τουλάχιστον των Βασικών Πρώτων Βοηθειών για όταν και όπως χρειαστεί.

Σκοπός των σεμιναρίων αυτών είναι η απόκτηση γνώσεων σε συνδυασμό με την πρακτική εξάσκηση των βασικών πρώτων βοηθειών κάτι το οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται από την σχολική ηλικία.

Για αυτό ας μην αφήσουμε το χρόνο μας ανεκμετάλλευτο.

Μέσα σε είκοσι ώρες μπορούμε να σώσουμε ζωές.

Οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ σε συνεργασία με τους Σαμαρείτες του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, διοργανώνουν δύο σεμινάρια πρώτων βοηθειών, με Αναγνωρισμένη Παροχή Πιστοποίησης από τον Ερυθρό Σταυρό, Βοηθού Πρώτων Βοηθειών, μετά από γραπτές εξετάσεις και με ισχύ τεσσάρων ετών.

Τα σεμινάρια έχουν διάρκεια 20 ώρες, και οι ημερομηνίες που έχουν οριστεί είναι οι παρακάτω:

3/5/6/10/12 Νοεμβρίου 2008

από τις 17:30 έως 21:30, για πέντε ημέρες και τέσσερις ώρες την ημέρα.

Και ένα σεμινάριο Σαββατοκύριακα και στις ημερομηνίες

1 και 2 Νοεμβρίου 2008 & 8και 9 Νοεμβρίου 2008.

Οι ώρες που προτείνουμε για τα Σάββατα είναι 16:00-21:00 και τις Κυριακές, 12:00-17:00, για τέσσερις ημέρες και πέντε ώρες την ημέρα.

Πιο αναλυτικά.

Το ένα σεμινάριο καθημερινές, στις ημερομηνίες:

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 17:30 – 21:30

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 17:30 – 21:30

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 17:30 – 21:30

Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 17:30 – 21:30

Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 17:30 – 21:30

Το δεύτερο σεμινάριο Σαββατοκύριακα, στις ημερομηνίες:

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 16:00 – 21:00

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 12: 00 - 17:00

Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 16:00 – 21:00

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008 ώρες: 12:00 – 17:00

Το κόστος συμμετοχής, οπτικού υλικού (dvd) και πιστοποίησης ορίζεται από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό στα 35 ευρώ για κάθε συμμετοχή, και τα χρήματα θα κατατεθούν σε τραπεζικό λογαριασμό του Οργανισμού.

Θα κρατηθεί αυστηρά, σειρά προτεραιότητας.

Για πληροφορίες και για να δηλώσετε συμμετοχή στα σεμινάρια, μπορείτε να επικοινωνείτε με την κ. Μουστόγιαννη Μαρίνα στα

τηλέφωνα: 21057 22 034 και 6977 22 17 75 ή

στείλτε μας e­-mail στο ellinesenergoipolites@gmail.com



Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Η χρεωκοπία των «μετρήσεων».

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντάρας

Ανήκω στην κατηγορία των έντονα «σκεπτικιστών» των κάθε είδους μετρήσεων. Των τρόπων δηλαδή, των μεθόδων καταγραφής της προτίμησης ακροατών ραδιοφωνικών σταθμών και τηλεθεατών.

Και τα αντιμετωπίζω όλα αυτά με αμφισβήτηση και πικρό «χαμόγελο» από τότε που άρχισαν να εφαρμόζονται στην Ελληνική πραγματικότητα, από τα μέσα του 1987 όταν οι άνθρωποι του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης στην Ελλάδα γνωρίστηκαν με εταιρείες και μεθόδους που εφεύραν, ενδεχομένως και «κατασκεύασαν» οι αμερικανοί «wizards» των media, οι μάγοι δηλαδή των αριθμών που μέσα από μετρήσεις, ταυτοποιούσαν ανθρώπους και συναισθήματα με νούμερα και έβγαζαν μέσους όρους και ποσοστά.

Ήταν σαφές τι επεδίωκαν οι πρώτοι αμερικάνοι «μάγοι» μέτρησης ακροαματικότητας και τηλεθέασης: Να ελέγξουν το είδος του εκπεμπόμενου προιόντος, να κατευθύνουν εκεί που τους συνέφερε την πληρωμένη διαφήμιση και να προετοιμάσουν το έδαφος για την πλήρη εξαφάνιση της έννοιας του «δημιουργού».

Όχι, ο σκηνοθέτης, ο συγγραφέας, ο παρουσιαστής, ο δημοσιογράφος, ο ηθοποιός, ο συντελεστής ενός ραδιοφωνικού, ενός τηλεοπτικού προγράμματος ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ τι ήθελε ο κόσμος και τι του άρεσε. Θα του το έλεγε ΑΥΤΟΣ. Ο μάγος. Αλλά τι θα του έλεγε; Μπας και ήξερε; Όχι βέβαια. Θα το αποφάσιζαν οι επιχειρήσεις, τα προιόντα που θα διαφημίζονταν στα «επιτυχημένα» προγράμματα. Και θα ήταν «επιτυχημένα» διότι θα είχαν πολλή διαφήμιση. Και θα είχαν πολύ διαφήμιση επειδή θα άρεσαν στον περισσότερο κόσμο. Και θα άρεσαν σε περισσότερο κόσμο επειδή έτσι θα έλεγαν οι μετρήσεις. Να συνεχίσω; Νομίζω ότι την πήρατε την εικόνα. Οι αμερικάνοι ήταν πάντοτε μάγοι του «φαίνεσθαι». Της εικονικής πραγματικότητας. Κατασκεύαζαν την εικόνα για την οποία είχαν προετοιμάσει τον κόσμο. Το ραδιόφωνο και η τηλεόραση δεν θα έβγαινε από το πλάνο. Αλίμονο. Αφού οι wizards ήξεραν τι άρεσε στον κόσμο και οι εταιρείες ήθελαν να διαφημιστούν στα προγράμματα που άρεσαν στον κόσμο, γιατί να μην κατασκευάζουν ΑΥΤΟΙ και τα προγράμματα;

Και το ραδιόφωνο και η τηλεόραση έφυγαν από τα χέρια των δημιουργών. Και έπεσαν στα χέρια των «χειριστών». Το ποιοι είναι αυτοί στην ελληνική πραγματικότητα, νομίζω ότι αρχίσατε πια και το καταλαβαίνετε.

Ο πολύς κόσμος άργησε να το πάρει χαμπάρι. Και πολύ πρόσφατα, ήρθε και το internet προβάλει μια καινούργια μορφή έκφρασης, δημιουργίας, ελευθερίας λόγου και σκέψης. Μέχρι που άρχισαν οι μετρήσεις ΚΑΙ στο Internet. Και εκεί, οι άνθρωποι που διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του διαδικτύου , ευτυχώς δεν άργησαν να καταλάβουν αυτό άλλοι, χρόνια τώρα, αρνούνταν να καταλάβουν.

Διάβασα σ΄ ένα απ΄ τα πιο πετυχημένα ελληνικά blogs την παραδοχή της κατάρρευσης του μύθου των μετρήσεων. Οι ίδιοι οι πετυχημένοι bloggers παραδέχονται:

« Το διαδεδομένο σύστημα μέτρησης της επισκεψιμότητας, «τάδε» δίνει τελείως λανθασμένα αποτελέσματα. Είναι ένα σύστημα μέτρησης της επισκεψιμότητας ενός ιστοτόπου, που υποτίθεται ότι ταξινομεί τις ιστοσελίδες παγκοσμίως ανάλογα με την επισκεψιμότητά τους. Επειδή είναι ένας από τους ελάχιστους τρόπους με τον οποίο μετριέται η επισκεψιμότητα στο Internet, του δίνουν σημασία εκείνοι που χρηματοδοτούν τις ιστοσελίδες, δηλαδή οι διαφημιζόμενοι σ’ αυτές. Είναι απόλυτα αναξιόπιστο…κάνει κακό σε ορισμένες επιτυχημένες ιστοσελίδες ενώ ανεβάζει άλλες που δεν έχουν την ανάλογη επισκεψιμότητα. Ευνοεί με απόλυτο τρόπο τις ιστοσελίδες μεγάλων εταιριών, και θάβει τις ιστοσελίδες των προσεκτικών χρηστών…»

Θέλετε περισσότερα; Press-gr.blogspot.com και www.antidogma.gr


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Γράφει ο Ευγένιος Ανδρικόπουλος

"Αλίευσα μια ιερή δράκαινα από το διαδίκτυο!!!
Ωστόσο προκειμένου να μην με τσιμπήσει και πονέσω δεν την αγγίζω με την έννοια πως δεν υιοθετώ τίποτα από το περιεχόμενο ώσπου να διασταυρωθεί η πληροφορία.
Οφείλω από την άλλη να σημειώσω ότι ως τα τώρα και παρά την καιρό τώρα δημοσίευση του κειμένου η επίσημη εκκλησία δεν αντέδρασε. Έτσι ευθύνομαι μόνον ως προς την αντιγραφή της "


Ξεσφράγισαν το σφραγισμένο ιδιαίτερο δωμάτιο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στο Παλαιό Ψυχικό και βρήκαν πάρα πολλά αντικείμενα μεγάλης χρηματικής αξίας. Τα κατέγραψε επιτροπή την οποία αποτελούσαν δικαστικές αρχές, ο διευθυντής της αστυνομίας, ο εκπρόσωπος της εφορίας, ένας συμβολαιογράφος, ο αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Χρυσικός, ο πρώην αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Συνοδινός, ο γνωστός Βρεσθένης Θεόκλητος Κουμαριανός, και δύο διάκονοι του Χριστόδουλου.
Τα πράγματα που καταγράφηκαν βρίσκονταν τόσο στο ιδιαίτερο δωμάτιο του Χριστόδουλου όσο και στα βεστιάριά του(= ιματιοθήκες) και στο υπόλοιπο ανάκτορό του. Μόνο τα μικροαντικείμενα τρεχούσης χρήσεως του δωματίου του ξεπερνούν σε αξία το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Αραδιάζουμε μερικά χαρακτηριστικά από τα καταγραμμένα.

600 ζεύγη χρυσά ή αργυρά μανικετόκουμπα. Απ' αυτά τα 140 ζευγάρια έχουν διαμάντια και μερικά έχουν ζαφείρια.
Πάνω από 100 πολύτιμα χρυσά και αργυρά στυλό και πέννες ανεκτίμητης αξίας.
Πάρα πολλοί χρυσοί και αργυροί σταυροί ευλογίας με πολύτιμα πετράδια.
Πολλές αρχαίες εικόνες. 30.000 ευρώ και 9 χρυσές λίρες σε φάκελο για τον π. Θωμά Συνοδινό.
Ένας μεγάλος πολυτιμότατος πολυέλαιος Baccarat αξίας 50.000.ευρώ η ανώτερη φίρμα στον κόσμο.
Καναπέδες και πολυθρόνες του σαλονιού, των γραφείων και των δωματίων από τις δυό ακριβότερες φίρμες του κόσμου Versace και Armani.
Μεταξωτές κουρτίνες πολυτιμότατες από τις καλλίτερες φίρμες στον κόσμο σε όλο το ανάκτορο.
Εκατοντάδες λευκά πουκάμισα, τα περισσότερα μεταξωτά.
Εκατοντάδες μαύρα παντελόνια πανάκριβα.
Εκατοντάδες ζεύγη παπουτσιών όλα από τις δυό ακριβώτερες φίρμες του κόσμου Sebago και Church' s, απ' αυτά που φορούν μόνο οι Άγγλοι πρίγκηπες, λόρδοι και άλλοι αριστοκράτες. Ο Χριστόδουλος φορούσε μόνο τέτοια παπούτσια, που το κάθε ζεύγος τιμάται πάνω από 1.000 χίλια ευρώ. ( Όταν ανατράπηκε ο δικτάτωρ των Φιλιππίνων Μάρκος, βρέθηκε ότι η γυναίκα του είχε 80 ζεύγη παπουτσιών, ακριβά βέβαια αλλά συνηθισμένα).
Τρείς δεκάδες σέτ με καθημερινά δεσποτικά άμφια.
50 επίσημες και μεγαλοπρεπείς αρχιερατικές στολές αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ η κάθε μία.
12 στέμματα ( μίτρες ) από χρυσό και πολυτίμους λίθους αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ το καθένα. Κυρίως έχουν διαμάντια.
100 εγκόλπια χρυσά και γεμάτα πολυτίμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ζαφείρια, αξίας 100.000 ευρώ το καθένα.
200 εγκόλπιοι σταυροί ίσης αξίας και παρόμοιας διακοσμήσεως ο καθένας.
25 ποιμαντορικές ράβδοι (πατερίτσες) χρυσές και αργυρές και ελεφάντινες (φιλντισένιες) γεμάτες πολυτίμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ρουμπίνια, αξίας κατά μέσον όρο 100.000 ευρώ η κάθε μία. 40 απλές αργυρές ράβδοι (βακτηρίες, μπαστούνια) με ημιπολυτίμους λίθους, αξίας 20.000 ευρώ η κάθε μία.
Δύο υπερπολύτιμα δισκοπότηρα χρυσά, σκαλιστά έργα τέχνης, με πολυτίμους λίθους, δώρα το ένα του Βαρθολομαίου και το άλλο του πάπα Ρώμης Βενεδίκτου.
Δεκάδες χρυσά και αργυρά κηροπήγια (δικηροτρίκηρα).
Δεκάδες χρυσά και αργυρά επιτραπέζια κηροπήγια με πολυτίμους λίθους.
Πολλές δεκάδες αργυροί δίσκοι σερβιρίσματος και κεράσματος.
Δεκάδες αργυρές φρουτιέρες.
Εκατοντάδες δωδεκάδων ποτήρια αργυρά και κρυστάλλινα υψηλής αξίας. Εκατοντάδες πανάκριβα αργυρά κρυστάλλινα και πορσελάνινα σερβίτσια ανυπολόγιστης αξίας.
Εκατοντάδες δωδεκάδες πανάκριβα χρυσά και αργυρά κουταλομαχαιροπήρουνα φίρμας Christofie, που είναι η ακριβώτερη στον κόσμο.
Εκατοντάδες πορσελάνινες δωδεκάδες πιάτων.
Εκατοντάδες πορσελάνινες και αργυρές πιατέλλες.
Βαρύτιμες μεταξωτές κουρτίνες σε όλο το ανάκτορο.
Εκατοντάδες ζεύγη μεταξωτές μπιζάμες.
Δεκάδες μεταξωτές κλινοστρωμνές και μαξιλάρια.
Τέσσερες ζωγραφικοί πίνακες αμύθητης αξίας που ανήκουν στο Μουσείο Μπενάκη και τους νοίκιαζε με μηνιαίο μίσθωμα που του καθενός η αξία είναι όσο τα μηνιαία μισθώματα τριών μεγάλων και πολυτελών ρετιρέ.
Έξι γκραβούρες με πανάκριβο μηνιαίο μίσθωμα από το ίδιο Μουσείο.
Πάρα πολλά και πανάκριβα έπιπλα από πολύτιμα ξύλα υφάσματα μέταλλα και γυαλιά, φτιαγμένα από τις 4 μεγαλύτερες και ακριβώτερες φίρμες στον κόσμο.
Τα αρχιτεκτονικά σχέδια για δύο βίλλες-ανάκτορα του Χριστοδούλου, για να ξεκουράζεται, που θα κτίζονταν σε τεράστια οικόπεδά του πανύψηλης αξίας, ένα στην Ερμιονίδα και ένα στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο σε πανέμορφες τοποθεσίες.
Ένα τεράστιο ποσό (πολλά εκατομμύρια ευρώ ), για να κτιστή ειδικό μουσείο με την επωνυμία «Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος», για να φυλάγωνται και να εκτίθενται εκεί σε κοινή θέα οι στολές, οι μίτρες, οι πατερίτσες, και όλα τα λειτουργικά και μη λειτουργικά κοσμήματα και σκεύη του Χριστόδουλου στους αιώνες των αιώνων, μαζί
και με τα έξοδα συντηρήσεως τόσο του μουσείου όσο και των εκθεμάτων, και με τους μισθούς των υπαλλήλων του μουσείου.

...Και μια ξεραμένη πορτοκαλάδα στο ποτήρι, πάνω στο γραφείο του, την οποία δεν πρόλαβε να πιή, γιατί πέθανε. Είχε μέσα και το καλαμάκι.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πρόεδρος δημοκρατίας ή πρωθυπουργός, πρώην και τωρινός, ή βιομήχανος ή εφοπλιστής που να έχη σπίτι με τέτοια οικοσκευή και τέτοια ρούχα, παπούτσια και κοσμήματα.

Δεν έρχεται όμως πρώτος στον κόσμο ο Χριστόδουλος, αλλά μόλις τρίτος. Οι δυό πλουσιώτεροί του είναι η βασίλισσα της Αγγλίας και ο σουλτάνος του Βόρνεο.
Υπολογίζεται, ότι τον περνούσε και ο δικτάτωρ της Ρουμανίας Τσαουσέσκου.

Άνθρωποι του Χριστόδουλου λένε ότι στο χρηματοκιβώτιο του σπιτιού του υπήρχαν κατά τις τελευταίες ώρες του και 7 εκατομμύρια ευρώ για τις τρέχουσες ανάγκες (καθημερινά ψώνια κ.λ.π), τα οποία όμως παρ' όλες τις έρευνες δεν βρέθηκαν.

Και όλα αυτά ήταν μόνο το πρόχειρο πορτοφόλι του Χριστόδουλου για τα καθημερινά έξοδά του.
Αγνοείται, τελείως πού βρίσκονται οι κύριες καταθέσεις του στο εξωτερικό ή εσωτερικό, μετοχές, επενδύσεις, ακίνητα, κ.λ.π.
Θα πούν μερικοί κακοπροαίρετοι. «Και τι τα ήθελε όλ' αυτά ο αρχιεπίσκοπος ;».
Δεν σκέφτονται οι αδιάκριτοι και απερίσκεπτοι ότι ο Χριστόδουλος όλ' αυτά τα εξοικονόμησε, επειδή του χρειάζονταν για το εισιτήριο του στον παράδεισο;

Οι ευσεβείς χριστιανοί πρέπει να ζουν με λιτότητα και συνετή οικονομία, ώστε να ρίχνουν στο δίσκο της Εκκλησίας όσο μπορούν μεγαλύτερο οβολό, διότι είναι κρίμα ένας αρχιεπίσκοπος να μην μπορέση να συγκεντρώση το ποσό που του χρειάζεται για να κόψη ένα εισιτήριο για τον παράδεισο, σαν αυτό του αρχιεπισκόπου
Χριστόδουλου.

Αυτός είναι « Ο Χριστόδουλός σας», όπως είπε κάποτε κι ο ίδιος.


Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ μηνός Σεπτεμβρίου 2008

Τα σχόλια δικά σας

Για την αντιγραφή Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Υ.Γ."Τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τον γνώρισα το 1979 στον επισκοπή του. Τον Αλμυρό. Έτσι του έκανα την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη.
Θέμα της συγκεκριμένης εκπομπής "φακελλος" που τότε έκανα κάθε πρώτη του μήνα στην κρατική τηλεόραση μαζί με τον αείμνηστο συνάδελφο Ανδρόνικο Μαρκάκη και τον έξυπνο σκηνοθέτη Κώστα Λυχναρά, ήταν η αντοχή της ελληνικής οικογένειας στους ισοπεδωτικούς καιρούς που θα ακολουθήσουν. Προφητικό ε...
Αξίζει να σημειωθεί πως βεβαίως είχα αποφασίσει την συμμετοχή της εκκλησίας στην εκπομπή μου αλλά ενώ υπήρχαν μια σειρά από μητροπολίτες στην περιοχή των Αθηνών μηδέ εξαιρουμένου και του μακαριστού Σεραφείμ ο οποίος είχε δεχτεί την πρόσκλησή μου, πήρα δια μέσου τρίτων την εντολή ενός αόρατου στρατηγείου να χρησιμοποιηθεί η γνώμη του Χριστόδουλου τον οποίο ως εκείνη την στιγμή αγνοούσα. Πιθανόν γιατί διάβαζε!!!
Φυσικά δεν είχα αντίρρηση και έφτασα ως τον Αλμυρό για να γνωρίσω ένα πρόσωπο υπερφύαλα ευφυές. Σαν να είχε νοητική καταρροή.. Η γνώμη του ποτέ δεν στηριζόταν στις πλάτες γιγάντων της φιλοσοφίας αλλά στο εγώ του.. Έτσι σε μια δυο περιπτώσεις που τόλμησα να κάνω "ενοχλητικές" ερωτήσεις τον κυρίευσε ένας εμφανής θυμός για ένα θέμα που τουλάχιστον δεν τον αφορούσε άμεσα επειδή ο ίδιος οικογένεια (κατά την ταπεινή άποψη όχι μόνον δική μου αλλά και του μακαριστού πατέρα Πυρουνάκη κακώς) δεν δικαιούτο να έχει.
'Οταν η συνέντευξη τελείωσε με φιλοξένησε στην αρχιεπισκοπή μια μέρα επειδή σύμφωνα με την τότε διατυπωθείσα αποψή του έβρισκε ενδιαφέρον στις αιρετικές μου απόψεις. Κι εκεί βρήκα έναν Χριστόδουλο διαφωνούντα ακόμη και με τον εαυτό του σε πολλά από εκείνα που εμπρος στον φακό είχε δηλώσει. Ενδιαφέρουσα περίπτωση (επιφυλάσσομαι να προσδιορίσω από ποιας πλευράς) σκέφτηκα για να την βρω πολλα χρόνια μετά μπροστά μου ως είδωλο τηλεοπτικό..
Συμπέρασμα.. Τίποτα δεν είναι τυχαίο!!!"

Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

2ο Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ

20 Οκτωβρίου 2008

2ο Συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας: ο Φιλελευθερισμός μόνη επιλογή ευημερίας και προόδου.

Κόντρα στο ζοφερό κλίμα των ημερών, η Φιλελεύθερη Συμμαχία διοργάνωσε με εξαιρετική επιτυχία το 2ο συνέδριό της στο ξενοδοχείο President στις 18-19 Οκτωβρίου 2008.

Οι εργασίες του συνεδρίου ξεκίνησαν με χαιρετισμό του βουλευτή κ. Πέτρου Τατούλη, του προέδρου του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητήριου Αθηνών κ. Κωνσταντίνου Μίχαλου, και του κ. Στέφανου Μάνου. Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του κ. Τατούλη είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του. Στη βαρυσήμαντη αυτή ομιλία του -που απο πολλούς χαρακτηρίστηκε μανιφέστο- ο κ. Τατούλης ανέδειξε τη δυναμική του Φιλελευθερισμού ως μόνης επιλογής ευημερίας και προόδου. Ο κ. Μίχαλος στη συνέχεια υπογράμμισε την ανάγκη ελεύθερων αγορών και φιλελεύθερων πολιτικών επιλογών, ενώ ο κ. Μάνος προανήγγειλε ένα εξαιρετικά ζοφερό 2009 και ανέδειξε την επείγουσα ανάγκη νέων πολιτικών πρωτοβουλιών. Επίσης διαβάστηκαν γραπτοί χαιρετισμοί του πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Βασιλείου, του καθηγητή του Παντείου πανεπιστημίου κ. Διαμαντόπουλου, του παλαίμαχου αγωνιστή του φιλελευθερισμού κ. Μάρκου Δραγούμη, του δημάρχου Βύρωνα κ. Χαρδαλιά και προβλήθηκε βιντεοσκοπημένο μήνυμα της προέδρου του ELDR κ. Annemie Neyts.

Αργότερα, ο κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος σε ομιλία του αναφέρθηκε στον κρατικό παρεμβατισμό ως μια από τις κύριες αιτίες της κρίσης στις ΗΠΑ καθώς τον χορό των καταρρεύσεων τον έσυραν οι Τράπεζες – δημιουργήματα του Κογκρέσου - Fanny Mae και Freddy Mac, που βρίσκονταν κάτω από αυστηρότατο κρατικό έλεγχο.

Η πρώτη ημέρα των εργασιών περιέλαβε επίσης τέσσερεις θεματικές ενότητες, στις οποίες εκλεκτοί ομιλητές συζήτησαν με τα μέλη και τους φίλους της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για την Ευρώπη και τον κόσμο, για την ελεύθερη οικονομία, για την ανοικτή κοινωνία, για την κοινωνία των πολιτών και το διαδίκτυο, για το φιλελευθερισμό και την αριστερά. Τη δεύτερη ημέρα των εργασιών, σε κλίμα ενθουσιασμού και εξωστρέφειας, συζητήθηκε και εγκρίθηκε ο απολογισμός των δραστηριοτήτων του κόμματος και ο προγραμματισμός του για το 2009.


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Η Μπαλάντα Του Κυρ' Μέντιου


Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Κούτσα μια και κούτσα δυο
της ζωής το ρημαδιό!

Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ' φήναν νηστικό.

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια
με κοτρόνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ' αχαμνά!

Aνωχώρι, Κατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι,
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή.

Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κι' έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.

Kαι ζευγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι' άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ' αφεντός τα στρέμματα.

Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνωνται οι λαοί
για τ' αφέντη το φαϊ.

Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!

Aλλά εμένα σε μια σφήνα
μ' έδεναν το Μαη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.

Kι' ο παπάς με την κοιλιά του
μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
"Σε καβάλησε ο Χριστός!

Δούλευε για να στουμπώσει
όλ' η Χώρα κι' οι καμπόσοι.
Μη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!

-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
-Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
-Αντραλίζομαι!... Πεινώ!...
-Σούτ! θα φας στον ουρανό!"

Kι' έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κι' εγώ,
του θεού τ' αβασταγό!

Kι' όταν ένα καλό βράδυ
θα τελειώσει μου το λάδι
κι' αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ είν' η ζωή),

H ψυχή μου θε να δράμη
στη ζεστή αγκαλιά τ' Αβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!

Γέρασα κι' ως δε φελούσα
κι' αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:
"Χαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!

Σώσε το γέρο κύρ Μέντη
απ' την αδικιά τ' αφέντη,
συ που δίδαξες αρνί
τον κύρ λύκο να γενή!

Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Μα με την κουβέντα αυτή
πόρτα μου 'κλεισε κι' αυτί.

Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:

"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ.

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρης. Οπου ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου-
τον αφέντη τον κουφό σου!
Και στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ' αφεντικό.

Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θα 'ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.

Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι' άλλος ήλιος έχει βγη
σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Επιχείρηση εκφοβισμού και απειλών προς τους εργαζόμενους από τον Ψωμιάδη


Την Πέμπτη 16-10-08 ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης κ.Π.Ψωμιάδης κάλεσε όλους τους Δ/ντές και τους Προϊσταμένους τμημάτων στη Νομαρχία (είναι η δεύτερη φορά μετά το 2006).

Στην περίπου 5λεπτη ομιλία του, είπε ότι είναι ικανοποιημένος από την λειτουργία των υπηρεσιών και των υπαλλήλων, αλλά πρόσθεσε με νόημα ότι :

  • υπάρχουν «κάποια ζιζάνια» που προσπαθούν να του δημιουργήσουν προβλήματα, αλλά αυτός δεν πτοείται από τίποτε.
  • και όλη η Ελλάδα να είναι εναντίον του, αν θέλει να είναι πάλι Νομάρχης θα είναι.
  • κάποιοι (τα ζιζάνια) προσπαθούν να ανακατέψουν τα κόμματα εναντίον του, αλλά αυτός έχει τελειώσει με τα κόμματα και δεν ασχολείται, μόνο η ιδεολογία τον ενδιαφέρει (!!).
  • δεν έχει πλήξει κανέναν υπάλληλο με κομματικά κριτήρια και ούτε πρόκειται να το κάνει, δεν πρόκειται να «χαλάσει το σπίτι κανενός, ούτε να κόψει το ψωμί κανενός», και αν κανένας έχει άλλη άποψη να βγει και να την πει εκεί και όχι να ψιθυρίζεται σε άλλους χώρους.
  • η Θεσσαλονίκη είναι μικρή, μια «παρέα» είμαστε όλοι και ότι λέγεται σε βάρος του από οποιονδήποτε φθάνει σε αυτόν και το ξέρει (δηλαδή έχει ρουφιάνους παντού).
  • μπορούν όποιοι θέλουν να τον καταγγέλλουν με μηνύσεις, αλλά για το τι πρόστιμα θα βάλει και ποια θα μειώσει είναι υπεύθυνος αυτός και ας τιμωρηθεί από τη δικαιοσύνη (υπόθεση Τυχαλάκη).

Ουσιαστικά η ομιλία του Νομάρχη προς τους υπηρεσιακούς παράγοντες της Νομαρχίας ήταν ένας εκφοβιστικός και απειλητικός μονόλογος προς «κάποιους λίγους», .όπως είπε.

Την επόμενη μέρα όλοι αναρωτιούνται γιατί έγινε αυτή η συνάντηση και κυρίως, γιατί δεν κατονομάστηκαν ή δεν φωτογραφήθηκαν αυτοί οι «κάποιοι» ή «ζιζάνια», ή ακόμη καλύτερα γιατί δεν κλήθηκαν σε απολογία ή σε κατ΄ιδίαν παροχή εξηγήσεων.

Επίσης όλοι θυμήθηκαν ότι κάτι ανάλογο αλλά με μεγαλύτερη ένταση και συχνότητα έγινε από το Νομάρχη και το 2006, μετά την κριτική του Συλλόγου Εργαζομένων της ΝΑΘ για ευνοιοκρατίες και κομματικές τοποθετήσεις σε θέσεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς και διώξεις σε βάρος όσων δεν «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις» και εφαρμόζουν την νομιμότητα πιστοί στον όρκο που έδωσαν.

Οι δικαστικές εξελίξεις αυτών των υποθέσεων, επιβεβαίωσαν τις καταγγελίες.

Στη συνέχεια και μετά τις έντονες δημόσιες επιθέσεις και απειλές του Νομάρχη εναντίον του Συλλόγου των Εργαζομένων, ακολούθησε επιχείρηση άλωση του Συλλόγου από «φίλες δυνάμεις» (ΔΑΚΕ, «Ανεξάρτητοι», & 5η φάλαγγα μέσα στην ΠΑΣΚΕ). Η προσπάθεια άλωσης πέτυχε και από τότε διακριτικά και προσεκτικά ο σύλλογος «προσαρμόστηκε» και ο Νομάρχης έγινε «συνεργάτης και υποστηρικτής των δικαίων αιτημάτων». Οι δράσεις του Συλλόγου έγιναν πιό ήπιες (γιορτές και πανηγύρια) και πάντα με κριτήριο να μη «στεναχωρήσουμε» το Νομάρχη.

Και ενώ όλα ήταν υπό έλεγχο για τον Νομάρχη, κάτι άρχισε να «χαλάει».

Η Γενική Γραμματέας του Συλλόγου εργαζομένων παραιτήθηκε από τη θέση της καταγγέλλοντας το προεδρείο για αδράνεια και απενεργοποίηση από διεκδικήσεις, και το κάθε μέλος του προεδρείου ονομαστικά για πράξεις και παραλείψεις που τεκμηριώνουν την άποψή της ότι «ευνούχισαν» το σωματείο και το έθεσαν στην υπηρεσία προβολής του Νομάρχη.

Ακολούθησαν απαντήσεις και ανταπαντήσεις, που δημιουργούν ένα ρευστό περιβάλλον που μπορεί να πλήξει και το «φιλολαϊκό μακιγιάζ» του Νομάρχη.

Μια τέτοια συζήτηση ενόψει μάλιστα και των εκλογών για την ανάδειξη εκπροσώπων των εργαζομένων για το Υπηρεσιακό συμβούλιο της Νομαρχίας και αργότερα του Συλλόγου Εργαζομένων, ίσως χαλάσει αυτό το στρωμένο παιχνίδι. Γιατί και το «ίματζ» του Νομάρχη μπορεί να πληγεί και οι «συνεργαζόμενοι» συνδικαλιστές μπορεί να χάσουν την αξιοπιστία τους και να έχουν απώλειες στις επερχόμενες εκλογές.

Γι αυτό έγινε η απρόκλητη και αψυχολόγητη αυτή «επιχείρηση εκφοβισμού» των εργαζομένων της Νομαρχίας μέσω των προϊσταμένων.

Είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν και άλλες. Όπως και προσπάθεια ανάμιξης στις εκλογές για να εκλεγούν «ημέτεροι». Όχι μόνο της ΔΑΚΕ, γιατί αυτοί είναι σίγουροι, αλλά και «Ανεξάρτητοι» και κάποιοι «μετριοπαθείς και φιλικοί» από την ΠΑΣΚΕ. Υπάρχει ένα καλό «προγεφύρωμα» μια «Πέμπτη Φάλαγγα» που πρέπει να ενισχυθεί και να κυριαρχήσει πλήρως, με κάθε θυσία όπως φαίνεται.

Έχουν όμως γνώση οι φύλακες …….. και θα επανέλθουν.

Με θυσίες αν χρειαστεί.

Ο Φύλακας


Διάβασε τη συνέχεια εδώ...

«Ού μπλέξεις…» Η 11η των Νέο-Ελλήνων Εντολή;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Αν σταθούμε για λίγο και προσέξουμε, με αντικειμενικότητα και χωρίς συναισθηματικές προκαταλήψεις, τη συμπεριφορά μας μέσα στις σύγχρονες, πολύβουες, πολυπρόσωπες και συνάμα απρόσωπες ελληνικές μεγαλουπόλεις θα διαπιστώσουμε ίσως με κάποια έκπληξη ότι ο σημερινός Ελληνας δείχνει με αυξανόμενη συχνότητα μια πρωτόγνωρη αδιαφορία και απάθεια στο προσωπικό δράμα του συναθρώπου του που ξετυλίγεται σε κάποιον πολυσύχναστο και πολυάνθρωπο δρόμο...

Είναι αλήθεια ότι πριν μερικά χρόνια για όλους εμάς που ζήσαμε σε κάποια ξένη χώρα η διαφοροποίηση της συμπεριφορας ανάμεσα σε Ελληνες και ξένους γινόταν με κριτήριο την ανθρωπιά που εμείς ανέκαθεν δείχναμε απέναντι σε κάποιον,ακόμη και άγνωστο, συνάνθρωπό μας που βρισκότανε σε κατάσταση ανάγκης ή κινδύνου. Ο Ελληνας, χωρίς πολλή σκέψη, εμπλέκονταν στο προσωπικό δράμα κάποιου ατόμου που δέχονταν επίθεση στο δρόμο,σε αντίθεση με τους ξένους που αδιαφορούσαν ή απέφευγαν ακόμη και να παρακολουθήσουν μιά συμπλοκή ως μάρτυρες. Εκείνη η ειδοποιός διαφορά στη συμπεριφορά Ελλήνων και ξένων απέναντι σε κάποιον άγνωστο συνάνθρωπό τους τείνει να εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια και στην πατρίδα μας.

Το κλασικότερο, ίσως, σε διεθνή επίπεδα παράδειγμα απάθειας και αδιαφορίας απέναντι σε κάποιον άνθρωπο που διατρέχει ένα κίνδυνο αποτελεί η ιστορία της τραγικής εκείνης γυναίκας, της Κίτυ Τζενοβέζε, η οποία δέχθηκε την επίθεση αγνώστου της καθώς επέστρεφε από τη δουλειά της στο σπίτι της τα χαράματα μιάς μέρας του Μάρτη του 1964.Επί μισή σχεδόν ώρα ο μανιακός δολοφόνος κατέσφαζε το θύμα του και οι συνολικά 38 αυτόπτες μάρτυρες παρακολουθούσαν το δράμα, άκουγαν τις κραυγές της άτυχης γυναίκας χωρίς όχι μόνο να επέμβουν προσωπικά αλλά ούτε καν να τηλεφωνήσουν στην αστυνομία της Νέας Υόρκης!...

Τριάντα οκτώ άνθρωποι έγιναν αυτόπτες μάρτυρες ενός προσωπικού δράματος, μιάς στυγερής δολοφονίας παραμένοντας απλοϊ θεατές! Για μέρες και μήνες ολάκερος ο Αμερικανικός και παγκόσμιος τύπος σχολίαζε το γεγονός με χαρακτηρισμούς τύπου "εγκληματική απάθεια " μέχρι " ηθική κατάπτωση " ή ακόμη " τραγική απώλεια της αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας " και τελικα " η απανθρωπιά του εσχάτου είδους..." Οι συζητήσεις για το περιστατικό έγιναν καθημερινό θέμα σε ακαδημαϊκούς κύκλους,σε εκκλησιαστικές συναθροίσεις και σε επιστημονικά σεμιναρια...

Απάθεια; Αδιαφορία; Απανθρωπιά; Οχι ακριβώς! Οι 38 αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας της Κίττυ Τζενοβέζε εκείνο το Μαρτιάτικο βράδυ του 1964 στη περιοχή Κιού Γκάρντεςν του προαστείου Κουήνς της Νέας Υόρκης,όπως αποδείχθηκε αργότε

ρα δεν παρακολούθησαν απλά και μόνο το δράμα και στη συνέχεια επέστρεψαν στα κρεβάττια τους για να συνεχίσουν τον ύπνο του...δικαίου. Οι άνθρωποι αυτοί παρέμειναν κυριολεκτικά «καρφωμένοι» στις θέσεις τους από τα διαδραματιζόμενα, απορροφήθηκαν από την τραγικότητα των εξελισσόμενων μπροστά στα μάτια τους σκηνών, πάγωσαν με άλλα λόγια, ανήμποροι να επέμβουν...

Ο μηχανισμός προτροπής

Ο καθένας και η καθεμιά μας έχει ζήσει από κοντά κάποιες τραγικές στιγμές κινδύνου συναθρώπων μας, πνιγμοί στη θάλασσα, αυτοκινητιστικά ατυχήματα, πυρκαγιές,σεισμοί ληστείες, απόπειρες αυτοκτονίας ή απόπειρες επίθεσης. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν κινδυνεύει η αρτιμέλεια ή και η ζωή κάποιων έστω και αγνώστων συνανθρώπων μας λειτουργεί άμεσαστον καθένα και την καθεμιά μας ένας ισχυρός μηχανισμός παρακίνησης-προτροπής για την παροχή συμπαράστασης και βοήθειας.

Είναι, όμως, αλήθεια ότι έχουμε παράλληλα μέσα μας και ισχυρούς μηχανισμούς αναστολών που μας ωθούν,που μας υπαγορεύουν να μείνουμε μακριά καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να υποστούμε και εμείς κάποια σωματική βλάβη, ή κάποιον τραυμα

τισμό στην προσπάθεια παροχής βοήθειας. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα γενναίων ανδρών, γυναικών και νέων που στην προσπάθειά τους να σώσουν μιά ζωή θυσιάζουν τη δικιά τους.

Αναμφίβολα υπάρχουν εκείνα τα άτομα που ευθύς μόλις αντιληφθούν ένα συνάνθρωπό μας που κινδυνεύει επεμβαίνουν χωρίς να αναλογισθούν τις συνέπειες για τη δική τους ακεραιότητα. Υπάρχουν, προφανώς, άτομα που με έντονο μέσα τους το συναίσθημα του αλτρουισμού ξεπερνούν τις κλασικές προσωπικές αναστολές που αδρανοποιούν τους περισσότερους ανθρώπους σε παρόμοια περιστατικά και καταστάσεις.

Μέσα από τα δεδομένα σωρείας εμπειρικών μελετών και θεωρητικών σχημάτων επιστημόνων της συμπεριφοράς, ψυχολόγων και κοινωνιολόγων, μπορούμε να αντλήσουμε όλα τα απαραίτητα συστατικά στοιχεία για τη δημιουργία ενός

" ψυχολογικού σχήματος " μιάς αλληλουχίας ψυχολογικών αντιδράσεων που χαρακτηρίζουν την συμπεριφορά του μέσου ανθρώπου όταν βρεθεί αντιμέτωπος με την περιπτωση κάποιου συναθρώπου μας που κινδυνεύει. Ας εξετάσουμε ένα απλό και συνηθισμένο παραδειγμα.

Ενας μεσόκοπος άνδρας είναι θύμα " καρδιακής προσβολής " καθώς προχωρεί σε ένα πολυσύχναστο δρόμο μιας μεγαλουπολης. Ξαφνικά αυτός ο άνδρας αισθάνεται ένα δυνατό πόνο στο στήθος, παραπατάει, φέρνει τα δυό του χέρια στο στέρνο και με έντονο τοι συναίσθημα της αστάθειας, τής ζαλάδας, τραβιέται μπροστά στη βιτρίνα ενός καταστήματος προσπαθώντας να στηριχθεί εκεί με την πλάτη του. Δεν τα καταφέρνει, γλυστρά και μισοδιπλωμένος σωριάζεται στον δρόμο. Οι περαστικοί που βρίσκονται κοντά του μετουσιώνονται αυτοστιγμής σε " θεατές ή σε αυτόπτες μάρτυρες " ενός δράματος...Πώς θα αντιδράσσουν; Θα αναλύσουμε τις αντιδράσεις με τη βοήθεια του " σχήματός " μας.

Πρώτον, λοιπόν - πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι πράγματι κάτι συμβαίνει και μάλιστα κάτι σοβαρό για την υπαρξιακή οντότητα του συναθρώπου τους. Αφοσιωμένοι και απορροφημένοι οι περισσότεροι διαβάτες στα δικά τους προβλήματα, στις δικές τους σκέψεις, ενδέχεται ούτε καν να προσέξουν τον συνάνθρωπό τους και τη σκηνή που τόσο αναπάντεχα δημιουργήθηκε μπροστά τους.

Δεύτερον - πρέπει να πεισθούν ότι πράγματι πρόκειται για επικίνδυνη κατάσταση που απειλεί τη ζωή του άγνωστου συνανθρώπου τους, πρέπει με άλλα λόγια να ερμηνεύσουν τις κινήσεις και τη συμπεριφορά του ως ενδείξεις ότι "έπαθε κάτι σοβαρό"και τούτο γιατί για πολλούς περαστικούς η περίπτωση μπορεί να εκληφθεί ως παράδειγμα κάποιου μεθύστακα, ή κάποιου ναρκομανή που ούτε χρειάζεται ούτε και επιθυμεί τη βοήθεια κανενός.

Τρίτον - και όταν ακόμη πεισθούν ότι ο συνανθρωπός τους πράγματι κάτι σοβαρό έχει πάθει και όντως κινδυνεύει και χρειάζεται βοήθεια-τα περισσότερα άτομα είναι σε θέση να βοηθήσουν; Για πολλούς θάρθει άμεση η σκέψη κάποιου γιατρού... Κάποιος συνήθως φωνάζει " μήπως υπάρχει γιατρός ή νοσοκόμος ανάμεσά μας;" Αλλοι παλι πάνω στη σύγχιση του σοκ, μπερδεύουν το ευκταίο και το πραγματικό και υποσυνείδητα εύχονται ότι κάποιος έχει κιόλας φωνάξει το 166 [ το ΕΚΑΒ ] ή έχει τηλεφωνήσει το 100.

Οι ποικίλλες αναστολές που δημιουργούνται στον κάθε αυτόπτη μάρτυρα μπορεί να συνοψισθούν στη γενική κραυγή του πλήθους " καλέστε ένα γιατρό..." ή και στην γενική προτροπή του τύπου " κάποιος άς τηλεφωνήσει τις πρώτες βοήθειες " ενώ στην πράξη κανείς δεν το κάνει ελπίζοντας ότι θα το κάνει ο ...επόμενος!

Το πείραμα της «πυρκαγιάς»

Το ξάφνιασμα που όλοι οι θεατές αισθάνονται τη στιγμή που κάτι συμβαίνει σε κάποιον συνάνθρωπό μας και οι αναστολές τείνουν να μας αδρανοποιούν. Ιδιαίτερα όταν πολλά άτομα γίνονται αυτόπτες μάρτυρες μιά επικίνδυνης κατάστασης " η ψυχολογία της μάζας " ενεργεί ως αυτόνομος ανασταλτικός παράγοντας μειώνοντας την αποτελεσματικότητας των πράξεων που απαιτούνται για να σωθεί μιά ζωή !

Οταν ένα μόνο άτομο βρεθεί κοντά σε κάποιον που κινδυνεύει, τότε το άτομο μόνο του -με αποκλειστικό γνώμονα τα δικά του βιώματα και την ψυχοσύνθεσή του - θα αποφασίσει εάν θα επέμβει, πώς θα επέμβει, ή εάν θα αποφύγει την επέμβαση. Οσο παράδοξο και άν ακούγεται αυτό τα άτομα ως μέλη μιά ομάδας αδρανοποιούνται πολύ πιό εύκολα καθώς η ευθύνη για πρωτοβουλία διαχέεται σε ολάκερη την ομάδα!

Οι κοινωνικοψυχολογικές ερευνητικές προσπάθειες για την κατανόηση και ερμηνεία των αντιδράσεων μεμονωμένων ατόμων αλλά και ομάδων σε περιπτώσεις που σχετίζονται με τον κίνδυνο που διατρέχει κάποιο άτομο γίνονται και σε ερευνητικά εργαστήρια όπου δημιουργούνται συνθήκες που προσιδιάζουν την κοινή πραγματικότητα ή και καθημερινά περιστατικά. Τα εργαστηριακά πειράμτα μας βοηθούν να ελέγξουμε τους διάφορους παράγοντες και τις συνθήκες, να μελετήσουμε τις "μεταβλητές" χωρίς τα προβλήματα που συνεπάγεται μιά " ζωντανή περίπτωση " που συμβαίνει ξαφνικά και δεν υπάρχει πιθανότητα μελέτης από κάποιον ψυχολόγο ή κοινωνιολόγο ο οποίος και να ήταν παρών το τελευταίο πράγμα που θα έκανε θα ήταν να μελετήσει το...φαινόμενο.

Σε ένα από τα γνωστά επιστημονικά πειράματα, στην αποκαλούμενη " περίπτωση της πυρκαγιάς " φοιτητές μεγάλου αμερικανικού πανεπιστημίου κλήθηκαν να πάρουν μέρος σε κάποια έρευνα που, υποτίθεται, ότι αφορούσε τα προβλήματα ψυχοκοινωνικής προσαρμογής των πρωτοετών στον πανεπιστημιακό χώρο και ρυθμό ζωής.

Η έρευνα απαιτούσε τη συμπλήρωση από τους εθελοντές φοιτητές ενός πολυσέλιδου δελτίου, ερωτηματολογίου που αποτελούνταν από δεκάδες ερωτήσεων. Η συμπλήρωση του δελτίου έπερεπε να γίνει από τον κάθε εθελοντή φοιτητή σε κάποιους συγκεκριμένους χώρους του κτιρίου της σχολής ψυχολογίας του πανεπιστημίου.

Σε μιά κατάλληλα προετοιμασμένη αίθουσα οι ερευνητές τοποθετούσαν τους φοιτητές ή μόνους [ ένα άτομο μόνο στην αίθουσα ] ή παρέα με 3-4 άλλους φοιτητές [ οι οποίοι ήταν όλοι τους, στην πραγματικότητα, μέλη της ερευνητικής ομάδας.] Αμέσως μετά την παράδοση του ερωτηματολογίου ο ερευνητής εγκατέλειπε τη συγκεκριμένη αίθουσα όπου βρισκόταν ή ο μόνος φοιτητής ή μιά ομάδα φοιτητών .

Κάποια δεδομένη στιγμή και αφού οι φοιτητές είχαν αρχίσει να απαντούν τις ερωτήσεις του δελτίου από κάποιον φεγγίτη της αίθουσας άρχισε να βγαίνει λίγος καπνός...Το πείραμα, όπως είχε σχεδιασθεί, τελείωνε ευθύς μόλις ο φοιτητής έβγαινε από το δωμάτιο για να αναφέρει την πιθανότητα "πυρκαγιάς" στους ερευνητές, ή 6 λεπτά της ώρας μετά την παρουσία της πρώτης "δόσης καπνού" που θα γινόταν αντιληπτή από τον φοιτητή.

Ο κόσμος άλλαξε...

Το θεμελιακό ερώτημα των ερευνητών σχετιζόταν με την ταχύτητα στην τάση των ατόμων να αναφέρουν τον κίνδυνο "πυρκαγιάς" και με την διαφοροποίηση της συμπεριφορά τους τόσο όταν ήταν μόνα τα άτομα στην αίθουσα όσο και όταν ήταν μέλη της "ομάδας" των εθελοντών φοιτητών.

Τα αποτελέσματα του πειράματος σε πολύ γενικές γραμμές ήταν τα ακόλουθα:

το 75% των φοιτητών που βρίσκονταν στην αίθουσα μόνοι χωρίς την παρουσία άλλων ατόμων μόλις αντιλαμβανόντουσαν τον καπνό σταματούσαν τη δουλειά τους, αμφιταλαντεύονταν για λίγο, μετά πλησίαζαν τον φεγίτη και στη συνέχεια - με μέσο όρο αντίδραση τα 2 λεπτά της ώρας - βγήκαν από την αίθουσα και ανέφεραν το γεγονός στον ερευνητή.

Τα αποτελέσματα ήταν πιό δραματικά στις περιπτώσεις των φοιτητών που συμπλήρωναν τα δελτία τους "παρέα με άλλα άτομα" [ τα οποία, όπως είπαμε ήταν μέλη της ελεγχόμενης ερευνητικής ομάδας...] Καθώς οι άλλοι φοιτητές, "οι μυημένοι" δεν έδειχναν να ενοχλούνται από τον καπνό που έβγαινε από τον φεγγίτη και συνέχιζαν να συμπληρώνουν τα δελτία τους, ο εθελοντής φοιτητής συνέχισε και αυτός να απαντά τις ερωτήσεις δίωχνοντας από τα μάτια του τον καπνό που γινόταν ενοχλητικός καθώς συνεχώς πύκνωνε...

Μόνο ένας στους δέκα φοιτητές τέτοιων ομάδων βγήκε από την αίθουσα για να ειδοποιήσει τους αρμόδιους ερευνητές και αυτός μετά την πάροδο, κατά μέσο όρο, 4 λεπτών της ώρας...Δηλαδή ποσοστό μόνο 10% και σε χρόνο 100% περισσότερο από τους μοναχικούς εθελοντές φοιτητές.

Σωρείες παρόμοιων περιραμάτων μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι αντιδράσεις του ατόμου ως μέλους μιάς, έστω άτυπης, ομάδας μειώνονται σε σημαντικό βαθμό και πολλοί δεν παίρνουν στα σοβαρά μιά κατάσταση εφόσον οι άλλοι για οποιονδήποτε λόγο δείχνουν ότι " η κατάσταση μπορεί να μην είναι και τόσο επικίνδυνη όσο... φαίνεται"μολονότι όταν τα άτομα ερωτούνται αργότερα δηλώνουν ότι είχαν θεωρήσει την κατάσταση ως άξια αναφοράς, αλλά η αντίδραση των άλλων τους ..μπέρδεψε!

Στα σύγχρονα πολύβουα, πολυπρόσωπα και συνάμα απρόσωπα, πολυάνθρωπα και δυστυχώς απάνθρωπα αστικοβιομηχανικά κέντρα της σύγχρονης Ελλάδος η δημιουργία κάποιας επικίνδυνης κατάστασης ίσως να ελκύσει άμεσα πλήθος θεατών, συνήθως αγνώστων μεταξύ τους ατόμων. Η επεμβαση του πλήθους και όταν ακόμη είναι αναγκαία, δεν είναι εφικτή δεν είναι δυνατή, και για το κάθε άτομο μέλος της η επίδραση της ψυχολογίας της μάζας γίνεται έντονα ανασταλτικός παράγοντας για κάθε απόπειρα προσωπικής επέμβασης.

Και αντίστροφα, συχνά η επιθετικότητα του πλήθους μπορεί να παρασύρει και το πλέον συνεσταλμένο και συγκρατημένο άτομο στην εκδήλωση συμπεριφοράς καθώς κυριαρχεί και διαχέεται στα μέλη της ομάδας η ψυχολογία του όχλου...

Μοιάζει, δυστυχώς, να γίνεται σχεδόν κανόνας συμπεριφοράς το γεγονός ότι ο σύγχρονος Ελληνας και η σύγχρονη Ελληνίδα πολυάσχολοι με τα δικά τους προβλήματα ή προσπερνούν περιπτώσεις κινδύνου ενός συνανθρώπου ή ακόμη " κρατιούνται μακρυά " από καταστάσεις και προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν κάποιοι συνάνθρωποί μας συχνά “ υπακούοντας ” σε αυτό που, αρχές του 21ου αιώνα, εύστοχα – έστω και σκωπτικά με σαφή περιπαικτική διάθεση - η κοινή γνώμη και οι νεολαίοι μας χαρακτηρίζουν ως την 11η των νέο-Ελλήνων εντολή, τουτέστιν,… «ού...μπλέξεις!...»

Τι κρίμα, αλήθεια!...
Διάβασε τη συνέχεια εδώ...